Ten eerste: als ons geloof enkel afhankelijk is van de controversiële vertaling van één vers en de vraag of er wel of niet een onbepaald of bepaald lidwoord moet worden gebruikt, dan hebben we in werkelijkheid geen geloof. Degenen die struikelen over het 1ste vers van de NWV van het evangelie van Johannes, moeten die hindernis proberen te nemen en het gehele boek van Johannes lezen, indien dat mogelijk is. Er bestaat werkelijk geen ander document dat zo duidelijk Jezus' ware identiteit vaststelt als het boek van Johannes.

De waarheid is dat Jezus nooit naar zichzelf verwees als de Schepper of God - niet één keer! Is dat niet interessant? Daar Jezus de personificatie van waarheid is, zou het dan niet zo zijn dat wanneer Jezus werkelijk God de Almachtige was, hij dat gewoon duidelijk gezegd zou hebben toen hij op aarde was? Zou het van ons onredelijk zijn dat van hem te verwachten? Jezus verwees echter herhaaldelijk naar zichzelf als Gods Zoon. Feit is dat Gods zoon enkel door theologische manipulatie en gegoochelde interpretaties van geselecteerde verzen op mysterieuze wijze getransformeerd kan worden naar "God de Zoon."

Klaarblijkelijk zijn Trinitariërs zich echter niet bewust van of maken zich geen zorgen over de vele grove contradicties en de absurditeiten van hun geliefde drie-in-één-god leerstelling. Het maakt hen niet uit dat Jezus zelf een wezen aanbad welke hij identificeerde als zijn persoonlijke God en redder en hij gebruikte zelfs de uitdrukking "mijn god" met betrekking tot Jehovah. Maar wie aanbidt God zelf volgens jou? Moeten we Trinitariërs niet vragen uit te leggen waarom Jezus kennelijk zichzelf aanbad? Of is het zo dat "God de zoon" naar men aanneemt het andere vaderlijke éénderde van de Drie-eenheid aanbidt? Moeten we ook aannemen dat God de Vader zich op zijn beurt buigt om de zoon te aanbidden? En nog een stapje verder, wanneer we Christus' voorbeeld moeten navolgen, dan zou een Trinitariër "logischerwijs" bezien een narcistische zelf-aanbidder worden, toch?

En wat te denken van de liefde die tussen God en Jezus bestaat? Christus zei dat de Vader genegenheid had voor de zoon en hem zo vrijelijk alle dingen die hij doet laat zien. Volgens de populaire Jezus-is-God theorie is die speciale liefde tussen Jehovah en Jezus echter compleet onbetekenend, omdat wanneer Jezus God is, hij zich enkel in eigenliefde zou wentelen.

Verder, wanneer Jezus werkelijk God de Almachtige zou zijn, waarom zou hij dan de charade opvoeren van het enkel doen alsof hij inferieur aan God zou zijn? En waarom zou hij een belachelijke vader-zoon vergelijking maken voor een relatie die hij met zichzelf had, wanneer alle segmenten van de vermeende Drieënige godheid evengelijk zijn? Welke zoon is vóór zijn vader geboren? En wat te denken van het feit dat Jezus een middelaar is tussen God en mensen? Een middelaar is een derde partij die bemiddelt om twee van elkaar vervreemde partijen bij elkaar te brengen. Als Jezus God is, had de schrifplaats moeten zeggen dat God een middelaar is tussen hemzelf en mensen. Dat is natuurlijk volkomen onzinnig.

Er zijn echter nog veel meer vragen als deze waar Trinitariërs niet eens aan kunnen beginnen. Als gevolg daarvan zijn ze genoodzaakt zich vast te klampen aan schriftplaatsen als Johannes 1:1 en moeten ze volhouden dat het vers niets anders kan betekenen dan dat Jezus God is. Dat is eenvoudigweg een leugen. De NWV heeft geldige grammaticale en schriftuurlijke redenen om Johannes 1:1 te vertalen met de uitdrukking "een god." Hier is een link naar een website die enkele aspecten van de vertaling van dat vers bediscussiëert.

Het tragische is dat degenen die geïndoctrineerd zijn met de bewering dat Jezus God is, er niet op kunnen hopen dat ze de liefde van God begrijpen of waarderen. De waarheid is dat de Drie-eenheid een demonische en godslasterlijke leerstelling is die zijn oorsprong vond in Babylon.

Met betrekking tot de kwestie Johannes Greber, het is niet waar dat Mr. Greber de eerste vertaler was die Johannes 1:1 met de uitdrukking "een god" vertaalde. Hier is een link naar een website van één van Jehovah's Getuigen welke de zaak aan een beschouwing onderwerpt.

Het is in werkelijkheid niet nodig dat iemand zijn persoonlijke interpretatie geeft over wat het meer van vuur vertegenwoordigt. De reden hiervoor is dat God zijn eigen symbolisme heeft geïnterpreteerd. Lees alsjeblieft eens Openbaring 20:14. Daar staat duidelijk dat het meer van vuur de tweede dood is! Wat is de tweede dood? Wel, wat is de eerste dood? De eerste dood is de dood die we sterven als gevolg van Adamitische zonde. Maar, omdat Jezus de dood heeft overwonnen, zal de eerste dood worden weggedaan. Daarom zegt Openbaring dat de dood en het graf ook in het meer van vuur worden geslingerd.

Dat betekent dat niemand na de algemene opstanding uit de doden wederom hoeft te sterven als gevolg van overgeërfde zonde. Vanaf dat moment, na de opstanding, zal de dood enkel het resultaat zijn van moedwillige opstand tegen God en niet van overgeërfde adamitische veroordeling.

Volgens de Schrift is het Jehovah's voornemen vrijwel de gehele mensheid een opstanding te geven, waarvan de meesten een onrechtvaardig leven hebben geleefd. Maar niet elk persoon die een opstanding heeft verkregen zal automatisch voor eeuwig leven. Jezus sprak over een opstanding des oordeels voor degenen die verachtelijke dingen beoefenen.

Een opstanding des oordeels verwijst naar de uiteindelijke uitkomst van een negatief oordeel voor degenen die zonder waardering geen gehoor geven aan Gods liefde zelfs na hun opstanding. Zij zullen dus terugkeren in de dood! Dat zal letterlijk de tweede dood zijn voor hen - waaruit ze nooit meer zullen opstaan. De tweede dood is daarom permanent niet-bestaan. Voor sommige schepselen, zoals de Duivel en zijn demonen en degenen die dwaas het beeld van het beest aanbidden tijdens het oordeel, zal hun eerste dood ook hun tweede dood zijn - wat betekent dat ze geen opstanding zullen ontvangen. Het meer van vuur, en dezelfde term "Gehenna" welke Jezus gebruikte, symboliseert dus enkel eeuwigdurende vernietiging.

Jezus zei niet dat de ziel onsterfelijk was. Hij zei het tegenovergestelde. Hij zei dat we God moeten vrezen die zowel lichaam en ziel kan vernietigen. Wanneer God onze ziel kan vernietigen, waarom verwijzen mensen dan naar de vermeende onsterfelijkheid van de ziel? De waarheid is dat de Bijbel het woord ziel op diverse manier gebruikt. Hier is een link naar een site die de diverse manieren bespreekt waarop de Hebreeuwse en Griekse woorden voor ziel worden vertaald.

Waar het op neer komt is dat Jezus' gebruik van het woord ziel in die context, betekent dat God uiteindelijk onze eeuwige bestemming bepaalt. Mensen kunnen alleen in dit bestaan ons leven nemen. Maar, als gevolg van onze vrees voor de dood, trachtte Jezus ons het grotere geheel duidelijk te maken, zodat we ons geloof niet zouden compromitteren wanneer we geconfronteerd worden met wat uiteindelijk een tijdelijk dood zal zijn - gegeven dat we getrouw zijn tot de dood. Jezus bedoelde te zeggen dat God de macht heeft voor een permanente dood te zorgen wanneer we hem verloochenen. Het punt is dat we God moeten vrezen en geen stervelingen.

Wat betreft de zielen onder het altaar: God gebruikte een soortgelijke uitdrukking toen hij Kaïn ter verantwoording riep voor de moord op zijn broer. God zei tot hem: "Het bloed van uw broer roept luid tot mij van de aardbodem." Met andere woorden, gerechtigheid vereiste dat God de moordenaar - Kaïn - veroordeelde. Dus, elk menselijk leven, of ziel, heeft een bepaalde waarde in Gods ogen. Die gemartelde zielen vertegenwoordigen de waarde van elke individuele zoon van God die gedurende de eeuwen vermoord zijn, waarvoor Babylon de Grote zich uiteindelijk zal moeten verantwoorden.

De vraag waarom God toelaat dat kwaad zijn gang kan gaan, heeft velen die Gods voornemens niet begrijpen perplex doen staan. De waarheid is dat God niet passief "niets" heeft gedaan, zoals je denkt. De Bijbel onthult dat Jehovah vol liefde het initiatief heeft genomen door zijn geliefde zoon als een menselijk offer te geven. Die ene grootste daad van liefde heeft het voor God ethisch mogelijk gemaakt de mensheid uit het graf te bevrijden en alle gehoorzamen eeuwig leven te geven als aardse zonen en dochters van God. Het is Gods voornemen de Duivel te vernietigen, een einde te maken aan het gehele goddeloze samenstel van dingen en al het kwaad dat gedurende de afgelopen 6000 jaar heeft plaatsgevonden, terug te draaien.

Een God die zijn eigen zoon offert en die zijn woord heeft gegeven dat hij zijn grote macht zal gebruiken om alle kwade dingen die ooit plaats hebben gevonden, terug te draaien, is zeker onze aanbidding en eer waard.

Het lezen van een interlineare vertaling van de Schrift zou je moeten laten inzien hoe moeilijk het kan zijn bepaalde gedachten en ideeën van de ene taal in de andere over te zetten. Vertalen is niet enkel een kwestie van elk woord nemen en daar een synoniem voor te vinden in de andere taal. Dat zou trans-literatie zijn. Aan de andere kant zou een vertaling moeten trachten de gedachte en intentie van de oorspronkelijke uitdrukkingen in een andere taal over te brengen. Om dat mogelijk te maken, moet een vertaler een bepaald begrip hebben van de betekenis van de tekst, alsook van grammaticale regels. Maar, vertalers moeten ook de neiging weerstaan een exacte woord-voor-woord vertaling te geven, daar het vaak het geval is dat de letterlijke vertaling niet de juiste gedachte overbrengt.

Een goed voorbeeld daarvan is Johannes 8:58. Daar laten veel vertaling Jezus zeggen dat "voordat Abraham geboren was, ben Ik." Dat is letterlijk wat de Griekse tekst zegt en de vertalers hebben de uitdrukking simpelweg overgezet in het Engels. Trinitariërs hebben dit vers natuurlijk aangegrepen in een poging te bewijzen dat Jezus beweerde Jehovah te zijn. Maar, transliteratie van de Griekse uitdrukking in het Engels, zoals de meeste populaire versies gedaan hebben, resulteert in een grammaticaal incorrecte en onlogische bewering. Als "Ik ben" een andere naam voor Jehovah is, zoals Trinitariërs volhouden, dan moeten "Ik ben" en Jehovah onderling verwisseld kunnen worden. Dus, vervang "Ik ben" in het vers met Jehovah en je begint het punt aangaande transliteratie te begrijpen.

Nog een voorbeeld van de moeilijkheden waarmee vertalers te maken hebben, is Mattheüs 27:46, waar Jezus zegt: "Mijn God, mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?" De Griekse transliteratie zegt: "De God van mij, de God van mij, met wat laat je neer in mij?" Is dat een logische uitdrukking? Maar, moeten we de vertalers van dat moeilijke vers ervan beschuldigen dat ze woorden aan de Bijbel hebben toegevoegd? Natuurlijk niet. De vertaler moest een woord-voor-woord vertaling uit zijn hoofd zetten en in plaats daarvan de gedachte die Jezus aan God wilde overbrengen vertalen, zodat de lezer het eenvoudig kon begrijpen alsof ze de nuances van de oorspronkelijke taal begrijpen.

Feit is dat vertalen van de Bijbel een kunst is. Er bestaat geen exacte manier waarop elke passage altijd moet worden vertaald. Hier staat de manier waarop één versie Johannes 1:4 heeft vertaald. Hier staat de manier waarop het vers is vertaald in de Contemporary English Version.