De waarheid is: het is "beide kanten." Maar, je vergist je wanneer je zegt dat verkeerde leerstellingen de basis van de organisatie en ons geloof zijn. Onze fundamentele leerstellingen zijn waar. Waar we in de problemen zijn gekomen is bij de interpretatie van profetieën en bij bepaald verkeerd beleid en de hypocriete houding die is ontstaan.

Neem als voorbeeld eens de natie Israël. Als natie waren ze gebouwd op de waarheid die God hen had onthuld in de Wet van Mozes. Uiteindelijk werd de natie echter verdorven en hypocriet. Betekende dat dat ze Gods natie niet waren? Nee, het betekende slechts dat ze waren afgedreven en dat Jehovah aldus verplicht was ze te straffen om ze weer in overeenstemming met zijn wil te richten. Onze situatie is niet anders.

Toen Paulus de Korinthiërs onderwees in overeenstemming met elkaar te spreken en één te zijn in dezelfde gedachtegang, sprak hij klaarblijkelijk over de ideale situatie. In werkelijkheid waren de Korinthiërs het op verschillende punten oneens, wat uiteraard de reden was dat de apostel dat onderwijs überhaupt gaf.

Maar, de eerste eeuwse gezalfde Christenen waren niet zozeer op leerstellige punten verdeeld, maar in geest en gezindheid. Klaarblijkelijk leefden sommige Korinthiërs bijvoorbeeld een makkelijk leven - vrij van de onderdrukking en vurige beproevingen waar andere broeders een zusters mee te maken hadden. Zij genoten het respect en de eer van de gemeente. Paulus werd hierdoor geprikkeld en vroeg sarcastisch: "Gijlieden zijt toch reeds verzadigd? Gij zijt toch reeds rijk? Gij zijt toch als koningen gaan regeren zonder ons?" Paulus vervolgde door de ongelijkheid die bestond te belichten en zei: "Wij zijn dwazen ter wille van Christus, maar gij zijt beleidvol in Christus; wij zijn zwak, maar gij zijt sterk; gij staat goed aangeschreven, maar wij zijn in oneer."

Heden ten dage bestaat dezelfde gesteldheid onder de gezalfden. De oudere gezalfden, vooral degenen die rechtstreeks met de instelling van de Wachttoren verbonden zijn, genieten het respect en achting van de organisatie. Ze hebben zichzelf gevestigd als de echte gezalfden en hebben subtiel het idee gepromoot dat elke jonge gezalfde met een groot scepticisme moet worden bekeken. Dit heeft een sfeertje in de organisatie gecreëerd waarbij jongere gezalfden als 'zwak' worden beschouwd en net zoals Paulus worden onteerd.

Maar, natuurlijk heeft Jehovah de mogelijkheden tot zijn beschikking iedereen te vernederen. Uiteindelijk zullen degenen die nu als "koningen" regeren hun geringe broeders natuurlijk moeten erkennen. Jesaja voorzei dit al, toen hij zei: "Hoort het woord van Jehovah, gij die voor zijn woord beeft: "Uw broeders die u haten, die u uitsluiten wegens mijn naam, hebben gezegd: 'Moge Jehovah verheerlijkt worden!' Hij moet ook met verheuging van uw zijde verschijnen, en zij zijn degenen die beschaamd gemaakt zullen worden."

De met afstand meest vernietigende, afvallige leerstelling van de afval is de babylonische leerstelling van de Drie-eenheid. Jezus zei: "Dit betekent eeuwig leven, dat zij voortdurend kennis in zich opnemen van u, de enige ware God, en van hem die gij hebt uitgezonden, Jezus Christus." De vereisten zijn duidelijk. We moeten Jehovah en Jezus kennen. De Drie-eenheid maakt het echter onmogelijk zowel Jehovah als Jezus Christus nauwkeurig te kennen, omdat het op een duivelse manier het onderscheid tussen de twee heeft vervaagd. Volgens de Drie-eenheid gaf God in werkelijkheid niet zijn enig-geboren zoon. Hij gaf zichzelf en gaf zichzelf daarna een opstanding en beloonde zichzelf voor zijn eigen getrouwheid.

Volgens zo'n leerstelling was Jezus gehoorzaam aan zijn eigen opdracht! Hoe onzinnig! Wie van degenen die zulke onzin geloven kan werkelijk de liefde van God leren kennen? Daar Jezus dus als een middelaar fungeert tussen Jehovah en degenen die gezalfd zijn, is het absoluut noodzakelijk het verschil tussen Jehovah en Christus te erkennen.

Het is daarom hoogst onwaarschijnlijk dat een Trinitariër in het nieuwe verbond kan zijn opgenomen. Toen de afval na de dood van de apostelen opkwam en de leerstelling van de Drie-eenheid door tirannie aan alle gemeenten was opgelegd, werd het roepen en kiezen van de zonen van God sterk beknot.

Ware religie wordt niet afgemeten aan hoe veel of hoe weinig fouten er in de één of andere sekte bestaan. Wat bepaald of iets de ware gemeente is, is het bestaan van Jehovah's gekozenen - ongeacht hun geestelijke conditie. God weet zeer zeker wie aan hem toebehoren. En, zoals de realiteit en profetieën laten zien, zijn al zulke gekozenen onderdeel van één huisgezin.

Wanneer de meester voor het oordeel arriveert, komt hij naar één huisgezin van dienstknechten en binnen dat huisgezin zullen sommigen als getrouwen worden geoordeeld en anderen zullen als boze en luie slaven worden geoordeeld.

Je verwijst naar het 6de en 20ste hoofdstuk van Openbaring, waar we twee visioenen vinden over een ruiter op een wit paard. Er moet geen onduidelijkheid over bestaan dat beide visioenen Christus Jezus afbeelden als een krijgsman koning. In het 20ste hoofdstuk wordt de ruiter het Woord van God genoemd. Maar, je hebt juist opgemerkt dat er subtiele verschillen zitten tussen de twee visioenen. In het 6de hoofdstuk heeft de ruiter enkel een kroon en een boog en hij trekt uit om zijn overwinning te voltooien. In het latere visioen komt er een zwaard uit Christus' mond.

Het is interessant dat een krijger tijdens oorlogsvoering in oude tijden gebruik kan hebben gemaakt van zowel het zwaard als een boog, afhankelijk van de verschillende typen gevechten met de vijand. Een boog is bruikbaar wanneer de vijand op enige afstand is, terwijl het zwaard alleen bruikbaar is bij een man tegen man gevecht. Het lijkt erop dat Christus in eerste instantie met een boog wordt afgebeeld, omdat zijn eerste militaire treffen, aan het begin van zijn tegenwoordigheid als de nieuwe koning van de aarde, als het ware van een afstand is. Dat is omdat Christus' eerste veldtocht gericht is tegen de demonen in de hemelen. Het resultaat is dat Christus dan op de wolken des hemels komt, waarbij hij een onheilspellende confrontatie met zich meeneemt naar de aarde.

Wanneer Christus zich echter eenmaal als de nieuwe koning van de aarde geïnstalleerd heeft, wordt hij de oordeler van de wereld. Daarom zegt Openbaring 19:11: "Hij oordeelt en voert oorlog in rechtvaardigheid." Op het moment dat de mensheid dus volledig heeft laten blijken dat ze niet de intentie hebben zich aan Christus' leiderschap te onderwerpen, komt Jezus in nauw contact met de mensen op aarde, alsof ze een man tegen man gevecht houden; op dat moment hanteert Christus zijn oordeelszwaard tegen een ieder die zijn koningschap ontkent. Door alle wedijverende koning van de aarde te vernietigen wordt Jezus de Koning der koningen - waarmee hij zijn overwinning voltooit.

Het kiezen van het jaar 1935 als het einde van de zalving is klaarblijkelijk ietwat arbitrair "uit de hoge hoed getoverd." Tegen die tijd waren er meer en meer Bijbelstudenten die beweerden niet het gevoel te hebben een hemelse hoop te hebben. In 1935 werd er tijdens het jaarlijkse congres aangekondigd dat het groeiende aantal niet-gezalfde personen feitelijk deel uitmaken van de grote schare welke Armageddon zullen overleven en voor eeuwig op aarde zullen leven. Daar zoveel Jehovah's Getuigen vanaf dat moment van nature de aardse hoop aannamen, werd er aangenomen dat Jehovah zijn uitverkiezing van de gezalfde klasse had voltooid. 1935 werd enkel als een kritisch scheidingsjaar beschouwd, omdat dat het jaar was waarin Joseph Rutherford onthulde dat de grote schare uit Openbaring de niet-gezalfde andere schapen symboliseerde.

In werkelijkheid heeft de veronderstelling dat God zijn zalving voltooid heeft als een geloofstest gewerkt voor degenen die na die tijd gezalfd zijn. En dat is niet persé slecht. De Wachttoren heeft als het ware een soort van verkeersdrempel gelegd, welke ervoor heeft gezorgd dat Jehovah's Getuigen stilstaan en overdenken of ze werkelijk de hemelse hoop bezitten of niet.

Maar, als iemand geroepen is, zullen ze dat zeer zeker weten. 1 Johannes 2:27 zegt: "De zalving die gij van hem hebt ontvangen...gij hebt niet nodig dat iemand u onderwijst." Toen Paulus gezalfd was zei hij dat hij 'niet terstond te rade was gegaan bij vlees en bloed.' Zo is het ook met degenen die in recente jaren geroepen zijn; zij hebben niet de goedkeuring van andere mensen nodig en ook hoeft het Wachttorengenootschap hun bevinding niet te verifiëren of te bekrachtigen, noch hen te vertellen hoe het werkt. Wanneer "gekozenen" zichzelf in dit late uur openbaren, moeten ze hier voor het grootste gedeelte zelf mee leren omgaan.

Een ander aspect van de opinie van de Wachttoren dat 1935 de scheidingsdatum was, is dat het een atmosfeer in de organisatie heeft gecreëerd waarin degenen die net gezalfd zijn door anderen nogal sceptisch worden bezien en wellicht zelf met een mate van afkeer.

Deze heersende houding is klaarblijkelijk de vervulling van de profetische illustratie van de wijngaard, waarover Jezus in het 20ste hoofdstuk van Mattheüs sprak. Daar huurde de meester mannen in om op verschillende tijden van de dag aan het werk te gaan in de wijngaard, en uiteindelijk huurde hij enkele mannen op het 11de uur van de dag. Deze werkten slechts één uur en kregen hetzelfde betaald als sommigen die de hele dag hadden gewerkt. Dit veroorzaakte enige afkeer onder degenen die vonden dat ze tekort gedaan waren door de vrijgevigheid van de meester ten opzichte van degenen die het laatst waren ingehuurd. Jezus besloot de illustratie door te zeggen: "Aldus zullen de laatsten de eersten zijn, en de eersten de laatsten."

Maar, dat de zalving niet geëindigd is in 1935, zoals sommigen hebben gedacht, betekent niet dat Gods volledige uitvoer van zijn voornemen lang op zich zal laten wachten. Alleen al het feit dat er personen zijn die passen in de beschrijving van degenen die tijdens het 11de uur ingehuurd worden, is op zichzelf al een indicatie van het late uur.