Herinner je alsjeblieft dat de apostelen als gevolg van hun verkeerde begrip van Jezus' woorden een gerucht onder de broeders verspreidden dat Johannes zou blijven leven totdat Christus wederkwam. Jaren later zette Johannes de zaak in het laatste hoofdstuk van Johannes recht. Het is echter ironisch dat Johannes, als langs overlevende apostel, de terugkeer van Christus wél meemaakte - tenminste in een visioen. Dat komt omdat Johannes het voorrecht had het meeslepende openbaringvisioen mee te maken; wat het apostolische tijdperk afsloot, waarin de oude apostel een interactie met Christus had gedurende de Dag des Heren.

Het punt is echter dat de profetieën het apostolische tijdperk consequent verbinden aan de oogstperiode van de Dag des Heren. Vanuit Paulus' standpunt bezien verwachtte hij dat "het volledige", wat het tot rijpheid gegroeide lichaam van Christus betekent, in zijn leven zou komen. En, zoals opgemerkt, kwam Christus ook, symbolisch, toen hij de Apocalyps aan Johannes gaf. Kennelijk waren de gaven van de geest toen reeds weggedaan.

Het is ook een opmerkenswaardig feit dat Paulus niet specifiek zei dat praten in tongen zou blijven bestaan totdat gezalfde Christenen een ontmoeting van aangezicht tot aangezicht hebben met Jezus Christus. Hij zei enkel dat we, tot de tijd dat we hem ontmoeten "gedeeltelijke kennis [hebben] en gedeeltelijk profeteren." Het spreken in tongen en andere gaven van de geest waren karakteristiek voor de op een kind gelijkende Christelijke gemeente. Maar, zelfs zonder die gaven had de gemeente nog steeds enkel gedeeltelijke kennis van Christus. Dat is het punt: Of het nu met of zonder de gaven van de geest is, de gezalfde gemeente van Christus is nog steeds niet volwassen geworden in de volledige mate van Christus.

Dus, ondanks dat spreken in tongen en de gave van profeteren heden ten dage niet langer aanwezig zijn onder ware Christenen, zouden Jehovah's Getuigen zich bewust moeten zijn dat onze kennis van de waarheid en ons begrip van profetie nog maar gedeeltelijk is en dit ook zal blijven totdat Jezus uiteindelijk aankomt en zijn discipelen in zijn huis ontvangt.

Het lijkt erop dat we de dag naderen waarop volgens Jezus het volgende zal gebeuren: "Dan zullen ook velen tot struikelen worden gebracht en elkaar verraden en elkaar haten. En vele valse profeten zullen opstaan en velen misleiden; en wegens het toenemen der wetteloosheid zal de liefde van de meesten verkoelen. Maar wie tot het einde heeft volhard, die zal gered worden." (Mattheüs 24:10-13)

Het Wachttorengenootschap past Christus' profetie toe op de wereld in het algemeen. Ze wijst op misdaadstatistieken en dergelijke als een indicatie van de wijze waarop wetteloosheid zogenaamd toeneemt en mensen meer en meer liefdeloos worden. Jezus' gebruikte de uitdrukking "wetteloosheid" echter in verband met religieuze huichelarij. Bijvoorbeeld: "Gaat weg van mij, gij werkers der wetteloosheid." Paulus verwees ook naar een satanische mens der wetteloosheid die Gods tempel zou innemen.

De velen die zullen struikelen en elkaar zullen haten en bedriegen, heeft daarom kennelijk betrekking op Christus' eigen discipelen. Het moet ons ernstig stemmen dat volharden tot het einde niet zo eenvoudig zal zijn als enkel naar de vergaderingen en in de velddienst gaan. Volharden tot het einde zal vereisen dat Jehovah's ware getuigen de complete ineenstorting van de organisatie verduren. We zullen elk kleine beetje geloof dat we kunnen verzamelen heel hard nodig hebben.

In erkenning van het feit dat velen van Christus' oorspronkelijke discipelen gedood werden door wilde beesten in de Romeinse arena's, en veel van de hedendaagse Jehovah's Getuigen evenzo intensieve vervolging hebben moeten doorstaan in de handen van de Nazi's en de Sovjets, moeten we ons niet indenken dat het ons ook maar enigszins beter zal vergaan wanneer Satan werkelijk in grote woede neerdaalt. In vergelijking met zulk lijden, lijkt het erop dat uitgesloten worden voor het spreken van de waarheid een relatief lichte martelpaal is om te dragen.

Met betrekking tot de vraag of een vroegtijdige doop geldig is in Gods ogen is uiteindelijk iets wat door Jehovah zelf wordt bepaald. De doop is echter in essentie een gelofte aan God. We kunnen denken aan het vers in Prediker waar we worden gewaarschuwd tegen het lichtvaardig omgaan met geloften aan God - zelfs wanneer degene die de gelofte deed dit overhaast of bij vergissing heeft gedaan.

Prediker 5:4-6 luidt: "Telkens wanneer gij een gelofte aan God doet, aarzel niet die te betalen, want er is geen behagen in de verstandelozen. Wat gij plechtig belooft, betaal dat. Het is beter dat gij niet plechtig belooft, dan dat gij plechtig belooft en niet betaalt. Laat niet toe dat uw mond uw vlees doet zondigen, en zeg niet voor het aangezicht van de engel dat het een vergissing was. Waarom zou de ware God verontwaardigd worden wegens uw stem en het werk van uw handen teniet moeten doen?"