Geschreven door een lezer

Van oudsher hebben we Jona leren kennen als een persoon die niet bepaald voldoet aan het beeld van een moedige en loyale profeet van Jehovah, die ijverig en vreugdevol zijn toewijzing behartigt. Hij lijkt een beetje een loser te zijn die een taak oppakt en wegloopt zodra de zaken niet lopen zoals hij zou willen.

Wat een 'waarschuwend voorbeeld voor ons' van iemand die zijn voorrecht van het prediken van de levensreddende boodschap niet waardeert en, om het nog erger te maken, die zichzelf ogenschijnlijk te goed doet aan een vakantiecruise en Jehovah's orders volledig negeert! Was hij geestelijk gewoon zwak, had hij geen vertrouwen dat Jehovah achter hem zou staan? Was hij bang voor datgene wat de vijandige Assyriërs hem aan zouden kunnen doen?

Maar, wanneer hij werkelijk zo'n angstige, aarzelende, zelfzuchtige lafaard was die zijn God niet kende en rebelleerde tegen het aanbidden van hem, waarom gebruikt Jezus hem dan als een teken tegen zijn eigen generatie? Wat is het teken van Jona?

Laten we, na het jarenlange afkraken van Jona door het Wachttorengenootschap, eens zien hoe goed we hem werkelijk kennen en wat we van hem kunnen leren.

Als eerste, was hij echt een lafaard, bang voor de dood door de Assyriërs? Zo ja, waarom bood hij dan vrijwillig aan hem overboord te gooien? Terwijl geharde zeelieden om hulp schreeuwden, bang om hun leven te verliezen, hoe kon Jona dan een dutje doen als hij een lafaard zou zijn? Als hij een lafaard was, waarom bood hij dan aan liever door de hand van Jehovah te sterven dan de overleving van de Assyriërs te zien? Waarom pakte hij zijn boeltje niet bij elkaar en ging hij niet naar huis na zijn succesvolle predikingcampagne in plaats van even buiten de stad in de zon te gaan zitten en er dagen lang te lijden in de verzengende hitte? Het is duidelijk dat hij niet bang was voor lijden, noch voor de dood!

Was hij dan geestelijk zwak en kende hij Jehovah niet zo goed? Waarom liep hij weg?

Wanneer Jehovah jou op een zendingsreis zou sturen naar een ver land en je zou op de eerste dag 120.000 Bijbelstudies kunnen opstarten met berouwvolle huisbewoners, zou je dan in conclaaf gaan met Jehovah, zelfs tot je eigen dood aan toe?

Wat is hier aan de hand?

Jona's intieme en nauwkeurige kennis van Jehovah's karakter om genade en vergeving te schenken, lag ten grondslag aan zijn opzettelijke en berekenende ongehoorzaamheid aan zijn opdracht. Hoe dat zo?

Hij was het zeer oneens met de wijze waarop Jehovah voorstelde om zijn genade te gebruiken en op wie hij ze van toepassing zou gaan brengen. Er was ook een kwestie van gerechtigheid bij betrokken en Jona moest het hele plaatje van de toepassing ervan nog gaan zien.

Is het rechtvaardig om een kleine minderheid een speciale behandeling te geven wanneer dit nadelig is voor de meerderheid? Is Gods genade gelimiteerd tot zijn volk dat arbitrair gekozen is en alle anderen daarbuiten laat? Dat dacht Jona kennelijk, net zoals velen dat vandaag de dag doen.

Jona moet bekend zijn geweest met de geschiedenis van Sodom, Gomorra en andere heidense steden die Jehovah vernietigde zonder eerst één van zijn profeten te zenden om hen te waarschuwen. Dit moet vreemd zijn geweest voor Jona; zijn eigen opstandige volk had genade en vergeving nodig en Jehovah, die in een goede bui was, zond hem uit om te gaan prediken tot zijn vijanden, de Assyriërs! Jona, die zeer patriottistisch en nationalistisch was, bespeurde in zijn missie aan de Assyriërs een loyaliteitsbotsing tussen Israël en Jehovah en nam onmiddellijk en dapper een stelling in voor zijn volk en tegen Jehovah.

Hij moet als volg geredeneerd hebben: 'Wanneer Jehovah een harde lijn wil inzetten tegen de Ninevieten zou hij me niet zenden om hen eerst te waarschuwen; dus, zal hij me willen gebruiken als een helper bij het betonen van genade aan hen; over mijn lijk! Ik ben weg! Ik wil niet dat Jehovah zijn genade en zegening verspilt aan zijn vijanden, die heidense bende Assyriërs, terwijl miljoenen van zijn eigen volk herstel en vergeving nodig hebben en hun hart weer op hem gericht moeten krijgen, ondanks dat het mij niet gelukt is om dit te bereiken.'

Dit was Jona's grootste nachtmerrie en zijn God was van plan juist dit te doen. Jehovah stond in een verbondsverhouding met Israël, niet de Assyriërs!

Jona voorzag het resultaat van zijn predikingreis correct, hij kan echter verbaasd zijn geweest over de snelheid en mate van zijn succes.

Heet van woede en in gebed aan Jehovah, informeert hij ons over zijn reden tot weigering van zijn toewijzing: "Ach, o Jehovah, was dit niet waar het mij om ging, toen ik mij nog op mijn eigen bodem bevond? Daarom ben ik ertoe overgegaan de wijk te nemen naar Tarsis; want ik wist dat gij een goedgunstig en barmhartig God zijt, langzaam tot toorn en overvloedig in liefderijke goedheid, en die spijt gevoelt over de rampspoed." (Jona 4:2)

Net als veel hedendaagse personen, begreep Jona de reden en het doel van Gods uitverkiezing niet en veronderstelde dat zij gered zouden worden, terwijl degenen die niet uitverkoren waren, verloren waren. Het was echter Jehovah's doel dat degenen die uitverkoren waren een zegening zouden zijn voor al degenen die niet uitverkoren waren… een rol die Jona niet gewillig vervulde.

De God die Israël had gemaakt, had ook Assyrië gemaakt en aan de hand van hetgeen er plaatsvond in Ninevé, had het voor hem wellicht meer gerechtvaardigd geweest Assyrië als zijn volk uit te kiezen dan Israël.

Gods volk is niet beter af of is het waardiger dan de wereld; daarom, alleen degenen die reageren op zijn genade en berouw hebben, zijn werkelijk zijn Volk, en dát is het teken van Jona.

Hij redde in één dag 120.000 zielen onder Gods vijanden, omdat ze geloofden wat Jona predikte, de Zoon des mensen echter, die veel groter is dan Jona, predikte gedurende iets meer dan drie jaar onder Jehovah's getuigen en had gemiddeld slechts 120 volgelingen. Als de mannen van Ninevé zullen opstaan in het oordeel en de generatie van eerste eeuwse Jehovah's getuigen zouden veroordelen; wat zullen ze dan tot ons zeggen?

Jehovah's getuigen in Jona's tijd waren gedurende hun hele leven in slavernij onder de restricties van de Wet, terwijl de Ninevieten een onbezorgd leven leefden, slechts 40 dagen voor de Dag van Oordeel berouw hadden en gespaard werden, terwijl slechts een overblijfsel van Gods volk de dag van Jehovah overleefde.

In de toekomende tijd van verdrukking zou ons gevraagd kunnen worden een laatste oordeelsboodschap aan de wereld te brengen. Wat zal het resultaat zijn? Wat zal onze reactie zijn?

Hebben we de les van Jona al geleerd?

Zullen we hem leren?