Maar waar christendom is geen met regels beladen religie. We schieten wel eens tekort door ons dat niet altijd te realiseren. Het is iedere christen toevertrouwd zijn eigen geweten te oefenen om in dergelijke triviale zaken tussen goed en verkeerd te kunnen kiezen. In Romeinen 14:1 adviseert Paulus de broeders: "Aanvaardt degene die zwakheden heeft in zijn geloof, maar niet om beslissingen te nemen betreffende innerlijke twijfelvragen."

De taak van ouderlingen, die is opgedragen over onze zielen te waken, is ons te helpen ons geweten te oefenen zonder daarbij beslissingen over innerlijke kwesties voor ons te nemen. Helaas proberen de ouderlingen vaak kort door de bocht te zijn en vaardigen ze zekere normen en waarden uit voor iedereen waar het zaken betreft die ieder voor zich zelf moet beslissen. Verder bestaat er een systeem van subtiele dwang voor degenen die niet aan de opgelegde, kunstmatige standaard voldoen, zoals je al omschrijft: het ontzeggen van voorrechten.

Ironisch genoeg leidt bijvoorbeeld het beoordelen naar de maatstaven van de filmkeuring ons naar het accepteren van wereldse maatstaven voor goed en verkeerd, wat de zin van het gebruiken van onderscheidingsvermogen in dergelijke zaken teniet lijkt te doen.

Als we het echter in het grote verband bezien is de zaak van kleinzielige farizeese tirannie slechts één van de vele dingen die aan de kant zullen worden gezet wanneer Jehovah de wereld en de organisatie tijdens het besluit van het samenstel van dingen op zijn kop zet. Ons vertrouwen in Gods woord leidt ons ertoe te geloven dat Jehovah uiteindelijk gaat voorzien in mannen die een schuilplaats voor de wind zijn. Op dit moment zijn we allemaal in training tot de "winden" echt beginnen te waaien.

Neem nu bijvoorbeeld Jezus. Besprak Jezus politieke zaken? Beschouw maar eens de gelegenheid waarbij Jezus werd gevraagd of het voor de Joden gepast was belasting aan Ceasar te betalen. We zouden bij Jezus' antwoord alleen in termen van een religieuze zaak kunnen denken, maar de aan hem gestelde vraag was in werkelijkheid politiek geladen. Jezus nam in een politieke zaak een standpunt in het voordeel van de ondersteuning van het romeinse imperialistische systeem van dat moment in, door het betalen van opgelegde belastingen, terwijl hij Jehovah ook exclusieve toewijding gaf.

Wat betreft bijbelse voorbeelden van dienaren van Jehovah die nauwgezet aandacht schonken aan politieke kwesties, zoals de vragensteller het verwoordde, herinner je alsjeblieft dat enkele van Gods voor-christelijke dienaren feitelijk politieke bestuurders waren. Jozef, om er maar een te nemen, was de aangestelde eerste minister van Egypte. Daniël was een onderkoning in zowel de Babylonische als de Perzische regeringen. Esther was de koningin van Perzië en Mordechai was ook tot een hoge positie in de Perzische regering verheven. Natuurlijk is dat alles met de komst van Christus veranderd. Geen christelijke dienaar van God kan redelijkerwijs een positie bekleden in enige regering of een politiek voorstander van enige politieke partij van deze wereld zijn en tegelijkertijd als vertegenwoordiger of afgezant van het koninkrijk van God dienen. Niettemin publiceerden de oude profeten van God profetieën die betrekking hadden op specifieke historische ontwikkelingen die te maken hadden met de politieke wereld. Wanneer we in een positie komen deze profetieën te interpreteren, moeten we wat inzicht hebben in de wereldgeschiedenis en politieke affaires.

Neem bijvoorbeeld Gods profetische veroordeling van de Egyptische wereldmacht. Door zowel Jesaja als Ezechiël spreekt Jehovah over specifieke politieke omstandigheden die tot de val van Farao zouden leiden. In het 19de hoofdstuk van Jesaja voorzegt Jehovah bijvoorbeeld dat de raadslieden van Farao dwaas werden en op een dwaalweg werden geleid en dat, daaruit voortvloeiend, hun slechte raad rechtstreeks tot de ondergang van de Egyptische wereldmacht leidde. In de paar verzen van Jesaja 19:11-13 lezen we: "De vorsten van Zoan zijn inderdaad dwaas. Wat de wijzen van Farao's raadslieden betreft, hun raad is iets onredelijks. Hoe zult gij tot Farao zeggen: "Ik ben de zoon van wijzen, de zoon van koningen uit de oudheid"? Waar zijn zij dan - uw wijzen - opdat zij u nu mogen vertellen en opdat zij mogen weten wat Jehovah der legerscharen over Egypte beraadslaagd heeft? De vorsten van Zoan hebben dwaas gehandeld, de vorsten van Nof zijn bedrogen, de voornaamste mannen van haar stammen hebben Egypte op een doolweg geleid."

Historisch gezien zou het kunnen lijken dat Nebukadnezars overwinning van Egypte nogal eenvoudig was. Toch geeft de Schrift aan dat de dwaze raadslieden van Farao verantwoordelijk waren voor de omverwerping van de natie. Welke politieke dwaasheden tot de val van Egypte hebben kunnen leiden wordt wellicht nooit bekend. Maar een onderzoek van de profetieën die tegen Egypte werden gericht leidt ons tot de conclusie dat ze primair van toepassing zijn op de Verenigde Staten van Amerika. (Zie het essay: "Ondergang van de Anglo-Amerikaanse Diade") Aangezien dat het geval is, moeten we, tenzij we er tevreden mee zijn toe te staan dat Gods profetische woord gehuld blijft in mysterie, nagaan hoe het komt dat de belangrijkste mannen van de Amerikaanse Republiek bedrogen en dwaas geworden zijn. Om dat te kunnen doen is het nodig de huidige politieke aangelegenheden, die met globalisering, nationalisme en andere verwante zaken van doen hebben, te onderzoeken.

Wat betreft het derde gedeelte van je vraag over Lukas 21:25-28, lezen we daar gedeeltelijk: "Ook zullen er tekenen zijn in zon en maan en sterren, en op de aarde radeloze angst der natiën, die vanwege het gebulder der zee en haar onstuimigheid geen uitweg weten, terwijl de mensen mat worden van vrees en verwachting omtrent de dingen die over de bewoonde aarde komen; want de krachten der hemelen zullen worden geschokt."

Ik ben er niet zeker van dat ik je redenering helemaal begrijp. De "radeloze angst der natiën" die Christus voorzei en "mensen die mat worden van vrees" zijn toekomstige ontwikkelingen. Zonder twijfel zal een dergelijke wereldomvattende ramp zich voordoen door het gebruik van wapens voor massavernietiging.

Zelfs nu zijn er zeer belangrijke politieke ontwikkelingen gaande die het gebruik van zulke wapens in de toekomst min of meer onontkoombaar hebben gemaakt. Bijvoorbeeld de preventieve nucleaire oorlogsstrategie van de Bush-regering is het omgekeerde van het lang volgehouden beleid van de Verenigde Staten nucleaire wapens alleen defensief te gebruiken. Dus in dat opzicht houdt de profetie van Lukas 21 verband met het punt van aandacht van e-Watchman.

Wat betreft degenen die nu gezalfden zijn, alleen zij weten het zeker. Daarom schreef Paulus in het 8ste hoofdstuk van Romeinen over een uiteindelijke "openbaring van de zonen Gods." Kennelijk zal Jehovah op enig punt in de toekomst, samenvallend met de definitieve verzegeling, voorzien in een of andere wonderbaarlijke gebeurtenis in verband met iedere goedgekeurde zoon of dochter - wellicht te vergelijken met de gelegenheid waarbij het gezicht van Stefanus, vlak voor hij de martelaarsdood stierf, voor zijn vervolgers schitterde als dat van een engel .

Wat betreft enige gerechtelijke actie tegen mij; nee, die is er niet geweest. Ik sta nog steeds goed bekend in de gemeente. Klaarblijkelijk heeft de juridische afdeling van het Wachttorengenootschap geadviseerd geen gerechtelijke stappen te ondernemen tenzij ik de NGO-affaire onder de plaatselijke verkondigers bekend zou maken, wat ik niet heb gedaan en ook niet van plan ben.

Petrus vroeg zijn mede gelovigen waarom ze vreemd stonden te kijken over de "brand die onder hen woedde", alsof hen iets vreemds overkwam. Ook Paulus moest kennelijk persoonlijk het hoofd bieden aan vurige vervolging door de "superfijne apostelen" binnen de Korinthische gemeente. Zij gingen kennelijk zo ver dat zij Paulus voor een gerechtelijk comité daagden voor een of andere niet nader omschreven, veronderstelde zonde. Waarschijnlijk schreef Paulus daarom in 1 Kor. 4:3: "Nu is het voor mij een zeer onbeduidende zaak of ik door u of door een menselijke instantie word onderzocht."

In 3 Johannes schreef de apostel over een zekere ambitieuze presiderend opziener, Diotrefes genaamd, die broeders en zusters die de apostelen ontvingen uit de gemeente wierp. Toch is het duidelijk dat God toestaat dat dergelijke wandaden voortduren, naar we kunnen aannemen in de eerste plaats om zekere personen van zijn volk het voorrecht te geven hun rechtschapenheid onder vervolging door medegelovigen aan de dag te leggen, om zodoende Jehovah een volledig antwoord op Satans uitdagingen te geven.

In de jaren '80 kende ik persoonlijk een gezalfde zuster die door een buitengewoon fanatieke ouderling de gemeente uitgejaagd werd. Hij bouwde heel gluiperig een zaak tegen haar op en zat toen ook het gerechtelijk comité voor dat haar uitsloot. In haar geval draaide het Wachttorengenootschap de beslissing in hoger beroep terug en de vernederde ouderling werd gedwongen haar uitsluiting te herroepen.

Maar welke situatie ons ook mag overkomen, we moeten gewoon in gedachten houden dat het alles deel uitmaakt van het grotere schouwspel dat voor engelen en mensen wordt opgevoerd. Of wij besluiten om te gaan met een uitgesloten, gezalfde persoon zou een persoonlijke zaak zijn. Als iemand dit echter niet onopvallend doet zou hij of zij ook blootstaan aan uitsluiting.