Er is echter een beginsel dat op ons geval van toepassing zou kunnen zijn. Paulus schreef de Hebreeën ook het volgende: "Weest gehoorzaam aan hen die onder u de leiding nemen en weest onderdanig, want zij waken over uw ziel als mensen die rekenschap zullen afleggen, opdat zij dit met vreugde en niet met zuchten mogen doen, want dit zou voor u schadelijk zijn."

Daar degenen die de leiding onder ons nemen het programma van vijf vergaderingen per week volgen, is het redelijk dat degenen die hun leiding gehoorzamen hetzelfde doen. Het is interessant dat de Christenen in de eerste plaats samenkomen "ten einde tot liefde en voortreffelijke werken aan te sporen…elkaar aanmoedigen, en dat te meer naarmate gij de dag ziet naderen." Daarmee samenhangend merkte Paulus op dat wanneer we de leiding van onze herders niet volgen, dit ontmoedigend voor hen zou zijn en uiteindelijk geestelijk verwoestend voor onszelf. Waar het op neer komt is dat liefde voor God en liefde voor onze broeders en zusters de motivatie moet zijn voor alles wat we doen, anders is het sowieso voor niets.

Daar de Bijbel geschreven is door Joden worden hun gebruiken er natuurlijk in weerspiegeld. David schreef in de Psalm dat Jehovah zijn ziel in Sjeool niet zou verlaten. (Het moge duidelijk zijn dat een gecremeerde ziel geen "verderf zou zien" in Sjeool) En natuurlijk vond die profetische Psalm zijn vervulling in Christus, die werd opgewekt nadat hij op de traditionele Joodse wijze begraven was.

De enige uitzondering op de begrafenisgebruiken van de Joden was dat Jehovah's rechterlijke beslissing zei dat een overtreder van de wet met vuur verbrand moest worden. Leviticus 20:14 zegt bijvoorbeeld: "En wanneer een man een vrouw en haar moeder neemt, is dat losbandig gedrag. Men dient hem en hen in het vuur te verbranden, opdat er geen losbandig gedrag in uw midden blijft bestaan."

Het is ook opmerkenswaardig dat de Joden in de tijd van Christus het gebruik hadden om de dode lichamen van criminelen op een smeulende afvalhoop, genaamd Gehenna, te werpen. Ze bezagen hen als onwaardig voor een opstanding en dus te onwaardig voor een fatsoenlijke begrafenis. Jezus gebruikte de altijd brandende vuren van Gehenna als een symbool voor eeuwige dood. Het lijkt er dus op dat er een bepaald stigma aan crematies verbonden is.

Wat betreft een zoon of dochter "door het vuur laten gaan," zoals de Bijbel het verwoordt, dat heeft geen betrekking op crematies. In plaats daarvan is het een verwijzing naar het walgelijke gebruik om levende offers te brengen aan demonen - menselijke offer. Om een "zegening" van Baäl of andere nepgoden te verkrijgen, waren de Joden ertoe misleid hun eigen baby zonen en dochters aan hen te offeren. Het is duidelijk dat de demonen enkel de bedoeling hadden het verwachte offer van Jehovah's eigen zoon tot een voorwerp van bespotting te maken, wat natuurlijk reeds lang daarvoor voorafschaduwd werd toen God aan Abraham vroeg zijn eigen zoon - Isaäk - te offeren.

Jeremia 32:35 maakt duidelijk dat "door het vuur gaan" een menselijk offer brengen aan de demonen-god Molech betekende. Er staat: "Voorts bouwden zij de hoge plaatsen van Baäl die in het dal van de zoon van Hinnom zijn, om hun zonen en hun dochters voor Molech door het vuur te laten gaan, iets wat ik hun niet heb geboden, noch is het in mijn hart opgekomen dit verfoeilijke te doen, ten einde Juda te doen zondigen."

Maar, ondanks dat de Joden geen crematies uitvoerden, was er geen wet tegen. En ondanks dat Christenen en de Christenheid tot op de dag van vandaag aan Joodse begrafenisgebruiken vasthouden, is er niets heidens aan om crematie te gebruiken als methode om zich van een lijk te ontdoen. De Egyptenaren staan bekend om hun balseming- en mummificatietechnieken om de doden te conserveren, alsook voor hun geloof in een voortdurend hiernamaals. Maar, dat de Egyptenaren hun doden in overeenstemming met hun verkeerde gedachten over de dood conserveerden, maakt balsemen of het in een kist leggen van een lichaam niet tot een heidens gebruik.

Terwijl de Joden wellicht gedacht hebben dat het nodig was de doden op een specifieke locatie te bewaren om God zodoende behulpzaam te zijn op de dag van de opstanding, heeft Jehovah uiteindelijk de macht de doden op te wekken, of het lichaam nu in bepaalde mate geconserveerd of verdwenen is. Daarom spreekt Openbaring zo'n beetje over alle plaatsen wanneer er wordt gezegd: "En de zee gaf de doden in haar op, en de dood en Hades gaven de doden in hen op, en zij werden ieder afzonderlijk geoordeeld overeenkomstig hun daden."

Dus, of een persoon nu begraven is in een herinneringsgraf, of wellicht op zee of door de dood op een andere wijze vergaan is, zij bevinden zich niet buiten het stembereik van Jehovah wanneer hij ze roept in de herschepping.

In het 60ste hoofdstuk van Jesaja wordt bijvoorbeeld gezegd: "Sla uw ogen rondom op en zie! Zij zijn allen bijeengebracht; zij zijn tot u gekomen. Van verre blijven uw eigen zonen komen, en uw dochters, die aan de zijde verzorgd zullen worden. In die tijd zult gij zien en stellig stralen, en uw hart zal werkelijk sidderen en zich verruimen, want tot u zal de rijkdom der zee zich wenden; zelfs het vermogen der natiën zal tot u komen. Ja, de deinende massa van kamelen zal u overdekken, de jonge mannetjeskamelen van Midian en van Efa. Allen uit Scheba - zij zullen komen. Goud en geurige hars zullen zij aandragen. En de lofprijzingen van Jehovah zullen zij verkondigen. Al de kudden van Kedar - ze zullen tot u bijeengebracht worden."

Ondanks dat de profetie in een vroegere setting geschreven is, bestaat er geen twijfel over dat het 60ste hoofdstuk van Jesaja van toepassing is op de Christelijke organisatie en niet op het letterlijke Israël. En daar het Wachttorengenootschap dit sinds 1919 op zichzelf van toepassing brengt, is het voor Jehovah's Getuigen niet zo onwaarschijnlijk dat de organisatie, in overeenstemming met ons huidige begrip van profetieën, bloeit.