Inleiding

Van oudsher heeft het Wachttorengenootschap Jehovah's Getuigen bekend gemaakt met het feit dat het samenstel van dingen onder Satans controle feitelijk bestaat uit drie hoofdinvloeden, namelijk: regering, religie en de zogenaamde grote zakenwereld. Jehovah's Getuigen worden terecht het meest geïnformeerd over religieuze zaken en in mindere mate over politieke ontwikkelingen, in het bijzonder als ze invloed op ons werk zouden kunnen hebben of als ze in verband staan met Bijbelse profetien. De grote zakenwereld oefent echter ook een grote invloed uit over de mensheid.

Beschouw als een voorbeeld van het soort van invloed die Wall Street bezit eens de impact die de beurscrash van 1929 had en hoe de daaruit voortvloeiende Grote Depressie de "Roaring 20's" knarsend tot stilstand bracht.

Sinds de tijd van de Grote Depressie, en vooral in recente jaren, is het financiële stelsel steeds verder ontwikkeld en complex geworden. De overheersende financiële instellingen oefenen door middel van door Wall Street beheerde media in toenemende mate invloed uit over de wereld. Financieel nieuws en de scoreborden van de aandelenmarkt zijn doordringend aanwezig. Exotische nieuwe financiële instrumenten, zoals "currency swaps" en "off-balance sheet over-the-counter derivatives" (onderhandse optiecontracten) (zie hier voor een uitleg van deze begrippen) bestonden enkele jaren geleden eenvoudig niet. Er is wel gezegd dat zelfs maar weinig mensen in de zakenwereld het financiële stelsel in al zijn complexiteit volledig begrijpen. Echter, ondanks het complexe en ondoorzichtige karakter van het stelsel, vertrouwen mensen er veel meer op en zijn ze er afhankelijker van dan ooit tevoren. Maar weinig mensen lijken zich de hachelijke toestand van het financiële stelsel van de wereld te realiseren.

Daarom lijkt het hoog tijd er eens een nauwkeuriger blik op te werpen.

In 1995 publiceerde de controversiële fysische econoom, internationaal staatsman en hoofdredacteur van EIR (Executive Intelligence Review), Lyndon LaRouche, wat hij noemde de Triple Curve collapse function, waar in een diagram de toekomstige, onvermijdelijke ineenstorting van het huidige financiële stelsel wordt geschetst.

De snelst stijgende curve in het diagram vertegenwoordigt financiële claims tegenover de werkelijke economie in de vorm van kredietuitgiften, aandelen, obligaties, derivaten en alle vormen van schuld. De tweede stijgende curve, daaronder, vertegenwoordigt het monetaire aggregaat dat de financiële claims vergemakkelijkt en ten dienste is - wat wij geld noemen. De derde, dalende curve typeert de werkelijke economie zoals die wordt gemeten in termen van feitelijke fysieke consumptie en productie per huishouden per vierkante kilometer; zoals infrastructuur, industrie, educatie, gezondheidszorg, landbouwopbrengst, vervoer, energieverbruik en -productie en alles wat verder nodig is om een ingewikkelde beschaving te laten functioneren.

De vierde lijn - de rechte lijn - stelt de tijd voor. Zoals het diagram laat zien worden alle drie de banen steiler naarmate de tijd vordert, tot vrijwel verticaal tegengestelde richtingen; met de papieren activa die verticaal stijgt en de fysieke economie die daalt. De Triple Curve is geen feitelijke grafiek, zoals de meeste mensen gewend zijn van bijvoorbeeld een grafiek die de ups en downs van aandelen laat zien; in plaats daarvan is het een voorspellend model. De vraag is: voorspelt het ook werkelijk?

Wel, beschouw eens drie grafieken (hieronder) die respectievelijk de groei van de totaal uitstaande schuld van de kredietmarkt, van de financiële sector en van de consument weergeven. Elk van deze schuldcurven worden in de Triple Curve vervat in de rode lijn.

Merk alsjeblieft op dat bovenstaande grafieken de schuld in miljarden dollars meten. Echter, de grootvader van alle schuldcurven is onderstaande grafiek, welke de groei van financiële derivaten weergeeft, gemeten in biljoenen dollars! Houd alstublieft in gedachten dat het BNP van de gehele wereld slechts 40 biljoen dollars bedraagt; met daadwerkelijk uitstaande derivatenclaims die snel stijgen richting de $200.000.000.000.000! (De recente op Enron gelijkende plotselinge ineenstorting van de Italiaanse voedselproducent Parmalat was een gevolg van wedden op het verkeerde paard, wat derivaten aangaat, wat zonder twijfel een voorbode is van wat er nog komen gaat.)

De direct hierboven staande grafiek nu, geeft de werkelijke groei van aanwezige activa weer, of het zogenaamde monetaire aggregaat dat in de Triple Curve met de gele lijn wordt aangegeven. De grafiek (overgenomen van de Financial Sense website) geeft aan dat het monetaire vermogen tot bijna verticaal aan het stijgen is - zoals het Triple Curve model voorspelt (met uitzondering van de kleine daling in 1998-1999, wat ongetwijfeld een weerspiegeling is van het door Rusland in gebreke blijven van het betalen van schulden en het daaruit voortvloeiende bijna vastlopen van de liquiditeit door de ondergang van het hefboomfonds LTCM.

Volgens de Financial Sense website, vindt de wereldwijde monetaire groei plaats met een onstellende snelheid van één miljoen dollar per minuut - de klok rond! De auteur van Financial Sense, Jim Puplava, trekt terecht een vergelijking met de Weimar Republiek, toen, in 1923, de Duitse munt plotseling via hyperinflatie op een soortgelijke hyperbolische lijn richting volledige waardeloosheid snelde (Klik op de link en hou je muis op de Reichsmark en bekijk de inflatie ervan!).

Economen realiseren zich dat monetaire overvloed altijd leidt tot inflatie. Dat is een onweerlegbare economische wet. Gemakkelijk geld en krediet leiden op een gegeven moment dus altijd tot een hyperinflatie. Maar, volgens officiële statistieken bestaat er niet eens een aanwijzing voor inflatie, laat staan hyperinflatie - in ieder geval niet gemeten naar de consumenten prijsindex. Het December verslag stelt de inflatie in de Verenigde Staten op het laagste punt in 38 jaar; met weinig tot geen voorspelde prijsstijgingen voor de toekomst. Maar, dat is heel misleidend, daar die inflatiestatistieken slechts gebaseerd zijn op consumentenprijzen---voedsel en brandstofkosten niet meegerekend! In de echte wereld verbruiken mensen echter voedsel en brandstof om in leven te blijven en de werkelijke prijzen van de ruwe materialen stijgen spectaculair en zullen op een gegeven moment onontkoombaar in zeer snel stijgende consumentenprijzen exploderen.

In de afgelopen maanden is de prijs van staal bijvoorbeeld met 60% omhoog geschoten. Bedrijven die producten van staal fabriceren zijn verontrust. De prijs van koper is gestegen tot de hoogste prijs in acht jaar. De prijs van sojabonen is gerezen tot een hoogtepunt in 15 jaar. Stijgende houtprijzen drijven de kosten van huizenbouwers en meubelmakers omhoog. Benzineprijzen in de Verenigde Staten staan op of naderen recordhoogten. En ook ontastbare zaken zoals kosten in de gezondheidszorg stijgen snel. Evenals het collegegeld.

Ondanks de dagelijkse verslagen over economisch herstel, stort de werkelijke economie intussen gestaag in elkaar. (In de Triple Curve voorgesteld door de blauwe lijn.) Bijvoorbeeld: van industriële productie in de Verenigde Staten wordt gezegd dat ze zich in de toestand van een vrijwel vrije val bevindt. Het overheidstekort van de Verenigde Staten laat over de gehele wereld de alarmbellen rinkelen. Het handelstekort van de Verenigde Staten bereikt steeds nieuwe records, wat een indicatie is van het feit dat de natie zichzelf niet meer kan onderhouden en moet vertrouwen op uitbesteed werk door goedkope arbeid uit te buiten, alsook door goedkoper geproduceerde goederen uit het buitenland te importeren.

En niet alleen dat, maar vrijwel alle staten zien zich - net zoals tijdens de Grote Depressie - gesteld tegenover begrotingscrisissen en faillissementen als gevolg van een ineenstortende belastinggrondslag.

En om het nog erger te maken, Federal Chairman Greenspan verklapte recent ook nog dat het stelsel van sociale zekerheid ook vrijwel bankroet is. Hij veroorzaakte ook nogal wat opschudding door te zeggen dat bepaalde hypotheekinstellingen het financiële stelsel aan zogenaamde "systemic risks" blootstelt. (Systemic risk is bankierstaal voor het angstaanjagende instortende kaartenhuis scenario.)

Maar Wat Zou Dit Alles
Voor Ons Moeten Betekenen?

Ja, wat betekent dit allemaal? Waar zal het ons brengen? De auteur van de Triple Curve beweert dat het financiële stelsel nu de laatste fase van ineenstorting is binnengegaan. Hij voorspelt dat de dollar voor het einde van het jaar ineen zal storten en dat de enige onzekere uitkomst is wie het verlies op zich gaan nemen - het internationale financiële stelsel of de natiën van de wereld?

Het is zeker dat we geen econoom hoeven te zijn om te weten dat zich in de schulden steken, zonder de mogelijkheid te hebben om het terug te betalen, niet in het oneindige door kan gaan. Er komt altijd een dag van afrekening - een dag waarop de rekening vereffend wordt. In het geval van het wereldwijde stelsel, waarvan ons leven afhankelijk is, lijkt de analogie dat de parasitische, woekerende financiers hun gastheer uiteindelijk vrijwel geheel leeggezogen hebben, passend te zijn.

Vanuit een profetische verwachting zijn er strategische keerpunten in de geschiedenis die ons helpen onszelf te situeren in relatie tot het zich ontvouwende voornemen van God. De Hebreeuwse profeten voorzeiden bijvoorbeeld dat Babylon een smidshamer in Jehovah's hand zou worden die hij zou gebruiken om het afvallige Jeruzalem en de natiën van de wereld te ruïneren.

Echter, vóór de opkomst van Babylon was Egypte één van de dominerende regionale machten, en in een poging de expansie van het Babylonische rijk te stoppen, leidde Farao Necho de Egyptische legers noordwaarts richting de rivier de Eufraat - naar een plek die Karkemis heet. Zijn militaire uitval faalde echter en het Egyptische leger leed een verschrikkelijke nederlaag. Jeremia 46:1 verslaat de uitkomst van de slag bij Karkemis: "Dit is hetgeen als het woord van Jehovah tot de profeet Jeremia kwam betreffende de natiën: Aangaande Egypte, betreffende de krijgsmacht van Farao Necho, de koning van Egypte, die zich aan de rivier de Eufraat bij Karkemis bevond, die door Nebukadrezar, de koning van Babylon, werd verslagen in het vierde jaar van Jojakim, de zoon van Josía, de koning van Juda."

De nederlaag van Farao Necho te Karkemis betekende dat er niet langer een zuidelijke buffer tegen het agressieve Babylonische Rijk bestond. Het markeerde een strategisch keerpunt toen de Chaldeeën begonnen te dienen als Jehovah's aangestelde Oordeelsvoltrekker. Door middel van Jeremia spreekt Jehovah verder over Egypte's ondergang, door te zeggen: "En die dag behoort toe aan de Soevereine Heer, Jehovah der legerscharen, de dag der wraak om zich op zijn tegenstanders te wreken. En het zwaard zal stellig verslinden en zich verzadigen en zich zat drinken aan hun bloed, want de Soevereine Heer, Jehovah der legerscharen, heeft een slachtoffer in het land van het noorden, aan de rivier de Eufraat."

Bijbelse geschiedenis heeft de eigenschap zich te herhalen. Heden ten dage is de Verenigde Staten de belangrijkste voorvechter van vrijheid en mensenrechten. Amerikaanse politieke instellingen zijn een buffer tegen de meer beestachtige impulsen van een wereldrijk. Het belang van de op handen zijnde ineenstorting van het rond de dollar gebouwde financiële stelsel is dat het in zich het potentieel draagt om de laatste belemmeringen voor de stichting van een totalitair wereldrijk te vernietigen en de natiën te veranderen in iets veel beestachtigers.

Het lijkt in het geheel niet onredelijk te zijn te verwachten dat de Amerikaanse koning zich binnenkort gesteld ziet tegenover zijn slag bij Karkemis tegen de door financiers beheerste machten van een wereldrijk.