Vanuit een humanitair standpunt bezien was 9-11 een afgrijselijke tragedie, overeenkomstig het zinken van de Titanic. Maar, vanuit een historisch perspectief bezien lijkt 9-11 veel belangrijker te zijn.

Sommigen hebben 9-11 vergeleken met de Japanse bombardementen op Pearl Harbor. En er zijn duidelijke overeenkomsten. Maar, anderen hebben 9-11 met inzicht vergeleken met de beruchte Reichstag brand, welke aanleiding is geweest om Hitler en zijn Nazi partij in een onbetwistbare positie van politieke suprematie te brengen. Beschouw de parallellen eens:

Terwijl het Duitse parlement nog in brand stond, beschuldigden de Nazis onmiddellijk de communisten van brandstichting. Op 9-11, voordat de zon zelfs maar onder was gegaan, zei President Bush, zonder enig voorafgaand onderzoek, dat Bin Laden het kwade meesterbrein was en een paar weken later viel de Verenigde Staten Afghanistan binnen om hem te grijpen. Ondanks Amerika's omvangrijke opsporingsmogelijkheden, is er ironisch genoeg nog geen spoor gevonden van Dhr. Bin Laden.

De Nazis gebruikten de Reichstag brand als een voorwendsel om een Gestapo politiestaat te stichten. Natuurlijk weten we allemaal waar dat toe heeft geleid. Evenzo heeft het aannemen van de Patriot Act na 9-11 de regering van de Verenigde Staten brede en verstrekkende machten gegeven die gewoonlijk als ongrondwettelijk zouden zijn beschouwd.

Hetzelfde patroon kan worden gezien in het feit dat de Nazis, na de Reichstag brand, hun politieke vijanden oppakten. Na Pearl Harbor heeft de Verenigde Staten ook illegaal duizenden Japanse Amerikanen verhoord. Sinds 9-11 zijn Islamitische en Arabische Amerikanen ook oneerlijk aangevallen.

Eens dat het Nazi dictatorschap volledig aan de macht was, belasterde Hitler Polen als een bedreiging voor de nationale veiligheid van het Duitse land en gebruikte dit als voorwendsel om het binnen te vallen, wat de officiële start van de Tweede Wereldoorlog was. Scott Ritter, de wapeninspecteur die nationale beroemdheid verwierf als autoriteit op het gebied van het wapenprogramma van Irak, heeft de recentelijke invasie van Irak vergeleken met de invasie van Polen.

In de patriotistische vurigheid van 9-11, heeft de regering Bush de zogenaamde As van het Kwaad-drieëenheid van Irak, Iran en Noord Korea aangevallen. Eén van die drie natiën is reeds binnengevallen door het Amerikaanse leger. En er vindt nu aanzienlijk militair vertoon plaats richting de andere twee. Juist deze afgelopen week kondigde Noord Korea aan dat ze geen keuze hebben dan zichzelf voor te bereiden tegen Amerikaanse vijandigheden door de produktie van haar eigen nucleaire wapens te laten stijgen. Het zou in de komende weken een test explosie op touw kunnen zetten om publiekelijk haar nucleaire capaciteit te demonstreren. Dat zou zeker een onheilspellende uitbarsting van spanningen teweeg brengen in het thermonucleaire pokerspel waarbij hoog wordt ingezet. Wat wellicht nog onheilspellender is, is dat de Verenigde Staten onlangs de wet tegen onderzoek en produktie van zogenoemde mini kernbommen heeft ingetrokken. Dat zou waarschijnlijk niet gebeurd zijn wanneer Amerika niet aangevallen was op 11 september.

Naarmate we de tweede gedenkdag van 11 september naderen, zullen we ongetwijfeld herinnerd worden aan de regelrechte verschrikkingen van die dag waarop de twin towers van het World Trade Center ineenstortten tot een verwrongen puinhoop en het hoofdkantoor van het leger van de VS werd aangevallen. Degenen die het leven lieten zullen opnieuw worden herdacht; en de brandweermannen die moedig de brandende torens binnengingen om slechts hun eigen leven te verliezen, zullen worden geëerd.

Maar, de nawerking van 11 september zal in de gehele wereld met toenemende intensiteit blijven weergalmen. En net zoals Hitlers Reichstag brand een kritiek keerpunt was dat uiteindelijk in het niet viel bij de daarop volgende Holocaust, en net zoals de moord op Aartshertog Ferdinand aanleiding was van de onevenredige afgrijselijkheden van de Grote Oorlog van 1914, zou 11 september uiteindelijk vergeten kunnen worden als een menselijke tragedie en meer herinnerd worden als de voorbode van de Derde Wereldoorlog, of zoals sommigen het reeds noemen - Wereldoorlog IV. Aan de aanval van 9-11 kan worden toegeschreven dat ze de natiën een stap dichter bij de Botsing der Beschavingen heeft gebracht. En als gevolg daarvan zou nog een gebeurtenis zoals 9-11, wellicht een politieke moord, of misschien een terroristische aanval met gebruik van massavernietigingswapens of iets soortgelijks, als ontsteker kunnen dienen voor het uitbreken van wereldwijde oorlog.

Het is moeilijk voor te stellen dat een grootschalige oorlog met gebruik van slechts weinig nucleaire wapens niet zou passen in de beschrijving van de in de Bijbel voorzegde natie die tegen natie opstaan, vreeswekkende tekenen uit de hemel en een tijd van grote verdrukking.

Een paar jaar geleden heeft het Wachttorengenootschap haar leerstelling omtrent de illustratie van de schapen en de bokken bijgesteld. Het Genootschap leerde dat Mattheüs 25:31 in 1914 in vervulling was gegaan en dat de schapen en de bokken sinds die tijd zijn gescheiden door middel van het predikingswerk van Jehovah's Getuigen. Maar, we realiseren ons nu dat het een toekomstige gebeurtenis is. Zoals jij echter opmerkt, is er nu een grote contradictie ontstaan omdat het vers duidelijk zegt dat het oordelen van de natiën begint wanneer de Zoon des mensen komt in zijn glorie en plaats neemt op zijn troon.

Er is slechts één troon. Toch houdt het Wachttorengenootschap hardnekkig vast aan de leerstelling dat Christus ook in 1914 op zijn troon is gaan zitten. Jehovah's Getuigen lijken zich niet bewust te zijn van de grote contradictie. Klaarblijkelijk is de feitelijk aankomst van Jezus Christus nodig om Jehovah's Getuigen afstand te laten doen van hun onredelijke vasthoudendheid aan 1914.

Jezus zei niet dat de letterlijke hemel en aarde eens voorbij zullen gaan, hij zei: "dat hemel en aarde eerder zouden voorbijgaan dan dat ook maar één kleinste letter of één deeltje van een letter uit de Wet voorbijgaat en niet alles geschiedt." Dat was Jezus' manier om te zeggen dat Gods Woord nooit onvervuld zal blijven. Natuurlijk zullen de symbolische hemelen en aarde voorbij gaan - zoals Petrus zei, "Met een sissend gedruis."

In het voorgaande 17de vers zei Jezus dat hij gekomen was om de Wet en de Profeten te vervullen. Jezus' dood maakte een einde aan het Wetsverbond dat God door bemiddelling van Mozes had gesloten met Israël. Dat bevrijdde de Joden van de verplichting van de Wet van Mozes en bracht hen onder de wet van Christus, mits zij geloof hadden. En Christus' leven en bediening, alsook zijn dood en opstanding, vervulden ook vele van de profetieën die over hem geschreven waren.

In Hebreeën 10:1 zei Paulus dat de Wet enkel een schaduw was van toekomstige goede dingen, maar niet het wezen van die dingen zelf. In dat opzicht werpt de Wet ook schaduwen die bepaalde zaken schetsen welke voortduren. Hoe dat zo? Ondanks dat Paulus onderwees dat het houden van een wekelijkse Sabbat geen bindend vereiste was voor Christenen, wees Paulus er in het 4de hoofdstuk van Hebreeën op dat er een Sabbatsrust zou blijven voor de volgelingen van Christus. In Hebreeën 4:11 schreef Paulus: "Laten wij daarom ons uiterste best doen die rust in te gaan, opdat niemand in hetzelfde patroon van ongehoorzaamheid vervalt."

Terwijl veel profetieën op de eerste komst van Christus wezen, wijzen veel anderen op "de tweede maal dat hij verschijnt," zoals Paulus het verwoordde. Dus, terwijl Jezus' dood een succesvol einde maakte aan Gods voornemen met betrekking tot de vleselijke natie Israël, was het enkel het begin van Gods bemoeienissen met de natie van het geestelijk Israël. De woorden van de Wet en profeten leven met betrekking tot het geestelijke huis van Israël dan ook voort tot hun uiteindelijke vervulling.

Daarom schreef Paulus in Hebreeën 3:1-6: "Dientengevolge, heilige broeders, deelgenoten van de hemelse roeping, beschouwt de apostel en hogepriester die wij belijden — Jezus. Hij was getrouw aan Degene die hem daartoe aangesteld heeft, zoals ook Mozes het was in Diens gehele huis. Want deze is meer heerlijkheid waardig geacht dan Mozes, aangezien hij die het huis bouwt, meer eer heeft dan het huis. Natuurlijk wordt elk huis door iemand gebouwd, maar hij die alle dingen heeft gebouwd, is God. En Mozes was als dienaar getrouw in Diens gehele huis, tot een getuigenis van de dingen die later gesproken zouden worden, maar Christus was getrouw als Zoon over Diens huis. Diens huis zijn wij, indien wij onze vrijmoedigheid van spreken en ons roemen over de hoop tot het einde toe stevig vasthouden."

Dat hangt er waarschijnlijk vanaf hoe je je gevoelens over dat onderwerp uitlegt aan de ouderlingen in je gemeente wanneer ze de doopvragen met je doornemen. Het is spijtig dat onze geloofsbelijdenis zo nauw verbonden is aan chronologie en dogmatische interpretaties van profetieën. Het probleem is dat de leerstelling omtrent de chronologie van 1914 en daaraan gerelateerde interpretaties van het hoofdkantoor van Bethel van de getrouwe en beleidvolle slaaf komen, dus wanneer we hun onderwijs in twijfel trekken wordt er over het algemeen aangenomen dat we hun autoriteit in andere zaken ook niet aanvaarden. Dat is dus de werkelijke kwestie, of we de getrouwe en beleidvolle slaaf als zijnde het Wachttorengenootschap accepteren.

Daar onze doop enkel een uiterlijk symbool is van onze innerlijke opdracht aan God, niet aan mensen, moet je vertrouwen hebben in God om deze kwestie op te lossen. Voor leiding op hem vertrouwen zal bewijzen dat je werkelijk opgedragen bent aan hem en dat je klaar bent om gedoopt te worden. Het zou zelfs kunnen zijn dat het helemaal geen punt meer is.

Er staat een verslag in de Bijbel waarin Paulus de kwestie van vergeving van een broeder die voorheen uit de gemeente is gesloten, bespreekt. In zijn 1ste brief aan de Korinthiërs zei Paulus de broeders dat ze een bepaalde broeder, die een immorele verhouding had, uit hun midden moesten verwijderen. Klaarblijkelijk zorgde Paulus' raad ervoor dat de gemeente dat ook deed. In het 2de hoofdstuk van 2 Korinthiërs verwees Paulus echter kennelijk naar dezelfde man en moedigde de gemeente aan hem goedgunstig te vergeven. Dat gedeelte in de Schrift luidt:

"Indien iemand nu droefheid heeft veroorzaakt, dan heeft hij niet mij bedroefd, maar in zekere mate u allen — om mij niet te hard uit te drukken. Deze bestraffing, die door de meerderheid is gegeven, is voldoende voor zo iemand, zodat gij hem nu integendeel goedgunstig dient te vergeven en dient te vertroosten, opdat zo iemand niet op de een of andere wijze door zijn overmatige bedroefdheid wordt verzwolgen. Daarom vermaan ik u, uw liefde jegens hem te bevestigen. Want ook met dit doel schrijf ik, om het bewijs van u te verkrijgen of gij in alle dingen gehoorzaam zijt. Alles wat gij iemand goedgunstig vergeeft, vergeef ik ook. Trouwens, wat mij aangaat, alles wat ik goedgunstig heb vergeven, zo ik iets goedgunstig vergeven heb, is ter wille van u geweest voor het aangezicht van Christus, opdat wij niet door Satan worden overmeesterd, want wij zijn niet onwetend van zijn bedoelingen."

Het feit dat Paulus de gemeente aanmoedigde de kennelijk berouwvolle man goedgunstig te vergeven, wijst erop dat ze dat tot op dat moment niet wilden. Als ze de man hadden vergeven, had Paulus geen reden om hen te schrijven wat hij schreef. Maar, kennelijk achtte Jehovah het gepast dat verslag in de Bijbel te laten optekenen om ons te helpen een evenwicht te vinden tussen het verwijderen van onberouwvolle zondaars uit de gemeenten en het terug aannemen van berouwvolle personen. Het verslag toont ook aan dat elke gemeente het recht heeft vergeving te schenken, maar ook om geen vergeving te schenken. Paulus beval hen niet als een apostel de man terug aan te nemen, hij richtte zich enkel als broeder tot hen dat ze het zouden moeten doen ter wille van Christus. Er wordt ons niet verteld of de Korinthiërs luisterden naar Paulus en de man terug aannamen.

Uiteindelijk moet jij echter de verantwoordelijkheid accepteren voor je eigen situatie. Koning David beging eens een vreselijke zonde toen hij een overspelige relatie had met Bathséba, en haar man zelfs liet vermoorden. Toen Jehovah's profeet David hiermee confronteerde, bekende hij de misdaden en schonk God hem vergevensgezind een pardon en liet hem niet ter dood brengen, wat volgens de wet moest gebeuren met overspelers en moordenaars. Maar, Jehovah beschermde David niet tegen de hartepijn en vernedering die hij door zijn zonde de rest van zijn leven moest dragen. Als indirect gevolg van zijn zonde stond Jehovah het Davids zoon, Absalom, toe zich de troon toe te eigenen en in het openbaar Davids bijvrouwen op het dak van het paleis te misbruiken.

Terwijl je er verzekerd van kan zijn dat God je vergeven heeft, sta je nu tegenover het verkrijgen van vergeving door de gemeente. De vraag is hoe vastbesloten je bent hun liefde te herwinnen? Toen David ertoe gedwongen werd van de troon weg te vluchten, accepteerde hij dat als straf van God. (Zie 2 Samuël 16:11, 12) Ben je bereid jezelf te vernederen en de voorwaarden die de gemeente heeft gesteld aan je terugkeer te accepteren?

Het klinkt alsof je jezelf na je zonde en uitsluiting volledig hebt teruggetrokken van de gemeente. Dus, in dat opzicht heb je het complete gevolg van het verliezen van het voorrecht van hun omgang niet helemaal meegemaakt, omdat je verkozen hebt absent te zijn. Nu dat je bent teruggekomen, lijk je te verwachten dat de gemeente je onmiddellijk weer zal omhelzen. Zo werkt het niet. Zo werkte het niet voor de Korinthische man, en zo zal het ook voor jou niet werken.

Maar, het feit is dat tienduizenden Jehovah's Getuigen net als jij uitgesloten zijn - sommige zelfs meer dan eens. En van dat aantal wordt een groot gedeelte hersteld. Daar jij deel wilt uitmaken van de gemeente en onder autoriteit van de plaatselijke ouderlingen wilt staan, en daar je vroeg om raad, waarom begin je, in plaats van hun vergeving te eisen, niet met nederig te vragen aan de ouderlingen wat je moet doen om hersteld te worden en doe je vervolgens wat ze je zeggen? Door dat te doen geef je een openbaar bewijs van je oprechte berouw.