In beschouwing genomen dat alle hedendaagse Christelijke denominaties dingen doen die onbekend waren voor de 1ste Eeuwse Christenen, is dit meer een muggenzifterige en vittende vraag over de manier waarop Jehovah's Getuigen op organisatorisch niveau opereren, dan een zoektocht naar waarheid of we de zaken op een Bijbelse manier uitvoeren. De 1ste Eeuwse Christenen bezaten bijvoorbeeld geeneens persoonlijke exemplaren van de Schriften, welke in die tijd vervat waren in vele moeilijk te hanteren, op zichzelf staande boekrollen en brieven die gekopiëerd waren en onder de gemeenten de ronde deden. De vroegere Christenen kwamen ook samen in particuliere huizen en op openbare plaatsen. Er waren geen kerken, geen kathedralen en geen koninkrijkszalen. Beschouw als bewijs daarvan eens Paulus' begroeting in Kolossenzen 4:15 aan een vrouw genaamd "Nymfa en aan de gemeente die in haar huis samenkomt." Het is trouwens zo dat Jehovah's Getuigen, naast samenkomsten in onze koninkrijkszalen, ook regelmatig bijeenkomen in kleine groepjes in particuliere huizen - net als de vroegere Christenen.

Wat betreft de organisatorische structuur van de vroegere Christelijke kerk, in Efeziërs 4:11 schreef Paulus dat God de gemeente voorzag van diverse gaven in mensen: "sommigen als apostelen, sommigen als profeten, sommigen als evangeliepredikers, sommigen als herders en leraren." Ondanks dat alle Christenen geroepen worden om een openbare bekendmaking van hun geloof te doen, waren sommige vroegere Christenen buitengewone predikers. Filippus werd bijvoorbeeld "de evangelieprediker" genoemd. De zogenoemde pioniers onder Jehovah's Getuigen worden ook volletijds predikers genoemd, omdat ze een aanzienlijke tijd besteden aan hun bediening.

Hedendaagse kringopzieners en districtsopzieners volgen het patroon van de apostel Paulus en Barnabas, in dat de apostel en zijn metgezellen in een kring rondreisden, waarbij ze broeders en gemeenten bezochten en opnieuw bezochten en brieven van aanmoediging en instructie schreven. Trouwens, Markus 6:6 vermeldt dat Jezus ook "in een kring de dorpen rond [ging] en onderwees." Eén functie van onze hedendaagse KO (Kringopziener) is dat hij, wanneer hij zijn halfjaarlijkse bezoek brengt aan elke gemeente, niet alleen onderwijs geeft, maar ook de geestelijke kwalificaties van elke toekomstige ouderling bespreekt en in overweging neemt hen tot een ambt aan te stellen. In Titus 1:5 instrueerde Paulus Titus juist dat te doen op het eiland Kreta. Er staat: "Om deze reden heb ik u op Kreta achtergelaten, opdat gij de dingen waaraan wat ontbrak, in orde zoudt brengen en in stad na stad oudere mannen zoudt aanstellen, zoals ik u opgedragen heb."

Jehovah's Getuigen hebben op vele manieren het model en methoden van de oorspronkelijke Christenen overgenomen. De feitelijke organisatorisch-toegewezen namen aan diverse posities van verantwoordelijkheid worden wellicht niet teruggevonden in het verslag dat behouden is gebleven in de Griekse Geschriften, maar de posities van verantwoordelijkheid kunnen daar wel gevonden worden. De benaming is enkel een afspraak, welke in alle denominaties wordt gemaakt.

Aangaande het bijhouden van de tijd die besteed is aan de prediking en het bijhouden van een "kaart van activiteit," ondanks dat hiervan geen gebeurtenis in de Bijbel staat vermeldt, bestaat er ook geen verbod op zoiets; eenvoudig gezegd: de Bijbel zwijgt erover, in beide gevallen.

Wat betreft mannen die baarden dragen; er bestaat geen Schriftuurlijk rechtvaardiging voor het voorschrijven van zaken van persoonlijke verzorging. En het Wachttorengenootschap verbiedt mannen niet expliciet om een baard te laten groeien. Maar, het is zeker zo dat het op subtiele wijze wordt ontmoedigd door de leiders van het Wachttorengenootschap.

Tot slot over de beschuldiging aangaande valse profeten, die vraag zal verderop worden beantwoord.

De tafel van Abraham is een verwijzing naar het koninkrijk van God. Dit is het gevolg van het feit dat het verbond dat Jehovah oorspronkelijk sloot met Abraham uiteindelijk het messiaanse koninkrijk zal voortbrengen. Paulus sprak de niet-Joodse gezalfde zonen van God bijvoorbeeld aan met het werkelijk zaad van Abraham. Galaten 3:26-29 luidt: "In werkelijkheid zijt gij allen zonen van God door middel van uw geloof in Christus Jezus. Want gij allen die in Christus werdt gedoopt, hebt Christus aangedaan. Er is noch jood noch Griek, er is noch slaaf noch vrije, er is noch man noch vrouw, want gij zijt allen één persoon in eendracht met Christus Jezus. Bovendien, wanneer gij Christus toebehoort, zijt gij werkelijk Abrahams zaad, erfgenamen met betrekking tot een belofte."

De belofte waarnaar Paulus verwijst, is de belofte die God deed aan Abraham aangaande zijn zaad dat een zegening zou worden voor mensen uit alle natiën. In die zin is Abraham, ondanks dat hij niet feitelijk in het koninkrijk is, er zeker een passend symbool voor.

Hoe weten we dat Abraham niet naar de hemel zal gaan om met Christus in zijn koninkrijk te regeren? Jezus zelf zei dat niemand het koninkrijk kon binnengaan tenzij ze geboren zijn uit het water en de geest. Dat betekent dat enkel gedoopte met geest gezalfde Christenen door God tot de hemel geroepen worden.

Jezus onthulde verder dat de mogelijkheid om naar de hemel te gaan niet aanwezig was totdat Johannes de Doper Christus aan de wereld voorstelde. Mattheüs 11:11 luidt: "Voorwaar, ik zeg u: Onder hen die uit vrouwen geboren zijn, is er geen grotere verwekt dan Johannes de Doper; maar wie een mindere is in het koninkrijk der hemelen, is groter dan hij. Sedert de dagen van Johannes de Doper tot op heden is het koninkrijk der hemelen echter het doel waarnaar mensen voorwaarts dringen, en zij die voorwaarts dringen, grijpen het. Want alle, de Profeten en de Wet, hebben geprofeteerd tot op Johannes."

Als Johannes de grootste profeet van God was, zoals Jezus zei, en toch is hij minder dan de minste in het koninkrijk, dan betekent dat dat Johannes niet in het regerende koninkrijk is. En daar er volgens Christus niemand voor Johannes het koninkrijk is binnengegaan, is het duidelijk dat ook Abraham het koninkrijk niet is binnengegaan, zoals velen foutief veronderstellen. De meeste mensen is door de Christenheid geleerd dat alle "goede" mensen naar de hemel gaan. Dat is niet wat de Bijbel leert. Het koninkrijk van God, of het koninkrijk der hemelen, zoals het ook wordt genoemd, is een regering die bestaat uit Jezus en 144.000 uitverkorenen van zijn volgelingen. Dat hemelse koninkrijk gaat over de aarde regeren - inclusief over de opgestane Abraham.

Verder redenerend: lang nadat Jezus was opgestaan als de "eerstgeborene van de doden," verwees Paulus bij diverse gelegenheden naar volgelingen van Christus die op dat moment nog "sliepen in de dood." De hoop van de mensheid is niet dat we een onsterfelijke ziel hebben die altijd voortleeft, maar dat God de macht en het verlangen heeft de doden terug tot leven te brengen uit hun levenloze en onbewuste toestand.

Het idee dat mensen een soort van onsterfelijke ziel hebben die de dood overleeft, is in het geheel geen bijbelse leerstelling, maar is rechtstreeks vanuit de vroegere mystieke religie van Babylon tot ons gekomen. Dus, wat doen we wanneer we een vers tegenkomen dat de duidelijke leerstelling van de Bijbel lijkt te contradicteren? Onwetende personen zijn geneigd moeilijke passages zonder meer te accepteren. Petrus betreurde het dat de onwetenden alle Schriften verdraaiden - tot hun eigen vernietiging. Personen die ontvankelijk zijn voor onderwijs gaan echter altijd op zoek naar manieren om de raadsels in Gods Woord op te lossen.

In het geval van Christus die predikt tot de geesten in de gevangenis, moeten we ons niet indenken dat "prediken" altijd synoniem staat aan een beroep tot het hebben van berouw. Prediken kan ook het aankondigen van Gods oordeel of ondergang voor de veroordeelden betekenen.

De "geesten in de gevangenis" zijn niet de onstoffelijke zielen van dode mensen, zoals velen kennelijk aannemen. Zij zijn de ongehoorzame zonen van God die zich tot mensen materialiseerden en voor de vloed sexuele betrekkingen hadden met vrouwen. Hun daad van rebellie was trouwens de reden waarom God überhaupt een wereldwijde vloed veroorzaakte. In 2 Petrus 2:4, 5 maakt de apostel duidelijk dat de gevangen geesten de zogenoemde gevallen engelen zijn. Daar staat: "Stellig, indien God zich er niet van heeft weerhouden de engelen die zondigden te straffen, maar hen, door hen in Tártarus te werpen, aan afgronden van dikke duisternis heeft overgeleverd om voor het oordeel bewaard te worden; en hij zich er niet van heeft weerhouden een wereld uit de oudheid te straffen, maar Noach, een prediker van rechtvaardigheid, met zeven anderen veilig heeft bewaard toen hij een geweldige vloed over een wereld van goddeloze mensen bracht."

De engelen die demonen werden zitten niet gevangen in de zin dat ze opgesloten zitten - nog niet in ieder geval. Jehovah wierp "hen in afgronden van dikke duisternis" in de zin dat hij hen buiten zijn familie van verlichte hemelse zonen plaatste. Jehovah zou geen omgang meer met hen hebben, en kennelijk nam God na de Vloed hun macht om zich wederom als mensen te materialiseren van hen af. Verder bevinden de demonen zich in een toestand "voor het oordeel bewaard," alsof ze zich in een dodencel bevinden in afwachting van hun terechtstelling.

Ondanks dat God in Eden het definitieve oordeel uitvaardigde dat de slang en zijn verachtelijke zaad vertrapt zouden worden door het messiaanse zaad van de vrouw, moest er nog steeds worden bezien of Christus onder beproeving getrouw zou blijven aan God - en zich aldus te kwalificeren als Jehovah's Opper verdediger. Als de Duivel en zijn wanhopige demonen er op één of andere wijze in geslaagd zouden zijn Christus zijn integriteit te laten compromitteren terwijl hij op aarde was, hadden ze hun strijdvraag, dat geen enkel schepsel onder beproeving getrouw kon blijven aan God, bewezen. De demonen vochten voor hun leven. Maar, toen Jezus tot het einde toe getrouw en gehoorzaam aan God bleef, de gruwelijkste dood verdragend die men kan bedenken, waren zijn laatste woorden: "Het is volbracht."

Jezus' getrouwheid aan God tot het einde bewees dat de Duivel een leugenaar was. De dood en daarop volgende opstanding van Christus verzegelde de ondergang van de Duivel en ook die van zijn demonen.

Het prediken van Christus tot de geesten in de gevangenis heeft te maken met het bekendmaken aan de demonen dat zijn overwinning op de dood betekende dat de demonen die Jezus' dood veroorzaakt hadden, zelf ter dood zouden worden gebracht door Christus en zijn overwinnende 144.000. Daarom schreef Paulus in het laatste hoofdstuk van Romeinen aan zijn mede gezalfde Christenen dat God "Satan binnenkort onder uw voeten [zal] verbrijzelen."

De Bijbel leert heel eenvoudig dat de doden zich van niets bewust zijn in het graf. Echter, de Bijbel verwijst soms naar mensen die geen relatie met God hebben als zijnde dood - geestelijk dood. Jezus zei bijvoorbeeld eens: "Laat de doden hun doden begraven.” Christus zei dat om aan te geven dat, tenzij we een levende relatie hebben met hem en zijn Vader, we zo goed als dood zijn in hun ogen, ondanks dat we misschien op het zicht een goed leven leiden.

Zo is het dat het andere vers in kwestie verwijst naar mensen van de wereld, degenen die in de context worden beschreven als vleselijk-gericht, die dood zijn voor Gods aangezicht, maar die desalniettemin in de gelegenheid gesteld werden om Gods boodschap welke tot hen werd gepredikt te horen.

Het is interessant dat 2 Petrus 3:16 zegt dat er dingen in de Bijbel staan die moeilijk te begrijpen zijn, en als gevolg daarvan verdraaien de niet-onderwezenen en onstandvastigen de Schriften tot hun eigen vernietiging.

Jehovah's Getuigen onderwijzen de waarheid omtrent de toestand van de doden en de natuur van de demonen. Er bestaat werkelijk geen excuus voor enig belijdend Christen onwetend te zijn aangaande deze fundamentele Bijbelse leerstellingen.

Ten eerste heeft het Wachttorengenootschap de profetieën over de laatste dagen en een oorlog genaamd Armageddon niet uitgevonden. Die profetieën zijn afkomstig uit de geest van God en door ons geloof zijn we ervan overtuigd dat Gods woorden zeker eens bewaarheid zullen worden. Als gevolg van onze interesse in de Bijbel en de belofte van een nieuwe wereld, zijn we erg geïnteresseerd geweest in de vervulling van profetieën, vooral de wijze waarop ze verband houden met de wederkomst van Christus. Het feit dat onze hoge koninkrijksverwachtingen tot nog toe tot teleurstelling hebben geleid, brengt ons geloof op zichzelf niet in diskrediet. Het is zeker dat onze verkeerde verwachtingen beschamend voor ons zijn geweest en voor velen een struikelblok, maar in dat opzicht lijkt het Wachttorengenootschap schuldig te zijn aan het vallen in vrijwel dezelfde val als de apostelen.

Beschouw alsjeblieft eens de belangrijkheid van het verslag wat gevonden kan worden in het laatste hoofdstuk van het boek Johannes, waar we in de NWV lezen: "Toen Petrus hem daarom gewaar werd, zei hij tot Jezus: "Heer, wat zal deze man doen?" Jezus zei tot hem: "Indien het mijn wil is dat hij blijft totdat ik kom, wat gaat u dat aan? Blijft gij mij volgen." Bijgevolg ging onder de broeders dit woord uit, dat die discipel niet zou sterven. Doch Jezus had hem niet gezegd dat hij niet zou sterven, maar: "Indien het mijn wil is dat hij blijft totdat ik kom, wat gaat u dat aan?""

De man in kwestie was de schrijver - Johannes. Jezus had Petrus net verteld welke soort dood Petrus zou ondergaan en Petrus wilde weten wat er met hun vriend Johannes zou gebeuren. Jezus' commentaar gaf de apostelen het idee dat Johannes nog in leven zou zijn wanneer Christus terugkwam. Als gevolg daarvan zegt het verslag dat het woord onder de broeders uitging, dat Johannes zou blijven leven om de terugkeer van de Heer te zien

Volgens de Leidsche Vertaling, luidt het 23ste vers: "Daardoor verspreidde zich het gerucht onder de broeders dat die leerling niet sterven zou." Wat hier zo interessant aan is, is dat Johannes zijn boek zo'n 60 jaar nadat Christus die woorden sprak, schreef. Kennelijk was het gerucht even oud als de oude apostel zelf. We zouden ons zelfs kunnen indenken dat de broeders, tegen het einde van zijn leven, regelmatig even zijn pols opnamen om de nabijheid van Christus' terugkeer te meten. Het feit dat Johannes, de langst-levende apostel, het gepast achtte het gerucht te uit de wereld te helpen en de zaak recht te zetten aan het einde van zijn leven, wijst erop dat het gerucht dat door de apostelen in de wereld was gebracht gedurende de gehele apostolische periode heeft bestaan. De volgende vraag is dus: Nou en?

Wel, de apostelen kregen in die tijd de autoriteit over de gehele organisatie van gelovigen. Hun woorden waren gewichtig omdat ze Jezus persoonlijk gekend hadden en de latere gelovigen konden vertellen over alle dingen die Jezus had gezegd en gedaan. Dus, toen de apostelen spraken, luisterden de broeders en zusters. En wanneer de apostelen een gerucht in de wereld brachten dat Johannes zou blijven leven tot de komst van Christus, welke Christen zou hun interpretatie dan betwijfelen? Maar, de apostelen hadden het duidelijk bij het verkeerde eind. Ze begrepen Jezus verkeerd. En hun ernstige verlangen om de realisatie van Jezus' beloofde terugkeer te zien, maakte dat zij overhaaste conclusies trokken.

Het verkeerde begrip dat ontstond, verschilt in werkelijkheid niet van hetgeen gebeurd is onder Jehovah's Getuigen met betrekking tot onze aannames aangaande het geslacht van 1914 dat niet voorbij zou gaan. De apostel Johannes was hun geslacht dat niet voorbij zou gaan - voordat hij stierf. En het feit dat hij uiteindelijk het gerucht uit de wereld hielp, verschilt niet veel van hetgeen het Genootschap heeft gedaan door een geslacht te herdefiniëren.

Een andere vraag die we zouden moeten stellen is: Veroordeelde God de apostelen als valse profeten? Nee, kennelijk niet. Dus, wanneer we eerlijk en consequent zijn in onze redenatie zullen we geen oppervlakkige conclusies trekken over de onbezonnenheid en verkeerde verwachtingen van het Wachttorengenootschap uit het verleden. Meer nog, onze voortijdige verwachtingen passen in het patroon van degenen die vol verwachting uitzien naar de terugkeer van de Meester.

Het is ironisch te noemen dat Jehovah's Getuigen dikwijls het etiketje "gebrainwashed" opgeplakt krijgen, maar de waarheid is dat de gehele mensheid onder de geestverblindende, boosaardige invloed van het religieuze samenstel staat dat in Openbaring "Babylon de Grote" wordt genoemd. Tenzij we de fundamentele waarheid uit Gods Woord in deze kwestie begrijpen, dat de mens geen onsterfelijke ziel heeft, zullen we kwetsbaar zijn voor misleiding door de bedrieglijke leugen dat de mensheid op één of andere manier onsterfelijk is.

Dus, door ingepakt te worden door de oorspronkelijke leugen die de Duivel voor het eerst uitte in Eden, namelijk "gij zult niet sterven," is de persoon die slechts enkele verzen leest geneigd overhaaste conclusies als deze te trekken.

Wederom, Paulus maakte melding van het feit dat enkelen van de oorspronkelijke leden van de gemeente, die getuige waren geweest van Christus' opstanding, gestorven waren in de dood. In 1 Korinthiërs 15:6 zei Paulus dat ze "ontslapen" waren. Dat is niet iets wat moeilijk te begrijpen is. Wanneer we 's nachts slapen zijn we ons niet bewust van wat er om ons heen gebeurt. We bevinden ons in een onbewuste toestand. Dat is wat de dood is - een onbewuste toestand. Paulus merkte dit op in de context van de bespreking van de opstanding van gezalfde Christenen, en hij schreef de Korinthiërs enkele jaren nadat Stefanus de marteldood gestorven was; toch wees Paulus op dat moment naar een toekomstige tijd waarin de doden opgewekt zouden worden. Dus, Stefanus was één van degenen die ontslapen waren, naar wie Paulus verwees.

Wat bedoeld Stefanus daarom toen hij vroeg of Jezus zijn geest mocht ontvangen? Wel, Jezus uitte vrijwel hetzelfde vlak voordat hij stierf. In Lukas 23:46 zei hij: "Vader, aan uw handen vertrouw ik mijn geest toe." Verwachtte Jezus onmiddellijk naar de hemel te gaan omdat hij een onsterfelijke ziel had? Nee. Jezus stierf. Hij was drie dagen dood. Hij vertrouwde zijn geest aan God toe in de zin dat hij vertrouwen had dat God hem weer tot leven zou wekken. Trouwens, sterven betekent dat iemand zijn levengevende geest verliest. De geest is eenvoudig de levenskracht die Jehovah in ons brengt terwijl we in leven zijn. Het is de levensvonk die veroorzaakt dat we de adem des levens inademen. Wanneer we sterven rusten onze toekomstige levensvooruitzichten bij Jehovah; en natuurlijk is Christus, sinds zijn opstanding, door zijn Vader aangesteld om alle volgende opstandingen uit te voeren wanneer het daar de tijd voor is.

Het was dus passend dat Stefanus zijn geest aan Christus toevertrouwde, net zoals Jezus toen hij stierf zijn geest aan Jehovah toevertrouwde.

Wat betreft Paulus die zijn intrek bij Christus neemt, we moeten niet veronderstellen dat die uitdrukking het concept van een onsterfelijke ziel ondersteunt. Paulus uitte eenvoudig zijn voorkeur om bij Christus in de hemel te zijn, in tegenstelling tot het leven als een mens op aarde.

Persoonlijk kan ik niet uitleggen dat het Wachttorengenootschap überhaupt niet-bijbelse bronnen zou citeren, alsof deze enige leerstellige autoriteit zouden hebben voor Christenen. De Bijbel is de enige echter autoriteit in deze kwesties en hierin wordt zeker niet geleerd dat God deel uitmaakt van een triade. Het woord "drieëenheid" of "drieënige" komt niet eens voor in de Bijbel, noch het concept dat wordt gesteund door Trinitariërs.

Dus, wanneer we de profetie van Zefanja werkelijk lezen en erover redeneren zouden we moeten gaan erkennen dat het boek van Zefanja, evenals alle Hebreeuwse profeten, oorspronkelijk van toepassing was op de Joden en omliggende natiën van die tijd. Door middel van Zefanja kondigde Jehovah oordelen aan over Juda, Filistea, Ammon, Ethiopië en Assyrië. Jehovah vaardigde uit dat de gehele regio vertreden moest worden door de Babyloniërs. Zo werd de profetie in vroegere tijden vervuld. De Chaldeeën vernietigden natuurlijk niet de planeet aarde, noch verdelgden zij alle zielen. Maar zij onderwierpen wel op meedogeloze wijze een zeer groot deel van de wereld van toen. Op die wijze werd daarom heel de aarde door Nebukadnezars plunderende meute verslonden, zoals Zefanja voorzei.

Maar, Jehovah's oordelen zijn ook op een veel grotere schaal van toepassing welke letterlijk de gehele wereld omvatten, wat ook de reden is dat de profeten zulke uitgebreide, ogenschijnlijk overdreven taal gebruikten. Uiteindelijk is de gehele aarde die verslonden wordt een indicatie van de totaliteit van Gods oordeel, wanneer hij elk spoortje van de huidige wereldwijde beschaving grondig vernietigt.

Maar, wat betreft de simplistische bewering dat God letterlijk deze schitterende planeet gaat vernietigen en de mensheid die gemaakt is naar Gods beeld volledig zal uitroeien, dat is niet wat de Bijbel leert. Het is juist door middel van Zefanja dat Jehovah hoop geeft op overleving wanneer het hedendaagse samenstel wordt vernietigd. Zefanja 2:2, 3 luidt: "Voordat de inzetting iets het licht doet zien, voordat de dag is voorbijgegaan net als kaf, voordat over ulieden de brandende toorn van Jehovah komt, voordat over u de dag van Jehovah's toorn komt, zoekt Jehovah, al gij zachtmoedigen der aarde, die Zíjn rechterlijke beslissing hebt volbracht. Zoekt rechtvaardigheid, zoekt zachtmoedigheid. Wellicht zult gij verborgen worden op de dag van Jehovah's toorn."

Wanneer de zachtmoedigen verborgen worden op de dag van Jehovah's toorn, is het duidelijk dat de voorzegde verdelging niet volledig is. Zefanja's profetie biedt redding aan de zachtmoedigen der aarde en is in harmonie met Jezus, die ook beloofde dat de zachtmoedigen de aarde zullen beërven nadat de uiting van Jehovah's woede de huidige, slechte beschaving die de planeet in bezit heeft, vernietigt.

Paulus verwees naar personen die dood waren in hun zonden en overtredingen. Dat betekent dat een persoon, ondanks dat hij tijdelijk leeft, onder de veroordeling van de dood blijft staan. Dus, wanneer Openbaring verduidelijkend zegt dat "de overigen der doden kwamen niet tot leven totdat de duizend jaar geëindigd waren," worden er in werkelijkheid twee opstandingen tegenover elkaar gezet. Daarom zegt het vers verder: "Dit is de eerste opstanding. Gelukkig en heilig is een ieder die deel heeft aan de eerste opstanding; over dezen heeft de tweede dood geen autoriteit, maar zij zullen priesters van God en van de Christus zijn en zullen de duizend jaar met hem als koningen regeren."

De eerste opstanding geldt voor degenen die een hemelse opstanding krijgen en die 1000 jaar lang met Christus als koningen zullen dienen. Op een andere plaats wijst de Bijbel erop dat deze 144.000 onsterfelijkheid ontvangen. Daarom heeft de tweede dood geen autoriteit over hen, omdat ze nergens door vernietigd kunnen worden.

Wat betekent het daarom dat de overigen der doden niet tot leven komen tot na de duizend jaar? Laat de lezer opmerken dat het vers niet zegt dat ze een opstanding krijgen aan het eind van de duizend jaar, maar enkel dat ze tot die tijd niet tot leven komen. Bestaat er een verschil? Ja, er bestaat een groot verschil. De Bijbel leert ons dat de gehele mensheid als gevolg van Adams zonde onder Gods veroordeling van de dood staat, welke we hebben overgeërfd. In Gods ogen zijn we dood. We hebben geen recht op eindeloos leven. Zelfs het grote aantal mensen dat gedurende de 1000 jaar door Christus worden opgewekt, zullen nog steeds dood zijn, doordat ze niet onmiddellijk zondeloos worden. Dat ze uiteindelijk tot leven komen, betekent daarom dat de veroordeling opgeheven wordt zodat de mensheid niet langer onderworpen is aan de zonde van Adam.

Overeenkomstig hetgeen Paulus schreef in het 15de hoofdstuk van 1 Korinthiërs, zal Jezus over de mensheid regeren en elke vijand van God vernietigen en de "laatste vijand, de dood," tevens laten verdwijnen. Dat betekent dat de mensheid, tegen het einde van Jezus' 1000-jarige regering, nadat de doden gedurende de 1000 jaar zijn opgewekt, uit de huidige sterfelijke toestand opgeheven worden. In die zin zullen alle dan levende mensen volledig "tot leven komen" - het leven dat Adam en Eva oorspronkelijk bezaten.

Het vertalen van begrippen uit een oude taal naar een moderne taal vereist meer dan enkel een 'dit-woord-betekent-dit, dat-woord-betekent-dat' benadering.

Wat betreft het vers in kwestie, de vragensteller heeft het vers enkel gedeeltelijk aangehaald, het als zodanig isolerend van de context. Johannes 14:13, 14 luidt: "En wat gij ook vraagt in mijn naam, dat zal ik doen, opdat de Vader in verband met de Zoon verheerlijkt moge worden. Indien gij iets vraagt in mijn naam, ik zal het doen."

Volgens de letterlijke vertaling in de Interlinear, luidt het 14de vers: "Wanneer iets gij zoudt vragen mij in de naam van mij dit ik zal doen." Gezond verstand zegt ons dat een letterlijke woord-voor-woord weergave zeer onbeholpen is. Natuurlijk wil een bevooroordeelde Trinitariër ons laten geloven dat het vers zo vertaald moet worden dat de onschriftuurlijk leerstelling dat Jezus God was omhoog wordt gehouden. De context wijst echter op iets anders.

De NIV geeft het vers ietwat onhandig weer, door te zeggen: "Gij moogt mij alles vragen in mijn naam en ik zal het doen."

Het moge duidelijk zijn dat wanneer de apostelen begrepen dat Jezus zei dat ze rechtstreeks tot hem moesten bidden, alsof ze dit feitelijk tot God deden, het nogal overbodig lijkt dat Jezus hen zei tot hem te bidden in zijn naam. In plaats daarvan maakt de context duidelijk dat Jezus de rol van bemiddelaar en helper innam tussen zijn dicipelen en Jehovah. Christus presenteerde zich in werkelijkheid als de middelaar met betrekking tot hun gemeenschappelijke God en Vader.

Andere vertalingen geven het vers vergelijkbaar met de NWV weer. De Lutherse Vertaling geeft het bijvoorbeeld als volgt weer: "Zo gij iets bidden zult in mijnen naam, ik zal het doen."

De Leidsche vertaling geeft het vers weer met: " Zo gij iets vraagt mijn naam anroepend, zal ik het doen.

Young's Literal Translation verwoordt het als volgt: "Indien gij iets vraagt in mijn naam zal ik het doen."

We stellen nu de volgende vraag aan degenen die de Schrift volledig letterlijk lezen: Welke taal spreekt de aarde? Zegt het bovenstaande vers dat onze terra firma in "tongen" of zoiets spreekt?

Of zou het redelijker zijn te concluderen dat het woord "aarde," zoals het wordt gebruikt in de Bijbel, niet altijd slaat op de letterlijk aardbol? Genesis 11:1 verwijst duidelijk naar de mensenwereld als zijnde "de gehele aarde." De profeten gebruikten "aarde" ook op figuurlijke wijze. Wanneer we de context in Jesaja lezen, wordt het duidelijk dat God een nieuwe hemel en aarde schiep door de natie Israël opnieuw te vestigen. Petrus gebruikte dezelfde uitdrukkingen "nieuwe hemelen en nieuwe aarde" om de verandering die onder Gods regering zal plaatsvinden te symboliseren; wanneer de "oude" demonische "hemelen" en de daaraan verbonden regerende instellingen die over de mensheid heersen, vervangen worden door Gods hemelse koninkrijksregering. De oude aarde is de huidige slechte beschaving, die vervangen zal worden door een nieuwe wereldorde die volledig bestaat uit mensen die Jehovah dienen. Zo'n radicale verandering van het huidige samenstel wordt het beste omschreven als een nieuwe hemel en aarde.

Terwijl Zefanja verder zegt dat Jehovah "een eind zal maken" aan mens en dier, zegt God in Genesis 8:21b na de Vloed het volgende tot Noach: "En nooit meer zal ik al wat leeft een slag toedienen, juist zoals ik heb gedaan." In het licht van de ogenschijnlijke tegenstelling in deze twee beweringen, wordt het duidelijk dat Zefanja niet letterlijk moet worden opgevat, daar het oorspronkelijk sprak over de volledigheid van Gods oordelen tegen de natiën die in de 5de Eeuw v.G.T. onder zijn veroordeling vielen.

Maar, noch de hemel, noch de aarde zal letterlijk voorbij gaan. Noch Gods Woord. Enkele verzen voor het vers dat je aanhaalde, zei Jezus dat de zachtmoedigen de aarde zouden beërven. Dus, waarom houdt je vol dat de aarde vernietigd zal worden? Ongeacht de details van vertalingen, is het in plaats daarvan niet zo dat de vragensteller niet begrijpt wat Jezus bedoelde in Mattheüs 5:18?

Om die reden maakt de Bijbel ook gebruik van een algemeen literair middel dat bekend staat als personificatie. Dat betekent dat dingen en zelfs ongrijpbare begrippen soms worden voorgesteld als personen. Hier volgen een paar voorbeelden: Toen Jehovah Kaïn probeerde te waarschuwen voor de ernstige morele gevaren die hij liep, personifiëerde God zonde door te zeggen dat het op de loer lag bij de ingang, alsof het ernaar hunkerde zich plotseling op Kaïn te storten. Of, een ander voorbeeld: de Spreuken zeggen dat luiheid in de hand zal werken dat armoede over ons komt als een gewapend man. Nog één voorbeeld: Paulus verwees naar dood als regerend als koning over de mensheid. Dit zijn bijbelse voorbeelden van personificatie.

God leeft in de hemel, toch is hij in staat om door zijn dynamische werkzame kracht zijn controle over de uithoeken van het universum alsook onze kleine aarde uit te spreiden. Omdat de heilige geest van God afkomstig is en zorgt dat zijn Wil wordt gedaan, in overeenkomst is met Gods eigen karakter, altijd tot zijn dienst is en zelfs voor hem spreekt, is het volledig passend dat Gods werkzame kracht soms gepersonifiëerd wordt.

Er zijn echter andere gevallen waarbij er met een "het" wordt verwezen naar Gods geest. 1 Korinthiërs 12:11 zegt bijvoorbeeld: "Maar al deze werkingen worden door een en dezelfde geest tot stand gebracht, die aan een ieder respectievelijk uitdeelt zoals hij het wil." (In het Engels staat in deze tekst het woordje 'it' ('het') in plaats van "hij." Wegens Nederlandse grammatica is het in het Nederlands echter nodig "hij" te schrijven. Het griekse woord voor "geest" (pneuma) wat hier wordt gebruikt, is echter onzijdig - vertalers) Als de heilige geest een persoon zou zijn, zou het ongepast zijn naar hem te verwijzen als een "het." Naar Jehovah en Jezus wordt nooit op die wijze verwezen, maar naar de geest wel. Verreweg de meeste verwijzingen in de Bijbel naar de heilige geest zijn onpersoonlijk.

Voor meer over wat de heilige geest is, klik hier.

De doop van Johannes was trouwens niet de werkelijk doop. Personen die wellicht gedoopt waren door Johannes, maar die om wat voor reden dat ook afwezig waren in de Bovenkamer op Pinksteren, toen de oorspronkelijke zalving plaatsvond, moesten opnieuw gedoopt worden in Jezus' naam voordat ze gezalfd konden worden met Gods geest. Dat wordt duidelijk uit het 19de hoofdstuk van Handelingen. Als de doop van Johannes letterlijk hun zonden wegwaste en meer was dan een uiterlijk symbool van het innerlijke berouw van de Joden, waarom was het dan noodzakelijk dat ze opnieuw gedoopt moesten worden in de naam van Jezus? En, als de doop van Johannes enkel een religieus ritueel was, waarom zouden we dan moeten veronderstellen dat de doop in Jezus' naam iets meer is dan een symbolische openbare bekendmaking van geloof?

Het wegwassen van onze zonden is het gevolg van ons geloof in het vergoten bloed van Christus. En de doop is een daad van geloof in de dood en opstanding van Christus.

Paulus werd ook geïnspireerd om uit te leggen hoe alle aspecten van de oorspronkelijke tabernakel-aanbidding en de tempelregeling enkel "een voorafbeelding en een schaduw van de hemelse dingen" was.

Het 36ste hoofdstuk van Ezechiël is één van de vele profetieën die spreken over de verzameling en het herstel van de Joodse natie. Israël stond in een verbondsverhouding met Jehovah en die verhouding werd bijna verbroken door de afgoderij en immoraliteit van de Joden. Jehovah strafte hen door hen uit het land te werpen dat hij hen gegeven had; maar later nam hij hen weer aan als zijn volk.

Volgens Paulus is de gezalfde Christelijke gemeente het werkelijke zaad van Abraham. En wanneer we het patroon van de profetieën gericht aan de tegenhanger uit de oudheid volgen, wordt het hedendaagse Israël evenzo getuchtigd door God; verstrooid gedurende een tijd van verdrukking. Maar, zoals Jezus zei, zullen Gods uitverkorenen uiteindelijk verzameld worden vanuit de vier uithoeken van de aarde.

Evenzo, in plaats van de beërving van een letterlijk land Kanaän, gebruikte Jesaja de uitdrukking "nieuwe hemelen" en "nieuwe aarde" om het herstelde Joodse thuisland te beschrijven. Bijbelstudenten merken natuurlijk direct op dat de apostelen Petrus en Johannes ook specifiek verwezen naar een nieuwe hemel en nieuwe aarde, welke door getrouwe Christenen beërfd zal worden aan het eind van deze huidige oude hemelen en het oude aardse samenstel van dingen.

De reden waarom de vragensteller moeite heeft met de invoeging van [de] in de tekst van 2 Petrus 1:1 is duidelijk vanwege de wensaanname van de zijde van geïndoctrineerde Trinitariërs dat de tekst zegt dat Jezus God is. Het vers luidt: "Simon Petrus, een slaaf en apostel van Jezus Christus, aan hen die een geloof hebben verkregen dat als een even groot voorrecht wordt beschouwd als het onze, door de rechtvaardigheid van onze God en [de] Redder Jezus Christus."

Of het bepalend lidwoord nu wel of niet wordt ingevoegd, de tekst zegt in geen geval dat God Jezus Christus is. Het zegt enkel "onze God en Redder Jezus Christus." In het direct daarop volgende vers worden God en Jezus weer genoemd. De NBG luidt hier: "Genade en vrede worde u vermenigvuldigd door de kennis van God en van Jezus onze Here."

Dit zegt het woordenboek over het woordje "en": gebruikt als een functiewoord om verbinding of toevoeging aan te duiden, vooral van onderdelen binnen dezelfde groep of soort."

Geen enkel eerlijk, redenerend persoon zou concluderen dat omdat God en Jezus in één zin worden genoemd, ze daarom automatisch één persoon zijn. God en Christus zijn Vader en Zoon. Ze zijn twee onderscheiden entiteiten. We kunnen stellen dat deze manier van ondervraging, die Jehovah's Getuigen zogenoemd moet overdonderen, in plaats daarvan een aanwijzing is van de wijze waarop de Trinitarische indoctrinatie het gezonde verstand van iemand kan vertroebelen.

Ter herhaling, het vers dat je citeerde luidt: "En gij zult moeten weten dat Jehovah der legerscharen zelf mij tot u heeft gezonden.

Alleen al in het boek Johannes zegt Jezus bijna 50 keer dat zijn Vader hem in de wereld gezonden heeft als zijn vertegenwoordiger. Dat is niet zo moeilijk te begrijpen, toch? Jezus zei de ongelovige Joden vele malen dat hij niet uit zichzelf was neergedaald uit de hemel. God gaf zijn Zoon een opdracht en Jezus gehoorzaamde zijn Vaders geboden. Zo eenvoudig is het. En omdat Jezus de nauwkeurige weerspiegeling van Jehovah is, kan er terecht worden gezegd dat Jehovah in ons midden was toen Christus op aarde was.

Verder zei Jezus ronduit: "Een slaaf is niet groter dan zijn meester, noch is iemand die wordt uitgezonden, groter dan degene die hem heeft gezonden." Daar het niet te betwisten valt dat Jezus instructies van Jehovah God aannam toen hij door zijn Vader werd gezonden, waarom doen Trinitariërs dan de godslasterlijke bewering dat God zichzelf instructies geeft?

Bijvoorbeeld: de bewering dat vaccinaties nog nooit een mensenleven hadden gered werd in 1931 gedaan. Vaccinaties stonden toen nog in hun kinderschoenen, dus het is nogal waarschijnlijk dat er geen echt bewijs voor was dat vaccinaties effectief waren. Het is duidelijk dat het de bedoeling van de vragensteller is te laten zien hoe dom zo'n bewering nu is, maar toen was het in het geheel geen ongepaste bewering. Verder onthult de vragensteller zijn eigen onwetendheid over deze kwestie. Dat komt omdat vaccinaties toen omstreden waren en dat ze nu nog steeds omstreden zijn - zo niet nog meer omstreden. Ongetwijfeld leek de bewering in het Gouden Tijdperk in 1931 in het geheel niet onredelijk. Vele personen in 2003 vermoeden dat immunisering aan de verzwakking van het natuurlijke afweersysteem van het lichaam heeft bijgedragen en één van onderliggende oorzaken is van nieuwe ziekten aan het afweersysteem, ziekten die in voorgaande generaties niet bestonden. Ondanks dat er geen twijfel over bestaat dat vaccinaties vele levens hebben gered, is immunisering een voortgaand experiment waarbij de gevolgen op lange termijn nog steeds onbekend zijn.

Hetzelfde geldt voor andere gezondheidskwesties. Tonsillectomies worden nu als routine-ingrepen beschouwd; maar sommige dokters denken nu dat het onnodig verwijderen van de amandelen in het latere leven tot ernstige gezondheidsproblemen kan leiden. Evenzo is het Wachttorengenootschap bekritiseerd omdat ze beweerd heeft dat aluminium kookgerei gevaarlijk is. Maar, heden ten dage, zo'n 70 jaar later, zijn er personen die vermoeden dat aluminium een factor kan zijn bij de ziekte van Alzheimer. Het lijkt erop dat het Wachttorengenootschap op dit gebied de zaken ver vooruit was.

Hetzelfde geldt voor de aspirine-kwestie. Terwijl de gigantische farmaceutische bedrijven mensen ervan hebben overtuigd dat het nemen van aspirines hartproblemen voorkomt, zijn anderen nu van mening dat aspirines schadelijk voor de gezondheid zijn. Dus, met betrekking tot deze triviale kwesties moeten we conluderen dat de vragensteller eenvoudig inspeelt op algemene vooringenomenheid en onwetendheid.

Dit wil niet zeggen dat het Wachttorengenootschap niet heel wat domme beweringen heeft gedaan, maar veel van de hierboven aangehaalde zaken hebben niets te maken met de Bijbel. Het waren slechts meningen van bepaalde mannen. Trouwens, de apostelen hadden ook heel wat verkeerde ideeën. Jezus corrigeerde hen zelfs keer op keer en toch bezag Jezus hen als de fundamenten van zijn gemeente. De Schriften staan echter toe dat de kinderen van God door de lastige fase van adolescentie gaan, voordat ze geestelijke volwassenheid bereiken. Ter illustratie van de groei van de gemeente van God tot de tijd van Christus' wederkomst, zei Paulus het volgende over zichzelf: "Want wij hebben gedeeltelijke kennis en wij profeteren gedeeltelijk; wanneer echter het volledige gekomen is, zal dat wat gedeeltelijk is, worden weggedaan. Toen ik een klein kind was, placht ik als een klein kind te spreken, als een klein kind te denken, als een klein kind te overleggen; nu ik echter een man ben geworden, heb ik de trekken van een klein kind weggedaan. Want op het ogenblik zien wij door middel van een metalen spiegel vage omtrekken, maar dan van aangezicht tot aangezicht. Op het ogenblik ken ik gedeeltelijk, maar dan zal ik nauwkeurig kennen, evenals ik nauwkeurig gekend word."

Jezus zei: "Wijsheid wordt gerechtvaardigd door haar werken." Wat betekent dat? Het betekent dat je het eindresultaat beoordeelt. Het eindresultaat van de toenmalige leerstellingen van het Wachttorengenootschap was dat er een volk werd voortgebracht dat hetzelfde krachtige geloof tentoonspreidde als de oorspronkelijke Christenen. Gedurende WOII bijvoorbeeld, namen Katholieken, Lutheranen en Protestantse Trinitariërs allen deel aan het afslachten van elkaar op een schaal die alle voorgaande oorlogen overtrof. Aan de andere kant belandden duizenden Jehovah's Getuigen in Duitsland en in de Engelssprekende wereld in gevangenissen en concentratiekampen, omdat ze vastbesloten waren de leerstellingen van Christus te volgen, ongeacht de persoonlijke prijs die daarvoor betaald moest worden. Wanneer het Wachttorengenootschap zo dwaas was als onze tegenstanders ons willen laten geloven, hoe verklaar je dan het feit dat de toenmalige Jehovah's Getuigen aan de wereld toonden dat ze een onoverwinnelijk geloof hadden dat in kwaliteit verre superieur was aan wat de Christenheid ook voortbracht?

Enkele van Christus' dicipelen veronderstelden ook dat Jezus zo'n kanibalisme voorstond toen hij hen zei dat ze zijn vlees moesten eten en zijn bloed moesten drinken, wat de reden was dat ze geshockeerd waren en weigerden hem verder te volgen. Maar, in het direct daarop volgende vers in het verslag van Johannes 6:63 legt Jezus uit dat hij het niet letterlijk bedoelde. Er staat: "Het is de geest die levengevend is; het vlees is volstrekt van geen nut. De woorden die ik tot u heb gesproken, zijn geest en zijn leven. Maar er zijn sommigen onder u, die niet geloven."

Als het vlees van geen waarde is met betrekking tot redding, zoals Jezus zei, waarom houden Katholieken dan vol dat ze letterlijk Jezus' vlees moeten eten door middel van de magie van transsubstantiatie? Door Jezus' woorden letterlijk op te vatten, verraden Katholieken hun eigen gebrek aan geestelijk onderscheidingsvermogen. In plaats van te erkennen dat de gezegden van Christus geestelijk zijn en niet fysiek, hebben Katholieken dezelfde dwaasheid aangenomen welke degenen die niet geloven kenmerkt.

Als je beweert dat het brood Christus' feitelijke vlees is, omdat Jezus zei "dit is mijn lichaam," wat valt er dan te zeggen over het volgende vers waar Jezus zegt: "dit is mijn bloed van het verbond." Moeten we dan aannemen dat de wijn op magische wijze getranssubstantiëerd wordt in een nieuw verbond in de magen van onze Katholieke vrienden? Dat wordt er gezegd, "deze beker is het nieuwe verbond."

De Katholieke leerstelling van transsubstantiatie is niet alleen moeilijk om uit te spreken, hij ligt zeker ook zwaar op de maag.

In antwoord op de vraag hoe het vers zou luiden wanneer de woorden "met betrekking tot" niet waren toegevoegd, de GNB luidt als volgt: "Wie dus een van deze geboden afschaft, al is het nog zo klein, en anderen leert hetzelfde te doen, zal de kleinste genoemd worden in het hemelse koninkrijk. Maar wie zich aan de geboden houdt en anderen leert hetzelfde te doen, die zal een grote naam hebben in het hemelse koninkrijk."

Kennelijk neemt de vertaler aan dat de uitdrukking "in het hemelse koninkrijk" betekent dat degene die de geboden houdt een hemelse beloning ontvangt. Dat is echter niet wat Jezus zei. Dit wordt duidelijk uit het feit dat hij zei zegt dat degene die de geboden overtreedt de "kleinste in het hemelse koninkrijk" genoemd zal worden. Moeten we ons indenken dat degenen die Gods geboden overtreden en anderen ertoe misleiden hetzelfde te doen, toch naar de hemel zullen gaan, maar dat ze enkel een lagere plaats hebben dan degenen die Gods wetten gehoorzamen? Volgens de onlogica van de vragensteller is dat de conclusie die we zouden moeten trekken. Er wordt ten slotte gezegd dat zij gering zullen zijn "in het koninkrijk der hemelen" - dus moeten ze in de hemel zijn, toch?

Dat zou betekenen dat Paulus niet wist waarover hij het had toen hij de Korinthiërs zei dat overspelers en hoereerders het koninkrijk niet zouden beërven. Zo'n verdraaide redenatie lijkt op zichzelf te rechtvaardigen waarom de NWV "met betrekking tot" heeft toegevoegd om die specifieke tekst te verduidelijken.

Uit de context, in het 15de vers van het 51ste hoofdstuk van Jesaja, wordt duidelijk dat Jehovah spreekt in termen van symbolische hemelen en aarde. Het vers luidt: "Maar ik, Jehovah, ben uw God, die de zee opzweept, opdat haar golven onstuimig worden. Jehovah der legerscharen is zijn naam. En ik zal mijn woorden in uw mond leggen, en met de schaduw van mijn hand zal ik u stellig bedekken, om de hemel te planten en de aarde te grondvesten en tot Sion te zeggen: 'Gij zijt mijn volk.'"

Volgens het 15de vers zijn de nieuwe hemelen en de nieuwe aarde in werkelijkheid de mensen die God zegent. Het vers beschrijft in symbolische termen hoe Jehovah zijn volk uit hun vertreden toestand zal redden en hen in zijn gunst zal herstellen. Wanneer de nieuwe hemelen en nieuwe aarde mensen zijn, spreekt het voor zich dat de oude hemelen en aarde die voorbijgaan het vroegere samenstel van regering en maatschappij vertegenwoordigt.

Met betrekking tot de opmerking dat Salomo Prediker schreef nadat hij een afvallige was geworden, dat is in rechtstreekse tegenspraak met de geïnspireerde uiting van de apostel Paulus dat "de gehele Schrift door God is geïnspireerd." Salomo sprak over de nietigheid van menselijke inspanningen. In contrast met in ijdelheid de wind najagen, besloot Salomo zijn boek door te zeggen dat het vrezen van God de gehele verplichting van de mens is.

Wat betreft Johannes 10:33, het is opmerkenswaardig dat Trinitariërs geneigd zijn de Farizeeën en Christus-hatende Joden aan te halen, alsof zei de waarheid spraken. Jezus had hen in het 8ste hoofdstuk reeds gezegd dat zij noch hem, noch zijn Vader die hem gezonden had, kenden, maar dat zij leugenaars waren en zonen van de Duivel. De waarheid is dat de Joden logen toen ze zeiden dat Jezus zichzelf tot God maakte. Dat deed hij namelijk niet. In dezelfde context, in vers 29, zei Jezus enkel: "Wat mijn Vader mij heeft gegeven, is groter dan al het andere, en niemand kan ze uit de hand van de Vader rukken. Ik en de Vader zijn één."

Terwijl Trinitariërs vlug aannemen dat uitdrukkingen als "Ik en de Vader zijn één" hetzelfde is als zeggen 'Ik ben God,' duiden de Schriften op iets anders. In het 17de hoofdstuk van Johannes erkende Jezus bijvoorbeeld zijn eenheid met God en vroeg zijn Vaders zegen over zijn dicipelen dat zij één mochten zijn met hem. Geen enkel redelijk persoon zou concluderen dat Jezus trachtte te zeggen dat alle Christenen God zijn of deel uitmaken van een soort van meervoudige Godheid.

Jezus liet de leugen van de Joden in werkelijkheid niet zomaar voorbij gaan. In het 36ste vers corrigeerde hij hen door te herhalen dat hij Gods Zoon was en dat hij gezonden was door zijn Vader.

En toch, volgens de Trinitarische redenatie is het woord "zoon" synoniem aan "vader." Kennelijk hebben woorden dan geen echte betekenis, dus zwart is eigenlijk wit, boven is onder, dood is leven, enzovoorts, enzovoorts.

Jezus' oorspronkelijke apostelen en dicipelen hadden heel wat verkeerde begrippen die pas opgehelderd werden nadat Jezus was opgestaan. Daarom zei Christus in Lukas 24:25 tot hen: "O onverstandigen, die traag van hart zijt om alle dingen te geloven die de profeten hebben gesproken!" Ondanks dat Christus zijn geliefde apostelen beschreef als onverstandig en traag van hart om Gods woord te geloven, had hij hen even tevoren toch de verantwoordelijkheid toevertrouwd hem te vertegenwoordigen wanneer ze door het land trokken om te prediken dat het koninkrijk Gods nabij was gekomen. Dat is buitengewoon wanneer we beschouwen dat de apostelen in de tijd dat ze erop uit werden gezonden niet eens wisten dat het koninkrijk in de hemel zou zijn.

Jehovah's Getuigen staan in dezelfde positie ten opzichte van Christus' aankomst, als dat de apostelen stonden voor Christus' dood en opstanding. Maleachi 3:1,2 voorzegt dat de aankomst van Gods Messiaanse boodschapper zal resulteren in een loutering en reiniging van Gods dienstknechten. Er staat: "Ziet! Ik zend mijn boodschapper, en hij moet een weg voor mijn aangezicht banen. En plotseling zal tot Zijn tempel komen de ware Heer, die gijlieden zoekt, en de boodschapper van het verbond, in wie gij behagen hebt. Ziet! Hij zal stellig komen", heeft Jehovah der legerscharen gezegd. "Doch wie zal de dag van zijn komst verdragen, en wie zal standhouden wanneer hij verschijnt? Want hij zal zijn als het vuur van een louteraar en als het loog van de wassers."

Wanneer er een definitieve afrekening en loutering zal plaatsvinden voor het ware volk van God, zoals de Schriften zeggen, is het logisch dat er onreine leerstellingen en standpunten bestaan die verwijderd moeten worden. De fouten van Jehovah's Getuigen, in het verleden en heden, diskwalificeren ons daarom op zichzelf niet van vertegenwoordiging van Gods koninkrijk, net zoals de apostelen niet ongeschikt waren in hun geestelijk onverlichte toestand. De kwalificerende factor is onze welwillendheid om onszelf te laten tuchtigen en onderwijzen door Christus.

In dat vers wordt "ego eimi" enkel vertaald als een voornaamwoord en werkwoord. Welke rechtvaardiging bestaat er daarom voor de vertaler om dezelfde zinsnede te vertalen alsof het synoniem is aan de naam van Jehovah, zoals ze hebben gedaan in Johannes 8:58? Er bestaat geen rechtvaardiging, alleen duidelijk bevooroordeeldheid om de onschriftuurlijk leerstelling van de Drieëenheid te ondersteunen.

Als Jezus bedoeld had de titel "Ik Ben" aan te nemen, had hij zoiets als het volgende gezegd: 'Voordat Abraham leefde, was ik de Ik Ben.' Zoals het er nu voor staat, door het omvormen van "zijn" tot een eigennaam blijft de zin verstoken van een werkwoord voor het voornaamwoord. Daarom is Johannes 8:58 in de meeste vertalingen regelrechte brabbeltaal, tenzij je denkt dat Jezus plotseling begon te spreken in een soort Ebonics. Wanneer de verzonnen titel "Ik Ben" in Johannes 8:58 eenvoudigweg een andere naam van God is, moeten we in staat zijn het woord met God of Jehovah te verwisselen en dezelfde betekenis behouden. Dus, lees het vers in kwestie eens terwijl je "Ik Ben" vervangt door God en hoe klinkt het dan? De NIV zou luiden: "Voordat Abraham geboren was, God.

Je hoeft geen Griekse taalkundige te zijn om in te zien dat de vertaling van ego eimi met "Ik Ben" een banale en onhandige poging van Trinitariërs is om een manke leerstelling op te houden die op zichzelf niet blijft staan. De waarheid is dat de uitdrukking in kwestie een actie in het verleden aanduidt en volgens de context werd Jezus ook gevraagd naar zijn verleden. De NWV is niet de enige vertaling die dit beseft. De New Living Translation geeft het mooi weer door te zeggen: "De mensen zeiden, "Gij zijt nog geeneens vijftig jaar oud. Hoe kunt gij zeggen dat gij Abraham hebt gezien?" Jezus antwoordde, "De waarheid is, ik bestond voordat Abraham zelfs maar geboren was!""

Het Wachttorengenootschap is volledig gerechtvaardigd om ego eimi met "was ik" te vertalen.

Voor de lezers die geen toegang hebben tot oudere publicaties van het Wachttorengenootschap, volgt hier een citaat dat rechtstreeks uit de Wachttoren van 1 Maart 1992 is genomen, waarin deze vraag wordt besproken. Het lijkt passend te zijn om het Wachttorengenootschap eenvoudig zelf de vraag te laten beantwoorden.

De Groot Nieuws Bijbel (GNB) is het echter eens met de NWV, want daarin staat: "Pas nu goed op uzelf en op de hele kudde die de heilige Geest aan uw leiding heeft toevertrouwd. Hoed de gemeenschap, die God zich verworven heeft door het bloed van zijn eigen Zoon."

Welke vertaling is juist? De NWV en de GNB zijn juist. Het oorspronkelijke Grieks ondersteunt de zogenoemde "algemene" weergave niet. Noch ondersteunen de Schriften de bewering dat God zijn eigen leven als offer gaf. De Bijbel zegt op vele plaatsen dat God zijn zoon gaf, niet zichzelf.

De Kingdom Interlinear transcribeert het specifieke vers zodat het zegt dat God de gemeente verwierf "met het bloed van zijn eigen." Dat wil niet zeggen dat het Gods eigen bloed was, maar het bloed van degene die aan God toebehoorde - namelijk het bloed van zijn Zoon. De NWV is volledig gerechtvaardigd om dat duidelijk te maken.

De context van Filippenzen onthult dat Jezus een nederige en gewillige dienstknecht van God is, die vrijwillig zijn bevoorrechte plaats in de hemel verliet en naar de aarde kwam en een verschrikkelijke dood stierf aan een martelpaal. Daarom zei Paulus "juist daarom heeft God hem verhoogd." Het maakt niet uit welke vertaling iemand verkiest te lezen, de waarheid is nog steeds duidelijk voor degenen die niet gevormd zijn door misleiding: God verhoogde Christus en gaf hem een naam boven alle anderen. Wat betekent het woord "gaf" volgens jou? Het betekent dat God Jezus de meest verhoogde plaats in het universum gaf als beloning voor zijn getrouwheid. Dat is de eenvoudige waarheid. Christus Jezus verhoogde niet zijn eigen naam. Dat deed Jehovah. Alles wat die kostbare waarheid verdraait, is antichristelijk en van de Duivel.

Ergens anders maakt de Schrift duidelijk dat het definitieve oordeel over de symbolische bokken uit Christus' illustratie eeuwige vernietiging is - niet eeuwigdurende marteling in de hel. 2 Thessalonicenzen 1:9, 10 luidt in de GNB bijvoorbeeld: "Hun straf zal de eeuwige ondergang zijn, ze zullen verwijderd worden uit de tegenwoordigheid van de Heer, ver van zijn machtige heerlijkheid. Hetzal gebeuren op die grote dag, wanneer hij komt om de hulde in ontvangst te nemen van wie hem toebehoren, de eerbewijzen van allen die het geloof hebben aanvaard."

Wat betekent het woord "ondergang" volgens jou?

Jehovah en Jezus delen titels, ondanks dat er subtiele verschillen bestaan in de plaats die elk van hen inneemt. Alfa en Omega, het Griekse equivalent van het Nederlandse 'van A tot Z,' is een beschrijvende titel die Jehovah en Jezus kunnen delen, maar met verschillende redenen. Jehovah is de ultieme Eerste en Laatste, doordat hij de enige bestaande persoon is die geen begin heeft gehad. En, alleen hij bezit 'aangeboren' onsterfelijkheid en leven in zichzelf. Niemand heeft Jehovah leven gegeven, maar hij geeft leven aan alle anderen, inclusief zijn eerstgeboren en eniggeboren Zoon.

Als zijnde de eerstegeborene Zoon van heel de Schepping is Jezus uniek onder al Gods zonen, in dat hij het eerste en enige schepsel is dat rechtstreeks is geschapen door Jehovah. Alle [anderen] werden geschapen door bemiddeling van de Zoon. Dat is ook de reden waarom Jezus de eniggeboren Zoon van God wordt genoemd. Jezus is ook het eerste schepsel dat een opstanding uit de dood heeft gekregen tot onsterfelijkheid. Daarom noemt de Bijbel hem de "eerstgeborene uit de doden." In Kolossenzen 1:18 zegt Paulus het volgende over Christus: "Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, opdat hij in alle dingen de eerste zou worden." Het volgende vers laat zien dat het God behaagde zijn zoon in alle dingen de eerste te maken.

Jezus is de "laatste" in de zin dat hij nooit in glorie overtroffen zal worden door welk medeschepsel maar ook. Hij zal altijd het dichste bij Jehovah zijn.

De NWV luidt: "Dan keert het stof terug tot de aarde, net zoals het geweest is, en de geest zelf keert terug tot de [ware] God, die hem gegeven heeft."

Zoals elke lezer kan zien is er niets veranderd aan de tekst. Er bestaat enkel een variatie in de vertalingen. De tekstuele variaties zijn echter onbeduidend en veranderen niet de betekenis. De Bijbel zegt eenvoudig dat we bij de dood vergaan tot stof en de levengevende geest tot God terugkeert.

Nu van toepassing op Jezus, Jezus had ook de hoop op een opstanding. Hij was zeker in de wetenschap dat Jehovah hem een opstanding zou geven en hem niet zou verlaten om slechts weg te rotten in het graf. Daarom was hij bereid te sterven, omdat hij hoop had. Hebreeën 12:2 zegt hetzelfde: "Wegens de hem in het vooruitzicht gestelde vreugde heeft hij een martelpaal verduurd, schande verachtend, en is hij aan de rechterhand van de troon van God gaan zitten."

De vraag die personen met onderscheidingsvermogen zich zouden moeten stellen is deze: Wanneer het buigen van de apostelen voor Jezus aangeeft dat ze dachten dat Jezus God was, voor wie boog Jezus zich dan neer in het Hof van Gethsémané toen hij zich neerknielde? Moeten we ons soms indenken dat één derde van de drieëenheid de andere 66% van de godheid aanbidt?

Nauwkeurige lezers zullen opmerken dat de profetie in Jesaja zegt dat de Messias bij namen als Sterke God, Eeuwige Vader genoemd "zal" worden. Als dat een verwijzing naar Jehovah was geweest, had hij reeds als zodanig bekend gestaan op het moment dat de profetie geschreven werd. Ten tweede staan Trinitariërs voor de taak de duidelijke absurditeit uit te leggen dat de Zoon van God ook zijn eigen Vader is. Dat is een onoverkomelijk obstakel in het licht van het feit dat zelfs de meest vurige Trinitariër zal toegeven dat er een onderscheid bestaat tussen de Vader en de Zoon van hun vermeende drieënige godheid. Ten derde, een vorst is een zoon van een koning. Jehovah is de Koning, niet een vorst.

Jezus is een Sterke God omdat Jehovah hem aanstelt tot die hoge positie. Dat is in feite wat de profetie voorzegt, namelijk dat de Messias de troon van David zal erven en Gods koninkrijk zal regeren in plaats van God. Jezus wordt de Eeuwige Vader van de mensheid, omdat hij de doden terug tot leven brengt en hen eeuwig leven schenkt. De Bijbel legt uit hoe onze oorspronkelijke vader, Adam, dood bracht over het gehele ras. Jezus wordt de Laatste Adam genoemd, omdat hij Adam vervangt als vader van de mensheid. Hij zal onze Eeuwige Vader worden, wanneer hij de dood vernietigt en eeuwig leven aan Adams nageslacht schenkt.

Waarom zei Paulus dat zijn persoonlijke ontmoeting met Jezus op de weg naar Damaskus als een te vroeg geborene was? De reden is dat alle anderen die Christus na zijn opstanding zagen, Christus zagen terwijl hij in één of andere menselijke vorm verscheen. Paulus zag Christus echter zoals hij nu is, in zijn verheerlijkte geestelijke toestand. Het was alsof Paulus te vroeg geboren was, in dat de anderen van de 144.000 niet het voorrecht zullen hebben Jezus in de geest te zien voordat ze als geestelijke zonen in de hemel geboren zijn. Daarom vergeleek Paulus zijn ervaring met te vroeg geboren worden. Echter, hij verwees naar Jezus als een mens omdat Jezus, zoals duidelijk moge zijn, eens een mens was, en als gevolg van zijn getrouwheid als een mens beloonde God hem door hem tot hemelse koning te maken. Anders gezegd: ondanks dat Jezus niet nog steeds een mens is, kwalificeerde zijn loopbaan als mens hem als oordeler van de mensheid, in die zin is het dus passend om over hem als een mens te spreken.

De context van het specifieke vers wijst er duidelijk op dat Jezus zelf een schepsel van God is. Kolossenzen 1:15, 16 luidt: "Hij is het beeld van de onzichtbare God, de eerstgeborene van heel de schepping; want door bemiddeling van hem werden alle [andere] dingen in de hemelen en op de aarde geschapen, de zichtbare en de onzichtbare, of het nu tronen of heerschappijen of regeringen of autoriteiten zijn."

Daar Jezus naar het beeld van God is, hetzelfde als dat Adam oorspronkelijk was, is het duidelijk dat Jezus niet de Schepper is. Het is zelfs volkomen onzinnig te menen dat Paulus Christenen leerde dat God een beeld van zichzelf is. Toch is dat precies het soort nonsens dat Trinitariërs ons willen laten geloven. Tevens hebben verdedigers van de Drieëenheid de belachelijke bewering proberen op te werpen dat "eerstgeborene" niet eerstgeborene betekent, maar eenvoudig de meest belangrijke betekent. Als dat zo is, laten we het aan Trinitariërs over om uit te leggen waarom God zich bedient van zo'n ingewikkelde manier om zijn eigen onbetwiste positie van superioriteit te illustreren.

Iedereen die bekend is met de verbijsterende redenaties van Trinitariërs kan waarderen waarom het Wachttorengenootschap de noodzaak voelde om enige duidelijkheid te scheppen in zulke dikwijls verdraaide passages als Kolossenzen 1:15.

Feitelijk bediscussiëerde Paulus trouwens wat het woord "alle" betekent wanneer het van toepassing is op Jezus' heerschappij. De vragensteller zou wellicht verbaasd kunnen zijn dat "alle" niet altijd alles en iedereen betekent. In 1 Korinthiërs 15:27, 28 schreef de geïnspireerde apostel: "Want God "heeft alle dingen onder zijn voeten onderworpen". Maar wanneer hij zegt dat 'alle dingen onderworpen zijn', is het duidelijk dat dit met uitzondering is van degene die alle dingen aan hem onderwierp. Wanneer echter alle dingen aan hem onderworpen zullen zijn, dan zal ook de Zoon zelf zich onderwerpen aan Degene die alle dingen aan hem onderwierp, opdat God alles zij voor iedereen."

Paulus onthult dat de Vader, Jehovah God, inderdaad alle dingen onderworpen heeft aan de regering van zijn zoon, Jezus. Er is echter één uitzondering. Paulus merkt zelfs op dat de uitzondering duidelijk is. God zelf is de uitzondering. Wat betekent het woord "uitzondering" volgens jou?

Hier volgt de weergave uit de NBG51: "Want in Hem woont al de volheid der godheid lichamelijk; en gij hebt de volheid verkregen in Hem."

Vanzelfsprekend zal de Trinitariër de overhaaste conclusie trekken dat Jezus God is, omdat hij is vervuld met dezelfde goddelijke hoedanigheid welke ook God bezit. Het vers zegt echter ook dat Christenen een volheid bezitten of "volheid hebben verkregen" door Christus. Gebruik makend van dezelfde onlogische redenatie zouden Trinitariërs zich moeten indenken dat gezalfde Christenen ook God zijn, daar zij ook vervuld zijn met dezelfde hoedanigheid - of persoon, afhankelijk van hoe letterlijk je de uitdrukking wilt nemen.

Voor lezers met onderscheidingdvermogen zou het echter duidelijk moeten zijn dat het vers enkel zegt dat Jehovah indirect leeft door middel van Christus, daardat Christus Gods persoonlijkheid en eigenschappen volmaakt weerspiegelde. Dat is in harmonie met vele andere verzen die Jezus beschrijvan als gemaakt naar Gods beeld en als zijnde zijn nauwkeurige afdruk en weerspiegeling.

Jehovah heeft ons gemaakt met de intentie dat we een geestelijke relatie met hem hebben. Om ons een voorstelling van hem te laten maken, heeft God zich bekend gemaakt in menselijke termen. Jehovah vergelijkt zichzelf antropomorf met mensen. We lezen in Genesis dat Jehovah wandelde in de Tuin van Eden op het winderige gedeelte van de dag. Daar we reeds weten dat Adam God niet letterlijk kon zien en overleven, is het duidelijk dat de uitdrukking bedoeld is om ons de intieme geestelijke eenheid te laten waarderen die Adam had met God, voordat hij in opstand kwam. In diezelfde betekenis kunnen we er daarom zeker van zijn dat Jehovah niet letterlijk zal neerdalen om op de Olijfberg te staan.

Voor personen met onderscheidingsvermogen moet het duidelijk zijn dat het nemen van brood of het samen breken van brood eenvoudig samen de maaltijd genieten betekent. De GNB geeft Hand. 2:46 als volgt weer: "Trouw waren ze ook iedere dag in de tempel, eensgezind; ze braken het brood bij elkaar aan huis en gebruikten de maaltijden met vreugde en in eenvoud van hart."

Het antwoord op je vraag is dat Jezus sowieso niet fysiek naar de hemel opsteeg en daarom ook niet op die wijze zal terugkeren. We kunnen er, gebaseerd op Jezus' opmerkingen aan Nikodémus, zeker van zijn dat Jezus nooit meer menselijk zal worden. In het 3de hoofdstuk van Johannes legde hij uit: "wat uit het vlees is geboren, is vlees, en wat uit de geest is geboren, is geest." Dat betekent dat degenen die wedergeboren worden, zoals Christus dat was, hun menselijke vlees achter zich laten en geesten worden. Paulus schreef volgens de Statenvertaling in 2 Korinthiërs 5:16 het volgende: "Zo dan, wij kennen van nu aan niemand naar het vlees; en indien wij ook Christus naar het vlees gekend hebben, nochtans kennen wij Hem nu niet meer naar het vlees." Wanneer gezalfde Christenen Christus nooit meer naar het vlees zullen kennen, is het uitgesloten dat Jezus in het vlees zal terugkeren - zoals zovelen onterecht denken.

Dus, wat bedoelden de engelen dan toen ze zeiden dat Jezus op dezelfde wijze zou terugkeren? Wel, op welke wijze vertrok hij? Beschouw eens nauwkeurig de gebeurtenissen die vooraf gingen aan de proclamatie van de engelen in Handelingen 1:9-11: "En nadat hij deze dingen had gezegd, werd hij ten aanschouwen van hen omhooggeheven, en een wolk onttrok hem aan hun gezicht. En toen zij met gespannen aandacht in de lucht keken, terwijl hij heenging, zie! daar stonden twee mannen in witte klederen naast hen, en zij zeiden: "Mannen van Galiléa, waarom staat gij in de lucht te kijken? Deze Jezus, die van u werd opgenomen in de lucht, zal aldus op dezelfde wijze komen als gij hem in de lucht hebt zien gaan.""

Bijbelonderzoekers zouden moeten opmerken dat Jezus reeds uit hun zicht verdwenen was op het moment dat de engelen tot de dicipelen spraken. De dicipelen stonden daar maar, ongetwijfeld met onzag vervuld door de aanblik van Jezus opstijging, zelfs lang nadat Jezus verdwenen was in een wolk. Op dat moment vroegen de engelen waarom ze nog steeds naar de hemel staarden, alsof ze hoopten nog een glimps op te vangen van Jezus. Daar Jezus niet zichtbaar was op het moment dat de engelen spraken en de engelen zeiden dat Jezus op dezelfde wijze zou terugkeren, zou daarom betekenen dat verwachtingsvol naar de hemel staren voor Christus' terugkeer zo nutteloos zou zijn als de wake die de apostelen en andere dicipelen hielden op het moment dat de engelen tussenbeide kwamen. Met andere woorden, Christus was onzichtbaar op het moment dat de engelen zeiden dat hij op dezelfde wijze zou terugkeren.

Het feit dat Jezus reeds was opgenomen in een wolk is in harmonie met de profetie in Daniël 7:13, waar staat: "Ik bleef aanschouwen in de nachtvisioenen, en ziedaar! met de wolken des hemels bleek iemand gelijk een mensenzoon te komen; en tot de Oude van Dagen verkreeg hij toegang, en men bracht hem dicht bij, ja vóór Deze."

Het visoen in Daniël beschrijft de Mensenzoon die met de wolken des hemels komt en Jehovah God in zijn hemelse verblijfplaats nadert. Moeten we ons indenken dat er in Jehovah's hemel letterlijk uit vocht bestaande regenwolken ronddrijven? Natuurlijk niet. Het Wachttorengenootschap heeft er met inzicht vele malen op gewezen dat wolken in werkelijkheid een symbool zijn van onzichtbaarheid - zoals duidelijk is in die tekst. Wolken kunnen bijvoorbeeld letterlijk de zon, maan en sterren verduisteren. Wanneer er daarom wordt gezegd dat de Zoon des mensen komt op de wolken des hemels, erkennen onderzoekers van Gods Woord die onderscheidingsvermogen bezitten dat de profetieën ons niet leren dat Christus fysiek zal terugkeren, maar juist het tegenovergestelde - dat Jezus onzichtbaar zal terugkeren.

Het Hebreeuwse woord "ruach" is afkomstig van een woord dat ademen betekent. Het kan ook wind of de essentiële kracht die ervoor zorgt dat we ademen betekenen. Afhankelijk van de context wordt ruach vaak vertaald met wind. Het Griekse equivalent is "pneuma," waar de woorden pneumatisch en pneumonie vandaan komen - welke natuurlijk ook te maken hebben met lucht of ademen. Het is interessant dat vele vertalingen pneuma in Hebreeën 1:7 met winden vertalen in plaats van geesten: "En van de engelen zegt Hij: Die zijn engelen maakt tot winden en zijn dienaars tot een vuurvlam." (NBG51)

De oorspronkelijke talen gebruikten die uitdrukkingen dus eenvoudig om aan te geven dat geest een onzichtbare kracht is, net als adem of wind. De term "werkzame kracht" is een letterlijkere vertaling van het karakter van de Hebreeuwse en Griekse woorden in Genesis 1:2.

Wat betreft 1 Joh. 4:1, de NWV luidt: "Geliefden, gelooft niet elke geïnspireerde uiting, maar beproeft de geïnspireerde uitingen om te zien of ze uit God voortspruiten, want er zijn vele valse profeten tot de wereld uitgegaan." Vertalers van de Bijbel erkennen dat hetzelfde woord verschillende betekenissen kan hebben afhankelijk van het gebruik. Daarom is de benaming 'woord-voor-woord vertaling' misleidend. Het is waar dat het woord dat over het algemeen wordt vertaald met "geest" in deze tekst wordt gebruikt. Vertalen van de Bijbel vereist echter dat de vertalers de oorspronkelijke gedachte beschikbaar stellen aan de lezer - niet enkel het overeenkomstige woord in een andere taal. In die context draagt het Hebreeuwse woord dat over het algemeen vertaald wordt met geest de gedachte in zich van geademd worden door een geest in de zin van geïnspireerd zijn. Het Nederlandse woord "inspiratie," evenals het woord "respiratie," heeft de betekenis van de oorspronkelijke taal in zich, doordat degene die geïnspireerd wordt erkent dat hij aangeraakt of beïnvloed wordt door een uitwendige bron. In de Bijbel betekent inspiratie letterlijk dat God ademde op degene die geïnspireerd werd. Openbaring wijst erop dat de demonen ook op mensen kunnen ademen en hen kunnen inspireren tot het vertellen van leugens. Dat is dus de betekenis van 1 Johannes 4:1: Geïnspireerde uitingen zijn het eindresultaat van de geest die op die personen ademt.

The New Living Bible (NLB) geeft 1 John 4:1 op soortgelijke wijze weer: "Geliefde broeders, geloof niet iedereen die beweert door de Geest te spreken. Gij moet ze beproeven om te zien of de geest die ze hebben van God afkomstig is. Want er zijn vele valse profeten in de wereld." In het origineel was er geen woord dat overeenkwam met het Nederlandse woord "spreken," de vertalers van de NLB erkenden echter dat het noodzakelijk was erop te wijzen dat het vers niet verwees naar de geesten zelf, maar in plaats daarvan naar de uitingen die door de geest geïnspireerd werden, zodat de lezer de werkelijke betekenis van de oorspronkelijke uitdrukking werd gegeven.

1 Korinthiërs 6:19: "Wat! Weet gij niet dat ulieder lichaam de tempel is van de heilige geest die in u is, die gij van God hebt?"

2 Korinthiërs 6:16: "Want wij zijn een tempel van een levende God, zoals God heeft gezegd: "Ik zal onder hen verblijven en onder hen wandelen, en ik zal hun God zijn en zij zullen mijn volk zijn.""

Efeziërs 2:20-22: "Terwijl Christus Jezus zelf de fundament-hoeksteen is. In eendracht met hem groeit het gehele gebouw, harmonisch samengevoegd, uit tot een heilige tempel voor Jehovah. In eendracht met hem wordt ook gij mede opgebouwd tot een plaats waarin God door geest woont."

Wat betreft de "bovennatuurlijke relatie" die volgens jou door het Wachttorengenootschap wordt verborgen, het is waarschijnlijker dat de vragensteller zich indenkt dat de Bijbel zijn idee over een soort van metafysische, mystieke Christus zou moeten ondersteunen. We laten het aan de vragensteller over hier opheldering over te geven.

De context van Jesaja heeft te maken met Jehovah die zijn superioriteit over afgoden verklaart. Op een andere plaats wordt echter duidelijk dat er iemand bij Jehovah was in het begin. Het is in feite Johannes 1:1 waar onthuld wordt dat een entiteit genaamd "het Woord" bij God was in het begin. En natuurlijk zijn geïnformeerde lezers bekend met de uitnodiging die God deed aan een-toen-anoniem persoon, toen hij zei: "Laten wij de mens maken naar ons beeld, overeenkomstig onze gelijkenis." Wat betekenen de woorden "ons" en "onze" volgens jou? Het moge duidelijk zijn dat Jehovah God niet in zichzelf aan het mompelen was. Er was iemand dicht bij Jehovah gedurende de schepping. Het waren echter niet de onmachtige valse goden en afgoden die Jehovah in Jesaja aan de kaak stelde. De Schrift onthult dat degene naar wie God verwees als zijnde in zijn eigen gelijkenis niemand anders is dan Christus.

Wat betreft de vrouwelijke en onzijdige voornaamwoorden, wijsheid is een eigenschap, geen feitelijk persoon, daarom is wijsheid, ook al wordt het gepersonifiëerd als een persoon, nog steeds een ding en is het dus passend om ernaar te verwijzen als "het" ("it" in het Engels - vertalers).

Het Wachttorengenootschap maakt geen aanspraak op zo'n geschenk van autoriteit als gevolg van apostolische successie. Dat is een Katholieke leerstelling, en wel een onschriftuurlijke.

De apostelen onderwezen dat ze geen opvolger zouden hebben. Paulus zei in Handelingen 20:29, 30: "Ik weet dat er na mijn heengaan onderdrukkende wolven bij u zullen binnendringen, die de kudde niet teder zullen behandelen, en uit uw eigen midden zullen mannen opstaan die verdraaide dingen zullen spreken om de discipelen achter zich aan te trekken."

Paulus werd ook geïnspireerd om te onthullen wat enkelen van die verdraaide leerstellingen zouden inhouden. In 1 Timotheüs 4:1-3 schreef de apostel: "De geïnspireerde uitspraak zegt echter uitdrukkelijk dat in latere tijdsperiodes sommigen zullen afvallen van het geloof, omdat zij aandacht schenken aan misleidende geïnspireerde uitspraken en leringen van demonen, door de huichelarij van mensen die leugens spreken, die in hun geweten gebrandmerkt zijn, die verbieden te trouwen en gebieden zich te onthouden van spijzen die God heeft geschapen om met dankzegging te worden gebruikt door hen die geloof hebben en de waarheid nauwkeurig kennen."

Deze profetie wijst rechtstreeks met een beschuldigende vinger naar het Vaticaan, die fundamentele doch door demonen-geïnspireerde leerstellingen houdt als het priesterlijk celibaat en diverse voedselvoorschriften, zoals de straf tegen het eten van vlees op Vrijdag, en andere restricties die verbonden zijn aan Vasten.

In plaats van autoriteit te ontvangen door middel van apostolische successie, ontlenen Jehovah's Getuigen hun autoriteit rechtstreeks aan Christus als gevolg van het feit dat het hart van de organisatie bestaat uit gezalfde Christenen die door middel van Christus in een verbondsverhouding staan met Jehovah, net zoals de oorspronkelijke apostelen en eerste Eeuwse Christenen. Ook voorzei Christus dat hij enkele van zijn slaven rechtstreeks zou aanstellen over zijn huisgezin van dienaren en dat ze uiteindelijk als verantwoordelijke mannen geoordeeld zullen worden.

Suggereren dat de NWV op één of andere wijze met de Bijbel gerotzooid heeft door het onbepaald lidwoord "een" in te voegen, is misleidend. Alle vertalingen voegen het onbepaald lidwoord vrijelijk toe in diverse teksten ondanks dat het niet voorkomt in de oorspronkelijke Griekse tekst. Dit doen ze om een onderscheid te maken tussen Jehovah God en andere goden - net zoals de NWV dat doet in Johannes 1:1. Handelingen 28:6 luidt in de GNB bijvoorbeeld: "De bewoners verwachtten dat hij zou opzwellen of plotseling dood zou neervallen. Maar toen ze na lang wachten zagen dat er niets bijzonders met hem gebeurde, veranderden ze van mening en zeiden: 'Hij is een god!'"

In het bovenstaande vers hebben de vertalers het onbepaald lidwoord "een" ingevoegd, ondanks dat het niet in het Grieks voorkomt. Wanneer ze dit niet hadden gedaan, was er bij de lezer de indruk gewekt dat de Maltezers dachten dat Paulus de Almachtige God was. Dat is natuurlijk in het geheel niet wat zij dachten. Het punt is echter dat de vertalers gerechtvaardigd waren het kleine woordje "een" in te voegen om de tekst in overeenstemming met de betekenis in het Grieks te brengen.

Feit is dat Johannes duidelijk verwijst naar twee aparte entiteiten, daar het hele punt van het vers is aan te tonen dat het Woord met God was; de eerlijke vertalers zijn verplicht de lezer bekend te maken met het onderscheid dat bestaat in de Griekse taal. Dat heeft de NWV gedaan.

Maar, in plaats van te redetwisten over kleine woordjes, zouden waarheidszoekers er goed aan doen te redeneren over Johannes 1:18, waar volgens de NBG51 staat: "Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon, die aan de boezem des Vaders is, die heeft Hem doen kennen." Jezus is geen rivaliserende valse god zoals de goden der natiën. Jezus is een god die in volledige harmonie is met Jehovah. Volgens Johannes 1:18 is Jezus een god als gevolg van het feit dat Jehovah God, de Vader, hem voortgebracht of verwekt heeft. Is dat ten slotte niet datgene wat een vader doet? Het feit dat niemand op aarde ooit God heeft gezien, sluit uit dat Jezus God is, daar Jezus onmiskenbaar gezien is door mensen.

Het is opmerkelijk dat, wat het handenzwaaiende en bijbelbladerende dogmatisme van de Trinitariërs aangaat, Jezus nooit heeft beweerd dat hij God was, niet één keer. In plaats daarvan zei hij altijd dat hij Gods Zoon was. En Johannes 1:1 is in overeenstemming met de gehele Schrift; dat Jezus met God was sinds het begin - dat is zijn begin - het begin van de schepping.

De 144.000 zijn de geestelijke organisatie die gebouwd is op de 12 apostelen. Zijn de 12 apostelen symbolisch? Wat te denken van de 12 stammen die afstammen van de 12 zonen van Israël? De miljoenen kerkgangers die zijn geïndoctrineerd met het idee dat het hun geboorterecht is om naar de hemel te gaan, hebben weinig begrip van wat Gods koninkrijk nu precies is. Volgens Openbaring zijn de 144.000 Christenen die gekocht zijn uit alle stammen en nationaliteiten en zullen ze koningen en priesters zijn en 1000 jaar met Christus regeren. Dat is het koninkrijk van God.

Met betrekking tot de kwestie van de komma: Er bestond geen punctuatie in het origineel, dus is het aan de vertaler om te bepalen hoe het het meest logisch is. Daar het te maken heeft met de leerstellige zaken omtrent de natuur van de ziel en de opstanding, hebben de NWV vertalers de komma achter heden geplaatst, zodat er staat: "Voorwaar, ik zeg u heden: Gij zult met mij in het Paradijs zijn." Andere vertalingen plaatsen de komma echter achter "u," wat veroorzaakt dat de zin lijkt te zeggen dat Christus de aan de paal gehangen kwaaddoener beloofde dat hij diezelfde dag in het paradijs zou zijn. Welke vertaling is juist? De NWV is correct omdat Christus simpelweg niet in het paradijs kon zijn die dag, noch de dag erna, noch de dag daar weer na. Jezus stierf die dag. En net zoals Jona drie dagen lang in de buik van de grote vis was, was Jezus evenzo gedeelten van drie dagen begraven in de aarde. Sommige vertalingen zeggen zelfs dat Jezus in de hel was. De meeste redelijke mensen zullen het waarschijnlijk met elkaar eens zijn dat er een groot verschil bestaat tussen paradijs en hel.

Daar Jezus de eerstegeborene uit de doden is, is het onmogelijk dat de aan de paal gehangen kwaaddoener een opstanding kreeg tot het paradijs voordat Christus weer tot leven kwam. Jezus zei tevens dat "indien iemand niet uit water en geest wordt geboren, kan hij het koninkrijk Gods niet binnengaan." Dat betekent dat een persoon gedoopt moet worden, niet alleen in water, maar in de zalving van de heilige geest. De zalvende geest was echter pas beschikbaar nadat Christus tot de hemel was teruggekeerd. De waarheid is: de kwaaddoener is nog steeds dood, wachtend op de stem van de Zoon des mensen die hem tot leven zal roepen in het paradijs, net zoals Jezus hem die dag beloofde.

Met betrekking tot de definitie in Strong's: Joodse misvattingen aangaande het paradijs hebben geen invloed op de wijze waarop de Bijbel de term gebruikt. In het 12de hoofdstuk van 2 Korinthiërs verwees Paulus bijvoorbeeld naar het weggerukt worden naar hetgeen hij noemde de "derde hemel" en "paradijs." In plaats van het paradijs in verband te brengen met de hel, associëerde Paulus paradijs met de hemel. De Joden konden het niet meer bij het verkeerde eind hebben. Maar, ondanks dat steeg Christus op de dag van zijn dood niet op naar enige derde hemel of geestelijk paradijs.

De lezer die tot op dit punt gekomen is, zou het patroon moeten kunnen herkennen dat is ontstaan, waarbij de vragensteller geneigd is om Bijbels symbolisme en beeldspraak letterlijk te nemen.

Openbaring staat vol met symbolische vertegenwoordigingen van zowel hemelse als aardse zaken. Als de vragensteller veronderstelt dat het meer van vuur een letterlijk brandend meer is, dan is het wilde beest dat samen met de Duivel in het meer van vuur geworpen wordt ook letterlijk. Die redenering verder volgend, moeten we dan verwachten dat de Duivel op een gegeven moment als geheim wapen een gigantisch zevenkoppig monster zal loslaten om de wereld te terroriseren; een soort van amfibisch meerkoppige Godzilla? Zo ja, wellicht wordt "Daniël" uit de Katholieke Apocrieve boeken dan wel uit de mythologie geroepen om redding te brengen, door wederom een van het vet druipende haarbal te voeren aan het beest, zoals hij deed in het boeiende verhaal over Bel en de Draak!

Het sarcasme even verlatend, het vergt voor niemand erg veel mentale kracht om te interpreteren wat het meer van vuur symboliseert. De verlichtende engel die Johannes de Openbaring gaf, interpreteerde zijn voorstelling ook, door in Openbaring 20:14 te zeggen: "Dit betekent de tweede dood: het meer van vuur." Of, als dat je voorkeur heeft: "Dit is de tweede dood, het meer van vuur."

Willen we begrijpen wat de tweede dood is, moeten we eerst begrijpen wat de eerste dood is. De eerste dood is de dood die we ondergaan als gevolg van overgeërfde zonde. Door middel van Jezus' offer, heeft Jehovah echter de basis verschaft om de angel van de dood weg te doen, door middel van de opstanding. De Bijbel belooft dat de zogenoemde Adamitische dood vernietigd zal worden, feitelijk wordt de dood ook in het meer van vuur geworpen. Maar, nadat de Adamitische zonde vernietigd is zullen sommige personen die een opstanding in het paradijs hebben gekregen, uiteindelijk een opstanding des oordeels ontvangen, zoals Jezus het in Johannes 5:29 noemde. Dat betekent dat ze als onwaardig zullen worden geoordeeld om verder op aarde te leven. Zij zullen wederom sterven; voor hen zal het letterlijk een tweede dood zijn. Anders dan de eerste dood is de tweede niet het gevolg van overgeërfde zonde, maar van opzettelijke rebellie tegen God. De tweede dood is definitief. Dus, dat is wat het meer van vuur betekent - eeuwige vernietiging.

Voor de Duivel en anderen is hun eerste dood ook hun tweede dood; wat wederom definitieve vernietiging betekent. In dat opzicht is Jehovah's oordeel over Satan een eeuwigdurende straf. In die betekenis worden Satan en zijn samenstel gemarteld, omdat ze van tevoren weten dat ze voor altijd in volledige oneer herinnerd zullen worden door God en alle overlevende schepselen.

Klik hier voor de waarheid over de hel en het meer van vuur.

De reden dat Jezus Thomas niet verbeterde, is ongetwijfeld omdat Jezus uit Thomas bewering niet begreep wat jij denkt dat hij bedoelde. Een paar verzen verder wordt gezegd: "Maar deze zijn opgetekend opdat gij moogt geloven dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat gij door te geloven leven moogt hebben door middel van zijn naam."

Toen Johannes het verslag jaren later optekende, was hij kennelijk ook niet in verwarring. De apostelen erkenden Jezus als de Zoon van God. Ze stonden toen niet onder Trinitarische misleiding. Veel hedendaagse lezers zien echter de uitdrukking "Zoon van God," en hun jaren lang door Trinitarische theologie geconditioneerde geest zet die uitdrukking onwillekeurig om in "God de Zoon."

Het is interessant dat Jezus dezelfde Griekse uitdrukking gebruikte als Thomas toen hij met zijn laatste adem voor zijn dood uitbracht: "De God van mij, de God van mij, met wat laat gij mij achter"? (Vertaald: "Mijn God, Mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?) De vraag is: Wanneer Thomas naar Jezus verwees toen hij zei "De God van mij," naar wie verwees Jezus dan als zijn God? De Trinitariër zal je waarschijnlijk het onzinnige antwoord geven dat "God de Zoon," éénderde van de triade, sprak tegen de andere tweederde van de zogenaamde Drieënige Godheid.

De meer redelijke uitleg is dat Thomas, overweldigd door zijn verbazing over de realiteit van Christus' opstanding, welke hij daarvoor ontkend had, bewogen werd een uiting te doen om te bevestigen dat hij Jezus als zijn Heer erkende en als vergetenwoordiger van Jehovah God.

Ik heb nog nooit gehoord van iemand die voor zo'n onbeduidend iets is uitgesloten - alhoewel het mogelijk is dat enkelen uitgesloten zijn op grond van gerelateerde kwesties.

Naarmate de laatste jaren van het afgelopen millenium naderden, werd er aangenomen dat het geslacht dat niet voorbij zou gaan niet de in de Bijbel opgetekende 80 jaar zou overschrijden, welke in de Bijbel als de dagen van onze jaren beschreven wordt en past in de huidige gemiddelde 75-jarige levensduur. 1994 was het einde van de 80 jaar vanaf 1914, dus werd het Wachttorengenootschap er door omstandigheden toe gedwongen met een verklaring te komen. Voordat die 80 jaar voorbij waren gegaan, kon niemand met zekerheid zeggen dat het geslacht niet betekende wat het Genootschap aannam dat het betekende.

Natuurlijk moet het laatste hoofdstuk hier nog over geschreven worden.

Paulus sprak specifiek over het lichaam van Christus, wat de 144.000 is. Het volledige vers luidt: "Eén lichaam is er en één geest, zoals gij ook werdt geroepen in de ene hoop waartoe gij werdt geroepen; één Heer, één geloof, één doop; één God en Vader van allen, die boven allen en door allen en in allen is."

In Efeziërs 1:10 verwijst Paulus echter naar God die alle dingen op de aarde alsook de dingen in de hemel weer bijeen vergadert en beide groepen onderwerpt aan Christus. Daar wordt gesproken over degenen die geen deel uitmaken van het lichaam van Christus, maar de hoop hebben op eeuwig leven op aarde.

Jehovah's Getuigen onderwijzen de waarheid omtrent het feit dat enkelen van de mensheid een hemelse hoop hebben en anderen de hoop op het voor eeuwig leven in een paradijs op aarde.

Een ander voorbeeld kan worden gevonden in Exodus 16:9, waar staat: "Voorts zei Mozes tot Aäron: "Zeg tot de gehele vergadering van de zonen van Israël: 'Nadert voor Jehovah, want hij heeft uw murmureringen gehoord.'""

Het is natuurlijk duidelijk dat het gehele Israëlische kamp niet naar de hemel werd opgeheven om "voor Jehovah te naderen."

In Numeri 5:30 zegt de wet dat een vrouw die beschuldigd werd van ontrouw "voor het aangezicht van Jehovah" moest staan, zodat God haar als schuldig of onschuldig kon oordelen.

De Hebreeën drukten zichzelf uit in letterlijke termen, net zoals vele vroegere personen. En veel van die uitdrukkingen staan in de Bijbel. Maar dat betekent niet dat we een letterlijke uitdrukking ook altijd letterlijk moeten opvatten. Dat de grote schare voor de troon staat betekent eenvoudig dat zij een gunstig oordeel van Gods troon van Oordeel ontvangen.

Openbaring 19:1 luidt: "Na deze dingen hoorde ik iets dat was als een luide stem van een grote schare in de hemel. Zij zeiden: "Looft Jah! De redding en de heerlijkheid en de kracht behoren aan onze God, want zijn oordelen zijn waarachtig en rechtvaardig.""

De uitdrukking "grote schare," of grote menigte zoals sommige vertalingen het verwoorden, verwijst niet altijd naar de specifieke "grote schare" die in Openb. 7:9 wordt genoemd. Het evangelieverslag zegt bijvoorbeeld dat er bij één gelegenheid een grote schare van mensen Jezus volgde. In dezelfde gedachtegang is de grote schare uit Openbaring 19:1 kennelijk een menigte engelen en niet dezelfde grote schare die als komend uit de grote verdrukking wordt beschreven.

Het is interessant dat bij de gelegenheid van Jezus' geboorte een grote schare engelen aan de herders verscheen en God lof toezong terwijl ze in het midden van de hemel zweefden. De Groot Nieuws Bijbel verwoordt dat verslag als volgt: "En ineens was er bij de engel een hele menigte andere engelen uit de hemel, die allemaal God loofden." En de Leidsche Vertaling luidt: "En plotseling was bij den engel een schare van het hemelse heirleger, die God prees." (Lukas 2:13). Het is dus niet zonder precedent dat Openbaring 19:1 naar een grote menigte van engelen verwijst die God loven.

Wanneer we hierover verder redeneren, de grote schare van 19:1 wordt in het 3de vers beschreven waarbij ze "Hallelujah" roepen. Letterlijk betekent die uitdrukking: "Looft Jah, gij volk!" Wanneer de gehele mensheid uiteindelijk tot de hemel wordt opgewekt, zoals velen verkeerd veronderstellen, waarom geeft de grote schare in de hemel het volk dan het gebod Jah te loven? Verder, als de aarde onbevolkt zou zijn na Gods oordeel, waarom zegt Openbaring 20:7-9 dan dat Satan aan het eind van Christus' duizendjarige regering vrijgelaten wordt uit de afgrond om een aanval op de heiligen te doen die aan de vier hoeken van de aarde zijn? Wie leven er dan op aarde wanneer iedereen in de hemel zou zijn?

Jehovah's Getuigen onderwijzen de waarheid omtrent Gods voornemen om een grote schare het einde van de wereld te laten overleven en letterlijk de aarde te beërven. Voor meer, klik hier.

Wat betreft het schriftuurlijke bewijs dat vuur een symbool is van vernietiging, Hebreeën 12:29 zegt: "Want onze God is ook een verterend vuur." Personen met redeneringsvermogen kunnen begrijpen dat Paulus bedoelde dat God een vernietiger is van degenen die hij veroordeelt. 2 Thessalonicenzen 1:7 zegt tevens duidelijk dat Christus' oordeel komt als een vuur met als doel degenen die tegenwerken eeuwig te vernietigen. Daar wordt niet gezinspeeld op eeuwig leven in pijniging voor degenen die veroordeeld zijn. "Verlichting te zamen met ons bij de openbaring van de Heer Jezus vanuit de hemel met zijn krachtige engelen, in een vlammend vuur, wanneer hij wraak oefent over hen die God niet kennen en over hen die het goede nieuws omtrent onze Heer Jezus niet gehoorzamen. Dezen zullen de gerechtelijke straf van eeuwige vernietiging ondergaan, ver van het aangezicht van de Heer en van de heerlijkheid van zijn sterkte."

Wat betreft de uitdrukking "daar zullen zij wenen en knarsetanden," oplettende lezers zullen opmerken dat de vuuroven gebruikt wordt in de context van een illustratie met betrekking tot het verbranden van op onkruid gelijkende nep-Christenen. Dus, wat is verbranden? Het onkruid wordt verbrand. Het is een illustratie! Jezus gebruikte de uitdrukking "wenen en knarsetanden" ongeveer zes maal. Op andere plaatsen dan in de context van de illustratie van het tarwe en het onkruid, verbond Jezus wenen en knarsetanden aan buiten Jehovah's organisatie geplaatst worden. In Mattheüs 25:30 zei Jezus bijvoorbeeld: "En werpt de onnutte slaaf in de duisternis buiten. Daar zal hij wenen en knarsetanden."

In plaats van in een ondoofbaar onderaardse inferno te worden geworpen, zoals de niet onderwezenen zich indenken, geeft bovenstaande tekst aan dat het wenen en knarsetanden plaatsvind in het mensenrijk als gevolg van Christus' oordeel.

Sommige van de gebruiken en praktijken van de vroegere Christenen waren slechts cultureel; het opleggen van handen en het gebruik van zalvende olie was toen heel gebruikelijk. Andere zaken echter, zoals het drinken van wijn of een speciale houding aannemen wanneer men bidt, zijn persoonlijke zaken. En ja, Jehovah's Getuigen hebben "diaken", die we dienaren in de bediening noemen. We eten jaarlijks het Avondmaal des Heren op de dag van Jezus' dood. En wanneer er behoeftige weduwen en wezen in onze gemeenten aanwezig zijn, worden er regelingen getroffen om voor hen te zorgen.

Met betrekking tot de naam Jehovah's Getuigen: die aanduiding is genomen uit een profetie in het 43ste hoofdstuk van Jesaja, waar staat: "Ikzelf heb het aangekondigd en heb gered en heb het doen horen, toen er geen vreemde god onder u was. Daarom zijt gij mijn getuigen," is de uitspraak van Jehovah, "en ik ben God. Ook ben ik altijd Dezelfde; en er is niemand die bevrijding uit míjn hand bewerkt. Ik zal handelen, en wie kan ze afwenden?"

Zoals wordt gezegd heeft de profetie relevantie voor de tijd waarin Jehovah God zal "handelen" en voor bevrijding voor zijn dienstknechten zal zorgen. Dus, ondanks dat de 1ste Eeuwse Christenen slechts in naam als Jehovah's getuigen dienden, was de profetie niet van toepassing op Jehovah's dienstknechten uit die tijd.

Dat Jehovah-haters altijd getracht hebben de heilige Naam van God uit te wissen of te verbergen, ondermijnt niet ons vertrouwen in Gods Woord. We weten dat de Joodse schriftgeleerden een bijgeloof ontwikkelden dat hen verbood de Naam uit te spreken. Evenzo hebben moderne vertalers toegegeven aan hun bevooroordeeldheid door het YHWH uit de Hebreeuwse tekst te vervangen met HEER. Het moet geen verrassing zijn dat de vroegere NT afschrijvers evenzo bedrogen zijn door de Duivel en beïnvloed zijn om Gods naam te verwijderen en hem te vervangen door HEER.

Wat betreft de naam Yahweh, de Nederlandse taal bestond niet in Bijbelse tijden. Daarom werden woorden als Jeremia en Jezus niet op dezelfde wijze gespeld of uitgesproken als nu in het Nederlands. Maar, we spreken en lezen wel Nederlands.

In ieder geval kunnen we er vrijwel zeker van zijn dat het YHWH oorspronkelijk in drie lettergrepen werd uitgesproken. Yah-weh heeft slechts twee lettergrepen en is geen ware weerspiegeling van het oorspronkelijke Hebreeuwse woord. Het is een gevolg van het feit dat Hebreeuws alleen met gebruik van medeklinkers en zonder klinkers geschreven werd, ongeveer gelijk aan onze hedendaagse manier van afkorten, waarbij de Hebreeuwse lezer de juiste klinkers zelf aanvulde om het woord te completeren. Al het Hebreeuws werd zo geschreven en niet slechts het zogenoemde Tetragrammaton - YHWH. Klaarblijkelijk bestaat er echter geen controverse over de correcte spelling en uitspraak van honderden Hebreeuwse eigennamen in de Bijbel. Veel Hebreeuwse namen bevatten een gedeelte van Gods persoonlijke naam als een voorvoegsel of achtervoegsel. Een paar voorbeelden van hoe de eerste twee lettergrepen van de Goddelijke naam als voorvoegsel worden gebruikt zijn: Je-ho-ram, Je-ho-as, Je-ho-sua, Je-ho-nadhav, Je-ho-iakim, Je-ho-jarib, Je-ho-jada, Je-ho-jaqim, Je-ho-chanan, Je-ho-sjafat, Je-ho-nathan and Je-ho-ahaz.

Gezien het feit dat de Hebreeuwse "Y" in het Nederlands met "J" wordt vertaald, suggereert het algemeen voorkomende "Je-ho" als voorvoegsel sterk dat YHWH normaliter werd uitgesproken in drie lettergrepen en dat de middelste klinker, verbonden aan de "H," een "O" was, waardoor de "H" een ho klank kreeg - zoals in Je-ho-vah. Of, wanneer de Hebreeuwse vorm je voorkeur heeft: Ye-ho-wah.

Terwijl we voor de precieze uitspraak wellicht op een toekomstige onthulling vanuit de hemel moeten wachten, is het Wachttorengenootschap volledig gerechtvaardigd in haar gebruik van de algemeen geaccepteerde naam van Jehovah. Voor meer over het gebruik van de naam van Jehovah, klik hier.

Er zijn ook oude platen en beelden gevonden die laten zien dat mannen aan rechtop staande palen hangen die in de grond staan zonder dwarsbalken Er bestaan geen bewijzen dat kruizen werden gebruikt als middel tot executie. Het gebruik van het kruis als een heidens religieus symbool is echter vele eeuwen ouder dan het Christendom en werd pas later door de Katholieke Kerk aangenomen als een symbool van het Christendom. Ons gebruik van het woord martelpaal om het middel waarmee Christus werd terechtgesteld te beschrijven, is niet gebaseerd op het aantal spijkers die wellicht gebruikt zijn om hem eraan vast te nagelen. Trouwens, voor Pinksteren deden de apostelen veel beweringen die enkel als ongeïnspireerd kunnen worden beschreven.

Nee. Maar, Jehovah's Getuigen zijn nauwelijks uniek in dat opzicht. De meeste religies staan niet veel ruimte toe voor een andere mening. Dat deden de apostelen trouwens ook niet. Paulus schreef aan Timotheüs om "zekere personen [te] gebieden geen andere leer te brengen, noch aandacht te schenken aan onware verhalen en aan geslachtsregisters, die ten slotte nergens op uitlopen, maar die eerder vragen ter navorsing verschaffen dan dat er iets door God wordt uitgedeeld in verband met geloof."

Paulus was nog stelliger bij het schrijven aan Titus, door te zeggen: "Het is noodzakelijk hun de mond te snoeren, daar juist deze personen voortdurend hele huisgezinnen ondersteboven keren door ter wille van oneerlijke winst dingen te onderwijzen die zij niet behoren te onderwijzen."

Zoals in eerdere antwoorden werd aangetoond, delen Jehovah en Jezus bepaalde titels, ondanks dat er subtiele verschillen bestaan. Alfa en Omega, het Griekse equivalent van het Nederlandse 'van A tot Z,' is een beschrijvende titel die Jehovah en Jezus kunnen delen, maar met verschillende redenen. Jehovah is de ultieme Eerste en Laatste, doordat hij de enige bestaande persoon is die geen begin heeft gehad. En, alleen hij bezit 'aangeboren' onsterfelijkheid en leven in zichzelf. Niemand heeft Jehovah leven gegeven, maar hij geeft leven aan alle anderen, inclusief zijn eerstgeboren en eniggeboren Zoon.

Als zijnde de eerstgeborene Zoon van heel de Schepping is Jezus uniek onder al Gods zonen, doordat hij het eerste en enige schepsel is dat rechtstreeks is geschapen door Jehovah. Alle [anderen] werden geschapen door bemiddeling van de Zoon. Dat is ook de reden waarom Jezus de eniggeboren Zoon van God wordt genoemd. Jezus is ook het eerste schepsel dat een opstanding uit de dood heeft gekregen tot onsterfelijkheid. Daarom noemt de Bijbel hem de "eerstgeborene uit de doden." In Kolossenzen 1:18 zegt Paulus het volgende over Christus: "Hij is het begin, de eerstgeborene uit de doden, opdat hij in alle dingen de eerste zou worden." Het volgende vers laat zien dat het God behaagde zijn zoon in alle dingen de eerste te maken.

Jezus is de "laatste" in de zin dat hij nooit in glorie overtroffen zal worden door welk medeschepsel maar ook. Hij zal altijd het dichste bij Jehovah zijn.

We moeten aannemen dat de vragensteller niet de nuances begrijpt aangaande wat het betekent door Gods geest geleid te worden - in tegenstelling met door de geest geïnspireerd te worden om te profeteren. Ter illustratie: 1 Petrus 3:18 zegt dat Jezus stierf "om u tot God te leiden." Betekent het volgen van Christus' leiding echter dat zijn volgelingen geïnspireerd zijn om zonder fouten Gods boodschap te spreken, zoals de Bijbelschrijvers dat waren? Geen enkel redelijk persoon zou zo'n conclusie trekken.

In Openbaring 19:10 wordt ons door een engel gezegd dat "het getuigenis afleggen omtrent Jezus tot profeteren inspireert." Maar, betekent dit dat Christelijke evangelisten geïnspireerd zijn in de zin dat ze de mogelijkheid bezitten profetische uitspraken te doen zoals Jeremia of Jesaja, of één van de andere profeten? Nee, dat is in het geheel niet wat het betekent. Het betekent dat wanneer we over Christus spreken, we van nature de vele profetieën van de Bijbel aanhalen omtrent Christus. Jehovah's Getuigen leggen getuigenis af omtrent Christus door Jehovah's koninkrijk aan te kondigen. En onze Christelijke getuigenis is onlosmakelijk verbonden met Bijbelse profetieën. Daar we de Bijbelse patronen en profetieën vervullen en in de voetstappen van de oorspronkelijke Christenen treden, dienen we in dat opzicht als profeten. Maar, we worden niet geïnspireerd om aankondigingen te doen die verschillen van hetgeen reeds opgetekend staat in de geïnspireerde Schriften.

Het voorgaande vers zegt: "zij die dood zijn in eendracht met Christus zullen eerst opstaan." De uitdrukking "in eendracht met Christus" verwijst specifiek naar degenen die wedergeboren zonen van God zijn; oftewel geestelijke broeders van Christus. Zij ontvangen datgene wat de Bijbel de eerste opstanding noemt. Het spreekt voor zich dat wanneer er een eerste opstanding is, er daarna ook een tweede opstanding moet zijn. En, inderdaad zei Jezus dat een ieder in de herinneringsgraven uiteindelijk zijn stem zullen horen en terug zullen keren tot het land der levenden. Daar Paulus in eendracht met Christus was, bedoelde hij toen hij zei: "wij, de levenden," niet eenvoudig iedereen die toen in leven was, maar in plaats daarvan specifiek degenen die in eendracht met Christus zijn.

En moeten we nu veronderstellen dat dat betekent dat Jezus God was? Hoe kunnen we dan het feit verklaren dat de Bijbel eenvoudig zegt dat niemand God ooit heeft gezien? De Lutherse vertaling zegt: "Niemand heeft ooit God gezien: de eengeboren Zoon, die in des Vaders schoot is, die heeft hem ons verkondigd."

De uitdrukking "met ons is God" zou ons niet in verwarring moeten brengen. Het is feitelijk een heel algemeen iets om iemand Gods zegen te wensen door zoiets te zeggen als 'Moge God met je zijn.' Het Spaanse woord om gedag te zeggen, "adios," betekent letterlijk 'ga met God.' Geen enkel helder persoon verwart zo iemand met God zelf. Er kon van Jehovah worden gezegd dat hij in de persoon van Jezus met de Joden was, omdat alles wat Jezus deed in vertegenwoordiging van zijn Vader was. Hebreeën 1:3 zegt zelfs dat Jezus de "nauwkeurige afdruk" van de Vader was. Een afdruk is niet hetzelfde als het origineel, maar een nauwkeurige afdruk is zo goed als het origineel. Daarom zei Jezus dat "wie mij heeft gezien, heeft ook de Vader gezien," omdat hij in alle opzichten net als Jehovah was - 'een aardje naar zijn vaartje' - zoals de uitdrukking zegt.

De vragensteller verkeert in de luxe positie om vragen te stellen zonder te hoeven antwoorden.

Maar, hier is een vraag voor jou: Als het meer van vuur een letterlijke plaats van helse, eeuwige marteling is, zoals je aanneemt, hoe kan het dan dat de onderaardse verblijfplaats van de dode koningen van de aarde vergeleken wordt met een rustbed van maden en wormen? Worden de koningen gepijnigd in onblusbare vlammen of rotten ze weg in wormenland, wat is het? Verder, wanneer je de beeldspraak van lijken die de koning van Baylon welkom heten letterlijk neemt, moet je ook het 13de vers letterlijk nemen waar wordt beschreven dat de hoogmoedige koning zichzelf boven de sterren van God zelf verheft. Kun je uitleggen hoe de vroegere koning van Babylon het klaarblijkelijk voor elkaar kreeg interstellair te reizen?

De apostelen konden toen echter niet de hemelse, geestelijke natuur van Gods koninkrijk begrijpen. Ze dachten in fysieke termen - net als vele zogenaamde hedendaagse interpreteerders van de Bijbel.

De apostelen zouden nooit begrepen hebben dat Jezus naar de hemel was gegaan, tenzij hij zich eerst voor hen materialiseerde, zichzelf ommantelend met vlees om hen ervan te overtuigen dat hij leefde en daarna in hun zicht op te stijgen naar de hemel. Lang nadat Jezus teruggekeerd was naar de hemel verscheen hij echter aan Paulus. In die ontmoeting was Jezus absoluut niet menselijk. Hij was een geest, glansrijker als de zon. Paulus was zelfs drie dagen blind als gevolg van de ontmoeting die hij met Christus had op de weg naar Damaskus.

Jezus verscheen na zijn opstanding bij vele gelegenheden aan zijn dicipelen. Elke keer verscheen hij in een ander lichaam, dat niet werd herkend door de dicipelen. Elke keer moesten de dicipelen Christus herkennen door het hetgeen hij zei in plaats van zijn aangezicht. Jehovah dwong hen in geestelijke termen te denken in plaats van vleselijke. De enige uitzondering was toen Jezus verscheen waarbij hij de wonden van zijn executie droeg, wat specifiek werd gedaan om Thomas te confronteren, die daarvoor had gezegd dat hij het bewijs van Christus' opstanding nooit zou geloven, tenzij hij persoonlijk zijn wonden had gevoeld.

Wat betreft je verkeerde aanname dat Mozes en Elia echt waren toen ze in de transfiguratie verschenen aan Christus, dat waren ze niet. Het was een visioen. Hoe weten we dat het een visioen was? Dat zei Jezus. In Mattheüs 17:9 lezen we: "En onder het afdalen van de berg gebood Jezus hun en zei: "Vertelt het visioen aan niemand voordat de Zoon des mensen uit de doden is opgewekt.""

Wat betekent het woord "visioen" volgens jou?

Wat betreft Abraham die Christus' dag "zag": Abraham "zag" Christus' dag doordat hij de vervulling van Gods belofte om een zoon voort te brengen meemaakte. Zoals je weet beloofde Jehovah aan Abraham dat Sara een zoon zou baren, ondanks dat ze de leeftijd waarop ze kinderen zou kunnen krijgen reeds lang gepasseerd was. Maar, God hield zijn woord en gaf hem op wonderbaarlijke wijze Isaäk. Jezus' geboorte was evenzo een wonder van God. Het was daarom dezelfde wonderbaarlijk werkende God die Jezus voortbracht, die eerst de geboorte van Isaäk veroorzaakte. In die betekenis zag Abraham Christus' dag in dat hij verheuging had in de wonderbaarlijke geboorte van de erfgenaam van Christus.

En niet alleen dat, maar Abraham "zag" Christus' dag door te trachten zijn eniggeboren zoon van Sara te offeren. In dat opzicht zei Paulus dat Abraham een profetisch drama opvoerde, wat een duidelijke voorafschaduwing was van Jehovah die zijn eniggeboren Zoon offerde.

Dit zijn vragen die ontstaan in een geest die metaforen niet kan begrijpen. Hoe moeten we Genesis 4:10 begrijpen, waar God tot Kaïn zei nadat hij zijn broer had vermoord: "Luister! Het bloed van uw broer roept luid tot mij van de aardbodem." Moeten we veronderstellen dat de rode bloedcellen capaciteiten bezitten waar we niet vanaf weten of dat bloed in stilte met God kan communiceren? Is het redelijkerwijs niet een eenvoudige beschrijvende manier om te zeggen dat Abels vergoten bloed vereiste dat God recht sprak ik zijn zaak door zijn moord te wreken?

Daar dat duidelijk het geval is, Openbaring 6:9 gebruikt zo'n zelfde soort zinspeling om te symboliseren hoe Jehovah uiteindelijk de dood van zijn gezalfde zonen in de oorlog van Armageddon zal wreken.

Jehovah's Getuigen dopen "in de naam van de Vader en van de Zoon en van de heilige geest" door onder autoriteit en opzicht van Jehovah, Jezus en de heilige geest te handelen.

Jezus stond het zijn dicipelen toe weg te gaan, omdat ze niet zijn ware dicipelen waren en dat bewezen ze door hun struikeling over zijn leerstellingen. De Bijbel is op zo'n manier geschreven dat het vrijwel onmogelijk is hem te begrijpen, tenzij God het wil.

Het is opmerkenswaardig dat Trinitariërs dezelfde redenaties als de Joden gebruiken om Jezus tot Jehovah te maken. Zou dat zo zijn omdat de waarheids-verdraaiende invloed van de Duivel nog even aanwezig is als in Jezus' dagen?

Een ieder betekent in de context van 1 Johannes 5:1 alle wedergeboren zonen van God, zonder uitzondering. Het voorgaande vers maakt duidelijk dat een ieder die enkel beweert God te dienen, maar zijn broeder haat een leugenaar is. Het moge dus duidelijk zijn dat een ieder niet altijd een ieder betekent. In Mattheüs 7:21 zegt Jezus: "Niet een ieder die tot mij zegt: 'Heer, Heer', zal het koninkrijk der hemelen binnengaan."

Wat betekent de uitdrukking "niet een ieder" volgens jou?

De vragensteller begrijpt het vers in kwestie kennelijk niet eens. Jezus zei niet dat de Duivel God beproefde. De Duivel trachtte Jezus te verlokken om God op de proef te stellen. De Duivel wist dat Jezus niet God was. Hij zei tot hem: "Indien gij een zoon van God zijt, werp u dan van hier naar beneden." De Duivel citeerde verder de Psalm die zegt dat God zijn engelen zou zenden om hem te redden. Jezus zei dus dat hij onder de Wet stond die de Joden verbood om Jehovah te beproeven. In plaats dat dit de leugen ondersteunt dat Jezus God is, bewijst de tekst feitelijk dat Jezus een God-vrezend man was die zijn God - Jehovah - niet wilde mishagen.

In de voorgaande verzen zei Jezus dat hij niet één ding uit zichzelf kon doen, maar dat hij deed wat hij deed in navolging van zijn Vader. Dat betekent dat Jezus limitaties heeft, doordat hij door zijn liefde voor Jehovah begrensd wordt om altijd de Wil van zijn Vader te doen en niet zijn eigen wil. In het 20ste vers zei Jezus dat de Vader genegenheid voor de Zoon heeft en hem alle dingen laat zien die hij doet. Hij zei verder dat de Vader hem in de toekomst zelfs nog grotere dingen zal laten zien. Wederom laat dit zien dat Jezus afhankelijk is van God om hem te verlichten.

Het zou duidelijk moeten zijn, in ieder geval voor de redenerende geest, dat Jehovah de onderwijzer is en dat Jezus de leerling is. Jezus is een unieke zoon van God doordat Jehovah "hem alle dingen [laat] zien die hijzelf doet." Daarom kon Jezus een volmaakte vertegenwoordiger van God zijn.

Naast dat ze godlasterend is, maakt de Drieëenheid de speciale vader/zoon relatie die bestaat tussen Jehovah en Jezus tot een aanfluiting. Volgens de Bijbel heeft Jehovah Jezus lief en heeft Jezus Jehovah lief. Volgens de Drieëenheid houdt God enkel van zichzelf en zegent hij zichzelf op allerlei manieren. Wat een volslagen nonsens!

De Bijbel zegt dat Christus bestond in Gods gedaante, volgens Jezus is God een geest. Jezus ledigde zichzelf van zijn hemelse heerlijkheid en geestelijke gedaante toen hij een mens werd. Voordat Christus terugkeerde naar de hemel vroeg Jezus Jehovah om hem de heerlijkheid die hij voorheen had terug te geven. We laten het aan de vragensteller over om te achterhalen hoe Jezus gisteren en vandaag dezelfde is, terwijl hij duidelijk enkele radicale veranderingen in natuur heeft doorgemaakt.

Wat betreft de vraag waarom Michaël een van de voornaamste vorsten wordt genoemd: Jezus is de Zoon van Jehovah. Jehovah heeft vele andere hemelse zonen. Een vorst is een zoon van een koning. Jezus is enkel één van de vele vorstelijke zonen van Jehovah. Michaël kan terecht één van de voornaamste vorsten worden genoemd voordat hij naar de aarde kwam, omdat het op dat moment eenvoudig niet Gods tijd was zijn speciale zoon en vorst bekend te maken.

De Trinitariër kan enkel met het nonsens antwoord op de proppen komen dat Jezus tot zichzelf bad. De Bijbel zegt echter dat Jezus Jehovah aanriep. Het echte probleem heeft te maken met de sluwe wijze waarop de aanbidding van God subtiel veranderd en vervangen is door de aanbidding van heiligen, engelen, de moeder van Jezus en Jezus zelf.

Dit is de centrale kwestie: Christenen dienen het leven en voorbeeld van Jezus Christus te volgen. De vraag is: Wie aanbad Jezus? Wanneer we die vraag juist kunnen beantwoorden, zijn we bekend met hetgeen Paulus het grootse heilige geheim aangaande Godvruchtige toewijding noemde. Was Christus echter toegewijd aan zichzelf? Aanbad hij zichzelf? Was hij zijn eigen God? Indien dat het geval is, zouden we door zijn voorbeeld te volgen egocentrische narcisten worden. Toch? Het is passend zulke vragen te stellen, omdat de leerstelling van de Drieëenheid de religie die Jezus predikte tot een complete aanfluiting heeft gemaakt. Ja, dat klopt, Jezus had een religie. Hij aanbad Degene die hij specifiek "mijn God" noemde.

Wat was Jezus' religie?

Het zou niet onbekend moeten zijn voor ons welke religie Jezus praktiseerde. Hij was een Jood. En als een getrouwe Jood aanbad hij Jehovah God. Jezus zei zoiets tegen de Samaritaanse vrouw bij de bron, toen hij haar in het 4de hoofdstuk van Johannes het volgende zei: "Gijlieden aanbidt wat gij niet kent; wij aanbidden wat wij kennen, want redding is uit de joden." Toen Jezus het voornaamwoord "wij" gebruikte door te zeggen "wij aanbidden wat wij kennen," rekende Jezus zichzelf ook tot een aanbidder van Jehovah.

Jezus citeerde tevens de Joodse Wet toen hij op de proef werd gesteld door de Duivel om een daad van valse aanbidding te verrichten en hij zei tot Satan: "Jehovah, uw God, moet gij aanbidden en voor hem alleen heilige dienst verrichten." Als een volmaakte man onder het Wetsverbond gehoorzaamde Jezus die wet van Israëls God en verrichtte hij onberispelijk dienst voor Jehovah.

De Bijbel meldt ons zelfs dat Jezus zichzelf neerwierp voor Degene die hij "de enige ware God" noemde, zijn God en zijn Vader. In het verslag van de Hof van Gethsémané wordt over Jezus gezegd: "En nadat hij een eindje verder was gegaan, viel hij op zijn aangezicht, terwijl hij bad en zei: "Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker aan mij voorbijgaan. Doch niet zoals ik wil, maar zoals gij wilt.""

De daad van het op zijn aangezicht vallen is de Hebreeuwse manier om te zeggen dat een persoon zichzelf neerwerpt in een daad van aanbiddende hulde. Alleen iemand die erop uit is zichzelf te misleiden, zal beweren dat Jezus geen daad van aanbidding deed voor de Levende God Jehovah.

In het 5de hoofdstuk van Hebreeën zei Paulus zelfs dat Jezus God vreesde en daarom luisterde God naar zijn beden en smekingen. The Contemporary English Version zegt in Hebreeën 5:7 het volgende over Christus: "Hij aanbad God werkelijk, en God luisterde naar zijn gebeden."

De Schrift is duidelijk: Jezus aanbad Jehovah. Elke lering die het tegengestelde beweert is een duivelse leugen. In erkenning van de onvergankelijke toewijding van zijn zoon voor hem, heeft Jehovah echter uitgevaardigd dat alle schepselen in hemel en op aarde moeten buigen voor Jezus en hem moeten eren zoals zij de Vader eren. Daarom geeft de profetische Psalm de volgende raad: "Dient Jehovah met vrees en weest blij met beving. Kust de zoon, opdat Hij niet vertoornd wordt."

Onze aanbidding van de Zoon is echter niet tot uitzondering van Jehovah God. Daarom maakt de NWV het subtiele onderscheid tussen aanbidding en hulde brengen. Jezus zelf zou nooit zijn goedkeuring geven aan het ontvangen van aanbidding ten koste van Jehovah. De Schrift zegt zelfs dat Christus' rol als Koning uiteindelijk zal ophouden en dat alle eer die aan hem gegeven is uiteindelijk zal terugkeren naar God. Dat is hetgeen Paulus voorzei in 1 Korinthiërs 15:27-28, waar staat: "Want God "heeft alle dingen onder zijn voeten onderworpen". Maar wanneer hij zegt dat 'alle dingen onderworpen zijn', is het duidelijk dat dit met uitzondering is van degene die alle dingen aan hem onderwierp. Wanneer echter alle dingen aan hem onderworpen zullen zijn, dan zal ook de Zoon zelf zich onderwerpen aan Degene die alle dingen aan hem onderwierp, opdat God alles zij voor iedereen."

Als de verheerlijkte Christus Jezus, tot wie elke knie in hemel en op aarde zich uiteindelijk in onderworpenheid zal buigen, zelf als het ware zijn knie buigt, door zich te onderwerpen aan God, is het niet alleen duidelijk dat Jezus God aanbidt, maar ook dat de aanbidding die aan Christus gegeven wordt niet absoluut is.

Jehovah's Getuigen eren de Vader en de Zoon, niet door hen samen te voegen in dezelfde persoonlijkheid van een onbegrijpelijke, mystieke, drieënige godheid, maar door Christus te eren en zijn voorbeeld te volgen, eren we de God die Jezus verwekte en hem als onze Koning en Redder aanstelde.

Wat betreft Hebreeën 1:13, het punt dat Paulus duidelijk wilde maken is dat Jehovah het koninkrijk niet aan enige engel gegeven heeft. Hij gaf het aan een mens. Het tijdstip waarop die profetie in vervulling ging, was toen Jezus gedoopt werd, waarbij Jehovah Christus als zijn zoon aannam.

Maar, waarom zei de engel dat het kind de Christus was? Het heeft te maken met het feit dat Jehovah de dingen benoemd alsof ze al zo zijn. Dat wordt duidelijk uit alle profetie. In de Hebreeuwse profetieën spreekt God bijvoorbeeld met grote zekerheid over Jezus' dood, opstanding en zijn regering van het hemelse koninkrijk, nog lang voordat Christus zelfs maar naar de aarde kwam. Ondanks dat Jezus een eigen vrije wil had en ervoor had kunnen kiezen Gods Wil voor hem niet te doen, uitte Jehovah zijn opperste vertrouwen dat zijn wil gedaan zou worden en dat zijn zoon hem nooit zou verraden.

Het is interessant dat Satan Jehovah tot een leugenaar trachtte te maken door te proberen Jezus in zijn wieg ter dood te laten brengen. Dat God het kind Jezus dus de Christus noemde, is eenvoudig Gods manier om zijn voornemen op voorhand te verkondigen dat Jezus zou opgroeien en de Christus zou worden en dat de vijanden van de waarheid machteloos zijn wanneer zij trachten Jehovah's Woord ervan te weerhouden een realiteit te worden.

Het vers zegt niet dat het onmogelijk is het geheim van God te kennen. Het zegt juist precies het tegenovergestelde! Er wordt duidelijk gezegd dat hetgeen vóór Christus een mysterie of geheim was, onthuld of geopenbaard is aan Christenen. Er bestaat geen probleem met de Nieuwe Wereldvertaling in dit vers. Het is duidelijk dat het probleem is dat de vragensteller er de voorkeur aan geeft onwetend te zijn aangaande kennis van God en zijn onwetendheid wenst voor anderen.

Ten eerste gebood Jezus zijn volgelingen om onze geestelijke broeders en onze naasten lief te hebben als onszelf. Toch, hoeveel Christenen gehoorzamen Jezus werkelijk in dit opzicht? Helaas zeer weinig. Ja, de geschiedenis legt er getuigenis van af dat de meeste belijdende Christenen geneigd zijn tot haat in plaats van liefde. En we zijn in het geheel niet onaardig of leugenachtig wanneer we beweren dat Trinitariërs de grootste oorlogverspreidende en moordzuchtige godsdienstijveraars zijn die ooit op deze aarde gewandeld hebben.

'Maar, oorlog is anders,' zeg je. 'Jezus zei dat we Caesar het verschuldigde moeten geven. Dus, wanneer Caesar ons zegt dat we in oorlog moeten gaan en onze naaste moeten vermoorden, dan is dat wat we moeten doen.'

En door dit te doen hebben de Christen uit de Christenheid het Christendom tot een aanfluiting gemaakt.

Waarom zijn Trinitariërs toch geneigd om te discussiëren over elke letter en komma in de Bijbel en hebben ze toch geen enkel probleem met het aantrekken van een oorlogsuniform en het vermoorden van hun naasten? Wat betekent het woord "liefde" volgens jou?

Als een voorbeeld van grove religieuze hypocrisie: in 1994 explodeerde het overheersend Katholieke Rwanda in een tribale genocide. Ooggetuigeverslagen melden dat vele Hutu priesters en nonnen rechtstreeks deelnamen aan de slachting van hun mede-Katholieken van de Tutsi stam. De nauwkeurigste schattingen melden dat een half-miljoen zielen afgeslacht zijn en veel schuld is toegeschreven aan de Katholieke Kerk. De Zevende Dag Adventisten en Anglicaanse Kerk zijn ook in bepaalde mate beschuldigd van laakbaarheid in de genocide.

Ongetwijfeld waren de Katholieke moordenaars van hun medegelovigen even gepassioneerd over de Drieëenheid en andere kerkdogma's als onze vragensteller van de 101 vragen. En ongetwijfeld vochten die Afrikaanse Katholieken ook met alle macht tegen Jehovah's Getuigen en bekritiseerden zij de NWV voor het zogenaamd "veranderen van de Bijbel" door het toevoegen van woorden tussen haken en het beruchte woordje "een" in Johannes 1:1. De apostel Johannes zette de zaken echter in het juiste perspectief toen hij schreef dat iedereen die zegt God lief te hebben en toch zijn broeder haat een leugenaar is.

Terwijl sommigen wellicht van mening zijn dat het oneerlijk is om alle Katholieken de schuld te geven van de recentelijke genocide in het verre Afrika, is het de waarheid dat de recente slachtpartij nogal karakteristiek is. Het valt niet te ontkennen dat oorlog eenvoudig een integraal deel van de Katholieke en Protestantse instellingen is. Vooral de Katholieke Kerk is door de eeuwen heen rechtstreeks verantwoordelijk geweest voor de slachting en marteling van honderdduizenden, wellicht zelfs miljoenen mensen. De vele Kruistochten, de afgrijselijke Inquisities, de Honderd Jarige Oorlog, de Dertig Jarige Oorlog, de Eerste en Tweede Wereldoorlog; de feiten uit de geschiedenis tonen aan dat wanneer er een moordpartij is, de Katholieken zich altijd in de nabijheid ervan bevinden.

Protestanten zijn geen haar beter. Terwijl alle religies vredesdienst verrichten met hun lippen, lijkt er geen oorlog te zijn waaraan ze niet vrijwillig hebben deelgenomen. Het meest recentelijk, sinds 9-11, was het voorspelbaar dat oorlog-ademende evangelische Trinitariërs zich in de voorste linies zouden bevinden door aan te zetten tot anti-Islamitische haat en zich onbesuisd te storten in de "geprofeteerde" Botsing der Beschavingen.

In tegenstelling tot de algemene aanname dat Jehovah's Getuigen valse Christenen zijn, geeft de Bijbel een heel eenvoudige formule om ware Christenen te onderscheiden van de valse. Het heeft niets te maken met wie de meest nauwkeurige woord-voor-woord vertaling heeft van de Bijbel of iets soortgelijks. 1 Johannes 3:10 zegt: "Hieraan zijn de kinderen van God en de kinderen van de Duivel kenbaar: Een ieder die geen rechtvaardigheid betracht, spruit niet uit God voort, evenmin als hij die zijn broeder niet liefheeft."

Natuurlijk zal geen enkele Christen ooit toegeven een kind van de Duivel te zijn, toch staat het onomstotelijk vast dat Trinitarische godsdienstijveraars weinig gewetensbezwaren hebben als het gaat om het vermoorden van hun medemensen. Voor degenen die de waarheid accepteren zijn de feiten duidelijk: Het stelsel van aanbidding dat bekend staat als de Christenheid heeft zijn oorsprong niet bij God, maar spruit voort uit de Duivel.

Ondanks dat veel Trinitarische gelovigen heden ten dage duidelijk niet verwikkeld zijn in het vermoorden van hun naaste en zo'n suggestie zelfs kwetsend zullen vinden, is dit enkel het geval omdat de huidige omstandigheden er niet naar zijn. Maar in een oorlogssetting, een anarchistische atmosfeer of een moord-of-wordt-vermoord scenario is er, gezien het historische patroon, geen enkele redenen om niet aan te nemen dat de meest vurige Jezus-is-God gelovigen hun broeder onder extreme omstandigheden zullen vermoorden.

Waarom hebben de Trinitarische religies van de Christenheid zo'n verachtelijke geschiedenis van oorlogvoering en haat? Hoe komt het dat ze niet in staat lijken te zijn Christus' voorbeeld van liefde te volgen? Het moge duidelijk zijn dat er iets fundamenteels mis moet zijn met hun theologie. Er bestaat geen ander bevredigend antwoord.

De eenvoudige doch krachtige boodschap van de Bijbel is dat God de wereld zozeer heeft liefgehad dat hij zijn eniggeboren zoon heeft geofferd. En Jezus had zoveel liefde voor zijn Vader dat hij bereid was Gods Wil te doen, ongeacht de persoonlijke prijs die hij daarvoor moest betalen. De theologie van de Drieëenheid verdoezelt de liefde en toewijding tussen God en Jezus echter volledig. Hoe kunnen Christenen iets dat ze niet begrijpen navolgen en waarderen? Of, hoe is het mogelijk een God lief te hebben die volgens jou ongelukkige zielen voor eeuwig in een vurige hel martelt? Het is duidelijk dat dat niet mogelijk is.

Maar, net zoals de bloederige geschiedenis van de Christenheid welbekend is, is het tevens algemeen bekend dat Jehovah's Getuigen nooit in oorlog zijn gegaan. We hebben nooit onze naaste in welke oorlogvoering maar ook vermoord. We hebben nooit deelgenomen aan tribale en etnische zuiveringen. Terwijl Katholieken elkaar in de Rwandese holocaust in stukken hakten met kapmessen, riskeerden Jehovah's Getuigen uit de Hutu en Tutsi stammen hun leven om elkaar te beschermen. Gedurende de afgelopen decennia sinds Jehovah's Getuigen op het toneel zijn verschenen, hebben we de beestachtige aanvallen en smerige trucks van Katholieke, Orthodoxe en Baptistische Trinitariërs te verduren gehad. Onze enige misdaad is het prediken van de waarheid - zoals Jezus ons heeft opgedragen.

Dus, aan de ene kant hebben we de grote meerderheid van belijdende Christenen uit honderden rivaliserende sekten die allen beweren de officiële Bijbel te hebben en het ware geloof te praktiseren, maar die behoren tot instellingen die voortdurend Christus ontkennen door hun onjuiste leerstellingen en bloedvergietende oorlogen. Aan de andere kant zijn Jehovah's Getuigen verreweg de meest gehaatte en tegengesproken groep van Christenen in de wereld - zoals Jezus ook zei over zijn ware volgelingen. We worden vervolgd en bespot omdat we geen deel van de wereld zijn - zoals Jezus zei over ware Christenen. We worden beschimpt en uitgemaakt voor gehersenspoelde sektariërs en valse profeten - zoals Jezus zei over ware Christenen. We worden gehekeld omdat we naar men verondersteld het heilige Woord van God herschreven hebben, wat een pure leugen is. Jehovah's Getuigen hebben in plaats daarvan Christus gehoorzaamd door over zijn koninkrijk te prediken. We streven ernaar onze naaste even lief te hebben als onszelf; toch worden we vervolgd door de Christenheid omdat we geen deel hebben aan de vijandige wegen van deze wereld.

Jehovah's Getuigen en ons Wachttorengenootschap zijn niet volmaakt - verre van dat. Maar, ondanks al onze tekortkomingen trachten de meesten onder ons tenminste Christus te gehoorzamen en het juiste te doen. Geen andere religie kan zich hier ook maar in de verste verte aan meten.